Μίλα μου για ρατσισμό

Όποιος δεν έχει πάθει αμνησία θα θυμάται πως μετά την 11η Σεπτεμβρίου του 2001 ήταν πολλοί αυτοί –στην Ελλάδα και σε άλλες χώρες- που έλεγαν πως οι Ηνωμένες Πολιτείες «άξιζαν» αυτό το χτύπημα και το προκάλεσαν με την ιμπεριαλιστική πολιτική τους και τον όλεθρο που σκόρπισαν σε άλλες χώρες.

Είναι πολύ εύκολο να λες ό,τι θέλεις, όταν βρίσκεσαι μακριά από τον τόπο του «εγκλήματος».

Είναι εύκολο να παρακολουθείς τον θάνατο χιλιάδων ανθρώπων στη Νέα Υόρκη από την τηλεόραση ενός σπιτιού στην Ελλάδα ή την Ισπανία.

Το ίδιο εύκολο είναι για κάποιους Αμερικανούς να βλέπουν από τις τηλεοράσεις δεκάδες χιλιάδες ανθρώπους να σκοτώνονται από τις αμερικανικές δυνάμεις στο Ιράκ ή σε άλλες χώρες που δεν ξέρουν καν πού βρίσκονται.

Όταν δεν εμπλέκεσαι προσωπικά και συναισθηματικά, όταν η απόσταση από τα πτώματα είναι μεγάλη, τα σχόλια είναι πολύ εύκολα. Λογικό είναι αυτό.

Πριν από μερικά χρόνια, γνώρισα σε ένα ελληνικό νησί την οικογένεια ενός Έλληνα που σκοτώθηκε στους Δίδυμους Πύργους.

Ξαφνικά, η απόσταση εκμηδενίστηκε, οι Δίδυμοι Πύργοι βρέθηκαν στο Αιγαίο και στα μάτια των γονιών αυτού του παιδιού είδα την απόγνωση. Δυο τσακισμένοι άνθρωποι. Δυο νεκροί που περπατούσαν.

Πριν από μερικά χρόνια, έμαθα πως ένας μετανάστης που γνώριζα δολοφονήθηκε από Έλληνες.

Πολλοί μετανάστες έχουν δολοφονηθεί αλλά δεν τους γνώριζα.

Πριν από λίγες ημέρες, έμαθα πως η είδηση για δυο Έλληνες που δολοφονήθηκαν από αλλοδαπό –μια είδηση που είχα διαβάσει- δεν ήταν και τόσο μακριά από εμένα. Οι δυο δολοφονημένοι ήταν συγγενείς ενός ανθρώπου που γνωρίζω.

Δεν θα κατηγορήσω τους Έλληνες που ένας δικός τους άνθρωπος δολοφονήθηκε από έναν αλλοδαπό αν μισήσουν αιώνια ολόκληρο το έθνος του αλλοδαπού, ούτε θα κατηγορήσω τους συγγενείς του αλλοδαπού που δολοφονήθηκε από Έλληνες αν μισήσουν όλους τους Έλληνες. Μπορεί να φαίνεται αφελές και μάταιο αλλά είναι ανθρώπινο. Μπορώ να το καταλάβω.

Αυτές τις ημέρες, η συζήτηση στη χώρα μας περιστρέφεται γύρω από το αντιρατσιστικό νομοσχέδιο.
Θεωρώ πως το αντιρατσιστικό νομοσχέδιο δεν πρόκειται να προσφέρει απολύτως τίποτα στη μάχη εναντίον του ρατσισμού. Ίσως μάλιστα, να πετύχει το ακριβώς αντίθετο.

Το πρόβλημα που πρέπει να αντιμετωπιστεί είναι το μεταναστευτικό.

Το να αντιμετωπιστεί το μεταναστευτικό πρόβλημα δεν είναι ούτε δεξιό, ούτε αριστερό, ούτε φασιστικό. Είναι λογικό.

Το μεταναστευτικό πρόβλημα έχει δημιουργηθεί από πολιτικές αποφάσεις, δεν είναι φυσικό φαινόμενο. Έχει αίτια, μεγάλα συμφέροντα και μεγάλα κέρδη.

Όλη η συζήτηση για το αντιρατσιστικό νομοσχέδιο γίνεται για να μην συζητηθεί το μεταναστευτικό.

Γιατί, αν συζητηθεί το μεταναστευτικό, θα πρέπει να ειπωθεί όλη η αλήθεια, και να δηλωθεί ξεκάθαρα πως είναι προς το συμφέρον της οικονομικής ελίτ να υπάρχουν φθηνοί μετανάστες, ώστε να υπάρχουν φθηνοί Έλληνες και να κονομάνε οι εφοπλιστές και από τους Έλληνες και από τους μετανάστες.

Άρα, σε μια ειλικρινή δημόσια συζήτηση για το μεταναστευτικό, θα αμφισβητηθεί ευθέως ο καπιταλισμός, ως αιτία του μεταναστευτικού.

Και για να μην αμφισβητηθεί ο καπιταλισμός, έχουν πέσει όλοι με τα μούτρα στο αντιρατσιστικό νομοσχέδιο.

Αν και το μόνο νομοσχέδιο που χρειάζεται είναι το αντικαπιταλιστικό. Το οποίο δεν θα συζητηθεί ποτέ. Γιατί αυτά είναι «παλαιοκομμουνιστικά» και δεν πρέπει να τα συζητάμε γιατί θα μας βάλουν πιπέρι.

Αλλά ο καπιταλισμός είναι ρατσισμός. Ο καπιταλισμός είναι μόνο ρατσισμός.
Γεμίζουν τις κοινωνίες με εξαθλιωμένους και υποψήφιους προς εξαθλίωση, και μετά τους κατηγορούν πως είναι ρατσιστές.

Μετατρέπουν τους πάντες -Έλληνες και αλλοδαπούς- σε μετανάστες χωρίς δικαιώματα, και μετά ψάχνουν να βρουν ποιος είναι ρατσιστής. Πολύ ωραίο.

Και κανείς δεν λέει πως δεν υπάρχει κανένας ρατσισμός για τους πλούσιους μετανάστες. Υπάρχει ρατσισμός μόνο για τους φτωχούς μετανάστες.

Γενικά, υπάρχει ρατσισμός για τους φτωχούς. Έλληνες και ξένους.

Ο ρατσισμός δεν είναι φυλετικός. Ο ρατσισμός είναι ταξικός.

Αλλά, αντί το θέμα να είναι η φτώχεια, το θέμα είναι ο ρατσισμός.

Η συζήτηση για το μεταναστευτικό πρέπει να γίνει. Αλλά ποιος να την κάνει; Οι πολιτικοί εκπρόσωποι των τραπεζιτών και των εφοπλιστών;

Όσο δεν συζητείται το μεταναστευτικό, αδικούνται και οι Έλληνες και οι μετανάστες.

Και συντηρείται μια ένταση ανάμεσα σε Έλληνες και μετανάστες που τραβάει και τους μεν και τους δε προς τα κάτω, ενώ η οικονομική ελίτ τρίβει τα χέρια της.

Οι από κάτω –αντί να ενωθούν και να αγωνιστούν μαζί- σκοτώνονται μεταξύ τους, ενώ οι από πάνω γίνονται όλο και πιο πλούσιοι, όλο και πιο ισχυροί.

Από την στιγμή που τα κόμματα δεν θέλουν να πουν την αλήθεια –και οι πολίτες δεν θέλουν να την ακούσουν-, η συζήτηση για το αντιρατσιστικό νομοσχέδιο εντάσσεται στο πλαίσιο της εθνικής μας υποκρισίας.

Διάλεξε όποιο αντιρατσιστικό νομοσχέδιο σου αρέσει πιο πολύ. Υπάρχει σε πολλά σχέδια και χρώματα. Υπάρχει ένα αντιρατσιστικό για κάθε γούστο.

Εγώ μόνο να σου θυμίσω πως η χώρα χρεοκόπησε πριν από τρία χρόνια και την κυβερνά η ίδια πολιτική και οικονομική ελίτ που την ξέσκισε.

Και πρέπει να είναι σκασμένοι στα γέλια.

Όλοι τους, βέβαια, είναι αντιρατσιστές. Και φιλάνθρωποι.


Πηγή http://pitsirikos.net/

Συνέντευξη του Αλκίνοου Ιωαννίδη

Ο Αλκίνοος Ιωαννίδης δεν χρειάζεται συστάσεις.  Έδωσε πρόσφατα μια συνέντευξη στο tospirto.net και αντιγράφουμε εδώ δύο ερωτήσεις και τις απαντήσεις τους, που βρήκαμε πολύ ενδιαφέρουσες.  Στο τέλος του κειμένου παραθέτουμε και την πηγή της συνέντευξης για να την διαβάσετε ολόκληρη εάν θέλετε.

http://irakleios-oionos.blogspot.gr/

+++

ΕΡΩΤΗΣΗ
Πρόσφατα εκφραστήκατε δημοσίως με μια επιστολή για τις πρόσφατες εξελίξεις στην Κύπρο. Δεχτήκατε κριτική, από το κοινό αλλά κι από σχολιαστές και δημοσιογράφους, οι οποίοι σας χαρακτήρισαν «τον νέο Νταλάρα», υποψήφιο για τη θέση «του νέου εθνικού καλλιτέχνη». Σας είπαν και ρομαντικό, επειδή μυθοποιείτε το παρελθόν. Είναι μέρος του ρόλου σας οι δημόσιες επιστολές και παρεμβάσεις; Θα το επιχειρήσετε και στο μέλλον;


ΑΠΑΝΤΗΣΗ
Δεν επιχείρησα τίποτε. Μόνο, έβαλα σε ένα κείμενο το συναίσθημά μου για όσα συμβαίνουν στον τόπο μου, μέσα μου και στους ανθρώπους που αγαπώ. Η αγριότητα της εποχής δεν μοιάζει να το επιτρέπει. Πρέπει να σιωπά κανείς, ή να λέει αυτά με τα οποία όλοι συμφωνούν, προκειμένου να μη φάει (στην καλύτερη περίπτωση) κράξιμο. Αν είσαι τραγουδιστής και μιλήσεις για την Κύπρο, ακόμη κι αν είσαι Κύπριος, είσαι ο νέος Νταλάρας! Καταπληκτικό! Αν δεν απαντάς αποκλειστικά σε ερωτήσεις του στυλ «Σας αρέσει το βουνό ή η θάλασσα;», κινδυνεύεις να γίνεις «εθνικός καλλιτέχνης» (αυτός ο χαρακτηρισμός με ενθουσίασε περισσότερο και από το «ανθελληνικό σκουλήκι», στ’ αλήθεια). Αν πεις πως πρέπει να δούμε ποιοι ήμασταν πριν τη φούσκα, ώστε να πάμε μπροστά, σε λένε ρομαντικό. Όλοι, κατά βάθος, στη φούσκα θέλουν να επιστρέψουμε. Αυτό είναι ρεαλισμός δηλαδή; Και, στο κάτω-κάτω, είναι δουλειά του καλλιτέχνη ένας τέτοιος ρεαλισμός; Του οποίου ρεαλισμού μάλιστα οι υπηρέτες – πάντα σε αγαστή συνεργασία με τον εφησυχασμό, το βόλεμα και τη σιωπή μας – μάς έφεραν ως εδώ; Βέβαια, η υπερβολή ήταν ίδια και στη θετική υποδοχή του κειμένου. Οι μισοί σε πετούν στα σκουπίδια και οι άλλοι μισοί σε κάνουν εθνικό ήρωα! Όσο επιμένουμε να αντιδρούμε υπερβολικά οι πολίτες, ο ένας προς στον άλλο, και ακραία, τόσο αποκλείεται να αισθανθούμε ποτέ ελεύθεροι να απευθυνθούμε, να πούμε αυτό που νιώθουμε, να ακούσουμε τον άλλο, να σκεφτούμε, να διαφωνήσουμε δημιουργικά, να συγχωρεθούμε, να συναποφασίσουμε, να σοβαρευτούμε, να συνεργαστούμε. Η βιαιότητα με την οποία αντιδρούμε, νομίζω πως φανερώνει το μέγεθος της φτώχιας και της σύγχυσης μας. Γιατί, όταν ο τόπος πνίγεται κι εμείς ασχολούμαστε με τέτοιο ζήλο με τον τραγουδιστή, ή έχουμε ανέβει ως λαός σε δυσθεώρητα πνευματικά ύψη, ώστε να περιφρονούμε τα γήινα, ή κάτι πάει λάθος. Προκειμένου να μην προκαλώ λοιπόν, στο εξής θα συνεχίσω με συνταγές μαγειρικής. Και, σε ερωτήσεις συναδέλφων σας, θα το παίζω «πνευματικός άνθρωπος», θα πετάω κάτι παντός καιρού, ανώδυνο, κολακευτικό, χαριτωμένο, βαθυστόχαστο και τζούφιο, και θα είμαστε όλοι ευχαριστημένοι.
 
ΕΡΩΤΗΣΗ
Τις τελευταίες εβδομάδες υπάρχουν πληροφορίες για κάποιο «νέο σχέδιο Ανάν» για την Κύπρο, δεδομένης της χρηματοπιστωτικής κρίσης που καθιστά το νησί ευάλωτο, αλλά και της στάσης, τότε, υπέρ του σχεδίου Ανάν που είχε ο σημερινός πρόεδρος Αναστασιάδης. Αντιμετωπίζει κάποιον κίνδυνο η Κύπρος αυτή τη στιγμή; Πώς πρέπει να κινηθούν οι Κύπριοι στο εξής;


ΑΠΑΝΤΗΣΗ
Λένε πως σε κάποιες χώρες, οι υγειονομικές υπηρεσίες δίνουν καθημερινά τη δόση τους στα πρεζάκια, μαζί με καθαρές σύριγγες, προκειμένου να τα προστατεύσουν από over-dose, ηπατίτιδες, AIDS κλπ. Φανταστείτε το Ελληνικό δημόσιο, αυτό που ξέρουμε, να πρέπει να διαχειριστεί, να μετρήσει, να ζυγίσει και να διανείμει καθημερινά ποσότητες ηρωίνης: Ή θα γίνουν όλοι οι δημόσιοι υπάλληλοι πρεζάκια, ή θα γίνουν βαποράκια. Έτσι και η Κύπρος: δεν είχε τις δυνάμεις, την υποδομή και τις διεθνείς σχέσεις να διαχειριστεί έναν ρόλο πετρελαιοπαραγωγού χώρας, μέσα σε ένα απειλητικό και εξαιρετικά ταραγμένο παγκόσμιο τοπίο. Αν συνυπολογίσουμε το πρόβλημα της κατοχής, το μέγεθος του τόπου, τη βίαιη απομάκρυνση, καιρό πριν την εισβολή, των δύο κοινοτήτων του νησιού, την Τουρκία που κάνει πάντα τα δικά της, την Ελλάδα που ούτε τα δικά της δεν κάνει, τη σκληρότητα των εταίρων, την απροκάλυπτη έλλειψη της παραμικρής έγνοιας των μεγιστάνων για το κοινό καλό, την κατάρρευση του – γιγαντωμένου σε επίπεδο ύβρεως – τραπεζικού τομέα, την καταναλωτική αποχαύνωση μεγάλου μέρους του πληθυσμού και την παραδοσιακή έλλειψη επιπέδου στην εσωτερική και εξωτερική πολιτική, γίνεται φανερό πως έρχονται μέρες δύσκολες... Γιατί, και ο Νίγηρας είναι πλούσια σε κοιτάσματα χώρα, οι κάτοικοί του όμως πεινούν. Θεωρήσαμε πως τέτοια πράγματα δεν γίνονται στην Ευρώπη. Να όμως που γίνονται! Θα χρειαστεί εξυπνάδα, αντοχή, τόλμη, αυτογνωσία, συνεργασία, αλληλεγγύη, αυτοοργάνωση και μεγάλοι, τεράστιοι αγώνες για να σταθεί ο λαός στα πόδια του, ανεξάρτητα του ποιος «κυβερνά». Σταματώ εδώ, πριν με πείτε κι εσείς ρομαντικό.


Πηγή http://tospirto.net/

Η σκουριασμένη αιχμή

Με το που εμφανίστηκε στη στροφή του δρόμου η φιλαρμονική και η χορωδία οι οποίες προηγούνταν του Επιταφίου, εκατοντάδες χέρια υψώθηκαν. Δεν κρατούσαν κεριά αλλά κινητά τηλέφωνα και ψηφιακές κάμερες. Ανήκαν σε ανθρώπους που δεν είχαν έρθει για να ακολουθήσουν, μα για να παρακολουθήσουν απλώς την πομπή. Που δεν βρίσκονταν εκεί για να ζήσουν, αλλά για να βιντεοσκοπήσουν τα Πάθη του Χριστού. Σε ανθρώπους οι οποίοι αγνοούσαν τα τροπάρια της Μεγάλης Παρασκευής και αντιμετώπιζαν τη Λαμπρή σαν μια λαμπρή απλώς ευκαιρία προκειμένου να σκάσουν βαρελότα και να κρατσανίσουν την πέτσα του αρνιού. Και στη συνέχεια να αναρτήσουν στο διαδίκτυο στιγμιότυπα από τις πασχαλινές τους ημέρες. Υπερβάλλω; Αρκεί να ακούγατε τους μεταξύ τους ανελλήνιστους διαλόγους και θα διαπιστώνατε πως κάθε άλλο…

Η αιχμή του δόρατος -πιστεύω ακράδαντα- μιας κοινωνίας είναι η παιδεία της. Όχι αναγκαστικά το ποσοστό των πτυχιούχων, ο αριθμός των μελών των επιστημονικών σωματείων ή οι ξεχωριστές διάνοιες που διαπρέπουν διεθνώς. Παιδεία είναι η δυνατότητα του «μέσου» πολίτη να αντιλαμβάνεται και να συμμετέχει στα συλλογικά δρώμενα. Τα κριτήρια που διαθέτει για να ξεχωρίζει το ωραίο από το άσχημο, το καλό από το κακό. Η διάκριση ανάμεσα στην ιδιωτική και στη δημόσια σφαίρα, το ξεσκαρτάρισμα του σημαντικού από το ασήμαντο, του αξιόλογου από το ευτελές. Θλίβομαι που το γράφω, διαπιστώνω ωστόσο καθημερινά πως η αιχμή αυτή έχει επικίνδυνα σκουριάσει.

Σιχαίνομαι την εξιδανίκευση του παρελθόντος. Τη νοσταλγία των περασμένων μεγαλείων που κανείς μας δεν έζησε, την αγιοποίηση των σπουδαίων νεκρών που κανείς μας δεν γνώρισε. Θυμάμαι, εντούτοις. Θυμάμαι πως στα πρώτα νιάτα μου ο Έλληνας απόφοιτος του γυμνασίου -και του δημοτικού ακόμα- ξεκοκάλιζε καθημερινά μία τουλάχιστον εφημερίδα και ήταν σε θέση να αφηγηθεί συναρπαστικά μία τουλάχιστον ιστορία. Πως οι «εθνικόφρονες» γιαγιάδες τράβαγαν τα εγγονάκια τους στην εκκλησία, όπου πιθανόν να μην αποκτούσε κανείς χριστιανικό φρόνημα, ανέπτυσσε όμως στέρεο γλωσσικό αισθητήριο. Και οι δικές μας γιαγιάδες, οι Αριστερές, μας διέπλαθαν με διηγήσεις ηρωισμών και θυσιών, οι οποίες μπορεί να μη μας έκαναν κομμουνιστές, μας προίκισαν όμως με έναν ηθικό κώδικα που ήθελε κότσια για να τον αμφισβητήσεις.

Πότε εξέπεσε η παιδεία μας; Άλλοι ενοχοποιούν το ξεχαρβάλωμα του εκπαιδευτικού συστήματος. Άλλοι την έλευση της ιδιωτικής τηλεόρασης. Άλλοι την κυριαρχία του “life style”, που -με το πρόσχημα πως «η ζωή είναι πολύ μικρή για να ’ναι θλιβερή»- ξεχώριζε τους ανθρώπους σε “losers” και σε “winners” ανάλογα με το αυτοκίνητο που οδηγούσαν, τη Μύκονο που παραθέριζαν, τη βίζιτα που άντεχε το πορτοφόλι τους… Εκείνο που, προσωπικά, μου προξένησε τη μεγαλύτερη φρίκη ήταν η ανακήρυξη του τραγουδιού του “Gummy Bear” σε δίσκο της χρονιάς. «Εάν μυριάδες» -σκέφτηκα- «Έλληνες σερβίρουν στα παιδιά τους ως μουσική το ηχητικό αντίστοιχο του χειρότερου junk food, τότε δεν υπάρχει σωτηρία…».

Η κρίση ήταν ο γάιδαρος που έφαγε το ήδη στραβό κλήμα. Δίχως έρμα παιδείας, ανερμάτιστες, οι πλατιές λαϊκές μάζες υπέκυψαν σε εκείνους που τους ξεφούρνιζαν τα πιο χοντρά ψέματα. Αγκάλιασαν με φανατισμό τα πλέον παιδαριώδη σενάρια. Όταν δεν ξέρεις σχεδόν τίποτα, τότε είσαι διατεθειμένος να πιστέψεις τα πάντα. Η κυβερνώσα ελίτ -υπεύθυνη αντικειμενικά για το κακό που συντελέστηκε σε βάθος δεκαετιών- βρέθηκε αίφνης να απειλείται από τους εξαγριωμένους «αντισυστημικούς», οι οποίοι στερήθηκαν από τη μια μέρα στην άλλη το μόνο πράγμα που τους είχε απομείνει. Την καταναλωτική τους δύναμη. Θα το πω απλά: Κάποιος που δεν καταλαβαίνει γρι απ’ το «Η ζωή εν τάφω», αλλά γνωρίζει απέξω κι ανακατωτά το τραγούδι του Gummy Bear, είναι εντελώς αναμενόμενο να ψηφίζει Χρυσή Αυγή.

Διαβάζω, τις τελευταίες ημέρες, αισιόδοξες ειδήσεις. Η οικονομία -λέει- έχει εισέλθει επιτέλους σε τροχιά σταθεροποίησης και ανόδου, οι αναλυτές μάς επαινούν και οι επενδυτές προετοιμάζονται να ποντάρουν και πάλι στην Ελλάδα. Μακάρι να είναι έτσι. Ακόμα όμως κι αν η κρίση ξεπεραστεί στα λόγια και στα νούμερα, θα πρόκειται -φοβάμαι- για πύρρειο νίκη. Θα αφήσει πίσω της έναν «λαό μουνούχων», όπως θα το εξέφραζε ο Κώστας Βάρναλης. Όχι τόσο γιατί θα έχουν εξανεμιστεί τα εργασιακά δικαιώματα και η οικονομική τους ισχύς. Αυτά, με το χρόνο και με τους αγώνες, θα αποκατασταθούν. Αλλά επειδή πάρα πολλοί, επικίνδυνα πολλοί, Έλληνες θα βγουν από τα βάσανα των τελευταίων ετών δίχως να έχουν διδαχθεί παρά τη μισαλλοδοξία, τη συνωμοσιολογία και τη μετάθεση ευθυνών ως στάση ζωής. Ό,τι ακριβώς εξέθρεψε η έλλειψη παιδείας. Και ό,τι κάνει έναν λαό εύκολη λεία, υποχείριο, όποιου κι αν θέλει να τον χειραγωγήσει.

Χρέος κοινό -πατριωτικό συνάμα και υπαρξιακό- είναι να ξεσκουριάσουμε την αιχμή του δόρατός μας

Πηγή http://www.protagon.gr/

Ο Κομαντάντε Μάρκος και τα έθνη

«Όλες οι κουλτούρες που έχουν σφυρηλατηθεί από τα έθνη – το ευγενές παρελθόν της Αμερικής, ο ευφυής πολιτισμός της Ευρώπης, η σοφή ιστορία των Ασιατικών χωρών, και ο αρχέγονος πλούτος της Αφρικής και της Ωκεανίας – έχουν διαβρωθεί από τον Αμερικάνικο τρόπο ζωής. Με αυτόν τον τρόπο, ο νεοφιλελευθερισμός επιβάλει την καταστροφή των εθνών ώστε να τα ανασυγκροτήσει βάση ενός (συγκεκριμένου) μοντέλου. Αυτός είναι ένας πλανητικός πόλεμος, του χειρότερου και πιο σκληρού τρόπου, ενάντια της ανθρωπότητας.»

Κομαντάντε Μάρκος

Γιατί λυπάμαι την Αθηνά Ωνάση

Tην περιουσία του καθένας τη διαχειρίζεται όπως επιθυμεί: την αξιοποιεί, την έχει να κάθεται, της βάζει φωτιά και χορεύει στα αποκαΐδια. Αυτό πίστευα πάντα ότι ισχύει και για την περίπτωση της αμύθητης (λένε) περιουσίας που άφησε ο Αριστοτέλης Ωνάσης στους κληρονόμους του, αρχικά στην κόρη του Χριστίνα και έπειτα στην εγγονή του, Αθηνά. Για τον λόγο αυτόν, ποτέ δεν κατάλαβα εκείνους που σφόδρα ανησυχούσαν για το πώς η καταθλιπτική μαμά και η περίεργη, σχεδόν αγοραφοβική, κόρη της θα τη διαχειρίζονταν. Οπως θέλουν, και λόγος δεν μας πέφτει. Ετσι απλά.

Τα ίδια πρεσβεύω και για το θέμα της... άλλης περιουσίας, εκείνης που κληρονομούμε από τους προγόνους μας και που, κατά τη γνώμη μου, είναι πιο σημαντική από τα (ευπρόσδεκτα πάντα) υλικά αγαθά. Αναφέρομαι στην ελληνικότητά μας, στις ρίζες μας, στον σεβασμό και στην κατανόηση των ιδιαίτερων χαρακτηριστικών που κάνουν τον καθέναν από εμάς αυτό που είναι σήμερα. Και αυτή την κληρονομιά μπορεί ο ένας να την αξιοποιήσει προς όφελός του και ο άλλος να την πετάξει στα σκουπίδια (και ακολούθως να υποστεί τις όποιες συνέπειες). Το δεύτερο νομίζω ότι έχει αποφασίσει να κάνει η Αθηνά Ωνάση και το δείχνει με κάθε τρόπο. Φτάνοντας ως την πολυσυζητημένη πώληση του Σκορπιού.

Δεν τη γνωρίζω, βεβαίως, αυτή την αγέλαστη και συνεσταλμένη (μπροστά στον φωτογραφικό φακό) κοπέλα, ώστε να μπορέσω να αναλύσω με βεβαιότητα τα κίνητρα της πράξης της, καθώς και τα βαθύτερα αίτια της όποιας «απέχθειάς» της για την ιδιαίτερη πατρίδα της μητέρας της. Εν προκειμένω, όμως, παρακολουθώντας την υπόθεση του Σκορπιού, αισθάνθηκα κάτι σαν στενοχώρια. Οχι για το ξεπούλημα μιας γωνιάς της Ελλάδας, ή για την έκπτωση ενός ονόματος λαμπρού για τη νεότερη εμπορική (και όχι μόνο) ιστορία της χώρας μας, αλλά για την αδυναμία ορισμένων να αντιληφθούν το προφανές: ότι χωρίς ρίζες είσαι κλαράκι παραδομένο στον άνεμο.

Εκείνο που κυρίως μου έκανε εντύπωση στην υπόθεση είναι ότι στο νησί αυτό, που περνά στα χέρια ενός Ρώσου με βεβαρημένο παρελθόν, βρίσκονται οι τάφοι του παππού, του θείου και της μητέρας της, Αθηνάς. Γεγονός που από μόνο του απαγορεύει την πώληση ακόμη και ενός κόκκου άμμου από τον Σκορπιό, κατά τη δική μου ηθική, η οποία ξεκινάει από τον σεβασμό στο παρελθόν μας, την κατανόηση της ιστορίας μας. Εν προκειμένω, όμως, φοβούμαι ότι αναλώνομαι σε θεωρητικολογίες: η ζάπλουτη κληρονόμος κινείται σε έναν κόσμο όπου, ως φαίνεται, η ηθική όπως την εννοώ εγώ δεν υπάρχει.

Το γνώριζε αυτό και ο παππούς Αριστοτέλης (στον ίδιο κόσμο κινήθηκε, για να μην πω ότι υπήρξε ένας από τους ενορχηστρωτές του κατά τις πρόσφατες δεκαετίες), γι’ αυτό και, όπως διάβασα, έβαλε όρο στη διαθήκη του, σε περίπτωση που το αγαπημένο του νησί πωληθεί, να μην πωληθεί και το μέρος στο οποίο βρίσκονται οι τάφοι. Ο,τι κι αν ήθελε ο εφοπλιστής, ακόμη και αν η εγγονή του το σεβαστεί (από κάτι σαν... κοιμισμένη ευαισθησία που ενίοτε ξυπνά ή επειδή δεν μπορεί να κάνει αλλιώς), τρεις τάφοι παρατημένοι (και δεν εννοώ μόνο απεριποίητοι, αλλά ουσιαστικά ξεχασμένοι από εκείνους που έχουν καθήκον να θυμούνται), δεν είναι απολύτως τίποτε, παρά μερικά τετραγωνικά μέτρα από μάρμαρο, μπορούν ακόμη και να ισοπεδωθούν. Μπορούν να γίνουν και ατραξιόν για τους καλεσμένους του ρώσου μεγιστάνα... Και κάπως έτσι ξεμπερδεύει με αυτούς, δηλαδή με αυτό που συμβολίζουν, η Αθηνά;

Οποιος νομίζει κάτι τέτοιο πλανάται πλάνην οικτράν. Γιατί το παρελθόν... φυγείν αδύνατον. Ριζωμένο μέσα σου (είναι εξάλλου και θέμα γονιδίων), σε στηρίζει και σε γαληνεύει αν το αποδεχτείς, το κατανοήσεις και το σεβαστείς, σε βασανίζει αν το αρνηθείς, αν προσπαθήσεις να το αποφύγεις, αν το απαξιώσεις.

Λυπάμαι ανθρώπους σαν την Αθηνά, πρώην Ωνάση, νυν Ντε Μιράντα Νέτο (όπως είναι το επίθετο του εκ Βραζιλίας συζύγου της), οι οποίοι νομίζουν ότι ξορκίζοντάς το με αγοραπωλησίες ή περιφέροντας την επιδεικτική αδιαφορία τους για αυτό, απελευθερώνονται. Ενώ στην πραγματικότητα επιβεβαιώνουν την ανωριμότητά τους και την αδυναμία τους να αποδεχτούν εκείνο που είναι οι ίδιοι, ρίχνοντας λάδι στη φωτιά της δυστυχίας τους. Λυπάμαι, επιπλέον, τους ανθρώπους που δεν έχουν ρίζες σε έναν συγκεκριμένο τόπο, σε μια συγκεκριμένη οικογένεια, παρά μοιρασμένοι ανάμεσα σε διάφορες πατρίδες και οικογένειες (που λέει ο λόγος, γιατί στην πραγματικότητα...) παραμένουν απάτριδες.

Και όταν μιλώ για πατρίδα, εννοώ την αίσθηση του σπιτιού που (είτε είναι παλάτι είτε μπάζει νερά από τα σπασμένα τζάμια του) πάντα σε περιμένει για να σε κρύψει από τον κόσμο που σε κούρασε, σε πλήγωσε, σε πρόδωσε. Και για αυτή την απερίγραπτα τρυφερή αίσθηση η οποία σε κατακλύζει κάθε φορά που θυμάσαι τους δικούς σου, τους αγαπημένους σου, και που στις δύσκολες στιγμές σε εντυπωσιάζει με τη δύναμη που μπορεί να σου δώσει.

Αυτό είναι το «σπίτι» που άνθρωποι όπως η Αθηνά δεν φέρουν εντός τους. Και το τεράστιο κενό που προκαλείται από την απουσία του δεν μπορούν να το καλύψουν όλα τα εκατομμύρια και όλοι οι Ντε Μιράντα Νέτο του κόσμου.

[Του Κοσμά Βίδου από το BHmagazino 21-4-13]

Πηγή http://www.tovima.gr/

*** ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟ *** Έτσι ελέγχουν τα κράτη - το μυστικό τηλεγράφημα του Wikileaks για την Βενεζουέλα

Το παρακάτω κείμενο είναι ελεύθερη μετάφραση του άρθρου της RT για το μυστικό τηλεγράφημα των ΗΠΑ που δημοσίευσε πριν από λίγες μέρες το Wikileaks.  «Απολαύστε» τους τρόπους με τους οποίους προσπαθούν οι ΗΠΑ να διεισδύσουν σε ένα εθνικά ανεξάρτητο κράτος που δεν είναι της αρεσκείας τους, όπως η Βενεζουέλα.  Όλα όσα υποπτευόμασταν τα παραδέχεται ο πρώην πρεσβευτής των ΗΠΑ στην Βενεζουέλα, William Brownfield.

http://irakleios-oionos.blogspot.gr/

Ακολουθεί η μετάφραση:

+++

 

Νέο τηλεγράφημα του WikiLeaks αποκαλύπτει την στρατηγική της πρεσβείας των ΗΠΑ να αποσταθεροποιήσουν την κυβέρνηση του Τσάβες

Σε ένα μυστικό τηλεγράφημα δημοσιευμένο στο ίντερνετ από το WikiLeaks, ο τέως πρεσβευτής – των ΗΠΑ - William Brownfield επιγραμματικά αναφέρει για ένα σχέδιο διείσδυσης και αποσταθεροποίησης της πρώην κυβέρνησης του Προέδρου – της Βενεζουέλας - Ούγκο Τσάβες.

Το έγγραφο απεστάλλει τον Νοέμβριο του 2006 από τον Brownfield – αυτή την στιγμή είναι Υφυπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ – και περιέγραφε τους 5 κυρίως στόχους

της πρεσβείας του στην Βενεζουέλα από το 2004, που συμπεριλαμβάνουν:

- «διείσδυση στην πολιτική βάση του Τσάβες»

- «διχασμός του Τσαβίσμο (της πολιτικής ιδεολογίας του Τσάβες)

- «προστασία των Αμερικανικών εμπορικών συμφερόντων»

- «διεθνής απομόνωση του Τσάβες»

Το σημείωμα, που φαίνεται να μην είναι λογοκριμένο, με πολύ απλό τρόπο περιγράφει την ανάμειξη της Αμερικάνικης Πρεσβείας στους παραπάνω στόχους, μαζί με την Αμερικάνικη αντιπροσωπεία για την Διεθνή Ανάπτυξη  - US Agency for International Development (USAID) – και το Γραφείο Μεταβατικών Πρωτοβουλιών - Office of Transition Initiatives (OTI) -, που είναι δύο από τις πιο σημαντικές αντιπροσωπίες που δουλεύουν στο εξωτερικό για τα συμφέροντα των ΗΠΑ.

Βάσει του Brownfield, που ετοίμασε το τηλεγράφημα για την Αμερικάνικη Νότια Διοίκηση (SOUTHCOM), η πλειοψηφία των δράσεων, USAID και OTI, στην Βενεζουέλα είχαν να κάνουν με την βοήθεια που πρόσφερε η πρεσβεία στο να πετύχουν οι στόχοι της διείσδυσης και της χαλιναγώγησης του πολιτικού κόμματος του Τσάβες:

«Αυτός ο στρατηγικός αντικειμενικός σκοπός αντιπροσωπεύει την πλειοψηφία της δουλειάς των USAID/OTI στην Βενεζουέλα.  Η οργανωμένη κοινωνία των πολιτών είναι μία – αυξανόμενη σε σημασία -  κολώνα της Δημοκρατίας, κάτι στο οποίο ο Πρόεδρος Τσάβες δεν έχει ακόμα καταφέρει να ελέγξει απόλυτα»

Συνολικά, η USAID έχει ξοδέψει 1 εκατομμύριο δολάρια για να οργανώσει 3,000 συναντήσεις που σκοπός τους ήταν συμφιλιώσουν τους υποστηρικτές του Τσάβες με την αντιπολίτευση, με την ελπίδα να τους αποξενώσουν σιγά σιγά από την Βολιβαριανή πλευρά (το κόμμα του Τσάβες).

Ο Brownfield σε κάποιο σημείο υπερηφανεύεται για ένα πρόγραμμα εκπαίδευσης του OTI, που ονομάζεται «Η Δημοκρατία ανάμεσα μας», που προσπάθησε να λειτουργήσει μέσα από ΜΚΟ (Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις) σε περιοχές με χαμηλό εισόδημα, και κατάφερε να προσελκύσει πάνω από 600,000 Βενεζουελιάνους.

Συνολικά, ανάμεσα στο 2004 και το 2006, η USAID δώρισε κάπου στα 15 εκατομμύρια δολάρια σε πάνω από 300 οργανισμούς, και πρόσφερε τεχνική βοήθεια μέσω του OTI σε μια προσπάθεια να πετύχει τους σκοπούς των ΗΠΑ, που το ίδιο κατηγοριοποιεί ως ενδυνάμωση των δημοκρατικών θεσμών.

Μεγάλο μέρος του τηλεγραφήματος επεξηγεί την προσπάθεια να τονιστούν περιπτώσεις παραβίασης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, και την υποστήριξη ακτιβιστών και μελών της αντιπολίτευσης ώστε να πάρουν μέρος σε συναντήσεις στο εξωτερικό και να εκφράσουν την αγωνία τους ενάντια της κυβέρνησης του Τσάβες:

«Μέχρι στιγμής, το OTI έχει στείλει Βενεζουελιάνους επικεφαλείς ΜΚΟ στις Τουρκία, Σκωτία, Μεξικό, Δομινικανή Δημοκρατία, Χιλή, Ουρουγουάη, Ουάσινγκτον και Αργεντινή (2 φορές) για να μιλήσουν για νομικά θέματα.  Σχεδιάζονται επισκέψεις στην Βραζιλία, Μεξικό και Κολομβία.»

  

Στο τελευταία του σχόλια, ο Brownfield αναφέρει ότι, εάν ο Πρόεδρος Τσάβες κερδίσει τις εκλογές τον Δεκέμβριο του 2006, το OTI περιμένει η δουλειά του να γίνει πιο πολύπλοκη.

Εν τέλει, φαίνεται ότι ο πρώην πρεσβευτής στο τηλεγράφημα του σοφά μπόρεσε να προβλέψει την αλλαγή στις συνθήκες (που ερχόντουσαν).  Μετά την επανεκλογή του, ο Πρόεδρος Τσάβες απείλησε να διώξει τον πρεσβευτή (των ΗΠΑ) από την Βενεζουέλα το 2007, μετά από κατηγορίες για παρέμβαση στα εσωτερικά θέματα (της Βενεζουέλας).

Πηγή άρθρου: http://rt.com/

Πηγή τηλεγραφήματος: http://wikileaks.org/

+++

Ακολουθεί όλο το τηλεγράφημα, ώστε να υπάρχει σε περίπτωση που πέσει η σελίδα του wikileaks

VZCZCXRO4744
PP RUEHAG RUEHROV
DE RUEHCV #3356/01 3131503
ZNY SSSSS ZZH
P 091503Z NOV 06
FM AMEMBASSY CARACAS
TO RUEHC/SECSTATE WASHDC PRIORITY 6955
INFO RUEHBO/AMEMBASSY BOGOTA PRIORITY 7104
RUEHBR/AMEMBASSY BRASILIA PRIORITY 5809
RUEHLP/AMEMBASSY LA PAZ PRIORITY 2394
RUEHPE/AMEMBASSY LIMA PRIORITY 0647
RUEHMU/AMEMBASSY MANAGUA PRIORITY 1449
RUEHME/AMEMBASSY MEXICO PRIORITY 4010
RUEHOT/AMEMBASSY OTTAWA PRIORITY 0832
RUEHQT/AMEMBASSY QUITO PRIORITY 2480
RUEHTC/AMEMBASSY THE HAGUE PRIORITY 1090
RUEHROV/AMEMBASSY VATICAN PRIORITY
RUCNDT/USMISSION USUN NEW YORK PRIORITY 0612
RUMIAAA/HQ USSOUTHCOM MIAMI FL PRIORITY
RHEHNSC/NSC WASHDC PRIORITY
RUEHUB/USINT HAVANA PRIORITY 0996
RUCNMEM/EU MEMBER STATES COLLECTIVE

S E C R E T SECTION 01 OF 04 CARACAS 003356

SIPDIS

SIPDIS

HQSOUTHCOM ALSO FOR POLAD

DEPT PASS TO AID/OTI RPORTER

E.O. 12958: DECL: 11/02/2026

TAGS: PGOV PREL PHUM VE

SUBJECT: USAID/OTI PROGRAMMATIC SUPPORT FOR COUNTRY TEAM 5

POINT STRATEGY

CARACAS 00003356  001.2 OF 004

Classified By: Robert Downes, Political Counselor,

for Reason 1.4(d).

-------

SUMMARY

-------

¶1.  (S)  During his 8 years in power, President Chavez has
systematically dismantled the institutions of democracy and
governance.  The USAID/OTI program objectives in Venezuela
focus on strengthening democratic institutions and spaces
through non-partisan cooperation with many sectors of
Venezuelan society.

¶2.  (S)  In August of 2004, Ambassador outlined the country
team's 5 point strategy to guide embassy activities in
Venezuela for the period 2004 ) 2006 (specifically, from the
referendum to the 2006 presidential elections).  The
strategy's focus is:  1) Strengthening Democratic
Institutions, 2) Penetrating Chavez' Political Base, 3)
Dividing Chavismo, 4) Protecting Vital US business, and 5)
Isolating Chavez internationally.

¶3.  (S)  A brief description of USAID/OTI activities during
the aforementioned time period in support of the strategy
follows:

-------------
Strengthen Democratic Institutions
-------------

¶4.  (S)  This strategic objective represents the majority of
USAID/OTI work in Venezuela.  Organized civil society is an
increasingly important pillar of democracy, one where
President Chavez has not yet been able to assert full
control.

¶5.  (S)  OTI has supported over 300 Venezuelan civil society
organizations with technical assistance, capacity building,
connecting them with each other and international movements,
and with financial support upwards of $15 million.  Of these,
39 organizations focused on advocacy have been formed since
the arrival of OTI; many of these organizations as a direct
result of OTI programs and funding.

¶6. (S)  Human Rights:  OTI supports the Freedom House (FH)
"Right to Defend Human Rights" program with $1.1 million.
Simultaneously through Development Alternatives Inc. (DAI),
OTI has also provided 22 grants to human rights
organizations, totaling $726,000.  FH provides training and
technical assistance to 15 different smaller and regional
human rights organizations on how to research, document, and
present cases in situations of judicial impunity through a
specialized software and proven techniques.  Following are
some specific successes from this project, which has led to a
better understanding internationally of the deteriorating
human rights situation in the country:

Venezuelan Prison Observatory:  Since beginning work with
OTI, OVP has taken 1 case successfully through the
inter-American system, achieving a ruling requiring BRV
special protective measures for the prison "La Pica".  Also,
on November 7th - 12th they will be launching the
Latin-American Prison Observatory, consolidating their work
with a regional network.  OVP receives technical support from
FH, as well as monetary support from Pan American Development
Foundation (PADF).  Due to the success of the OVP in raising
awareness of the issue, the BRV has put pressure on them in
the form of public statements, announcing investigations,
accusing them of alleged crimes as well as death threats.


Central Venezuelan University Human Rights Center:  This
center was created out of the FH program and a grant from

CARACAS 00003356  002.2 OF 004

DAI.  They have successfully raised awareness regarding the
International Cooperation Law and the human rights situation
in Venezuela, and have served as a voice nationally and
internationally.

Human Rights Lawyers Network in Bolivar State:  This group
was created out of the FH program and a grant from the DAI
small grants program.  They are currently supporting the
victims of a massacre of 12 miners in Bolivar State allegedly
by the Venezuelan Army.  Chavez himself was forced to admit
that the military used excessive force in this case.   They
will present their case to the Inter-American Commission on
Human Rights in February 2007.

¶7.  (S)  Citizen Participation in Governance:  Venezuelan
NGOs lack a long history of social activism.  In response,
OTI partners are training NGOs to be activists and become
more involved in advocacy.  The successes of this focus have
been as follows:

Support for the Rights of the Handicapped:  OTI has funded 3
projects in the Caracas area dealing with the rights of the
handicapped.  Venezuela had neither the appropriate
legislation nor political will to assure that the cities are
designed and equipped in a handicapped sensitive fashion.

Through these programs, OTI brought the issue of the
handicapped to the forefront, trained advocacy groups to
advocate for their rights and lobby the National Assembly,
and alerted the press regarding this issue.  Subsequent to
this, the National Assembly was forced to consider
handicapped needs and propose draft legislation for the issue.

Por la Caracas Possible (PCP):  Once-beautiful Caracas has
decayed over the past several years due to corruption and
lack of attention.  PCP is a local NGO dedicated to bringing
attention to this problem.  They have held campaigns with
communities shining a light on the terrible job elected
leadership are doing resolving the problems in Caracas.
During their work they have been expelled from communities by
the elected leaders, further infuriating communities that
already feel un-assisted.

¶8.  (S)  Civic Education:  One effective Chavista mechanism
of control applies democratic vocabulary to support
revolutionary Bolivarian ideology.  OTI has been working to
counter this through a civic education program called
"Democracy Among Us".  This interactive education program
works through NGOs in low income communities to deliver five
modules:  1) Separation of Powers, 2) Rule of Law, 3) The
Role and Responsibility of Citizens, 4) Political Tolerance,
and 5) The Role of Civil Society.  Separate civic education
programs in political tolerance, participation, and human
rights have reached over 600,000 people.

--------------
Penetrate Base/Divide Chavismo
--------------

¶9.  (S)  Another key Chavez strategy is his attempt to divide
and polarize Venezuelan society using rhetoric of hate and
violence.  OTI supports local NGOs who work in Chavista
strongholds and with Chavista leaders, using those spaces to
counter this rhetoric and promote alliances through working
together on issues of importance to the entire community.
OTI has directly reached approximately 238,000 adults through
over 3000 forums, workshops and training sessions delivering
alternative values and providing opportunities for opposition
activists to interact with hard-core Chavistas, with the
desired effect of pulling them slowly away from Chavismo.  We
have supported this initiative with 50 grants totaling over

$1.1 million.  There are several key examples of this:

¶10.  (S)  Visor Participativo:  This is a group of 34 OTI

CARACAS 00003356  003.2 OF 004

funded and technically assisted NGOs working together on
municipal strengthening.  They work in 48 municipalities
(Venezuela has 337), with 31 MVR, 2 PPT and 15 opposition
mayors.  As Chavez attempts to re-centralize the country, OTI
through Visor is supporting decentralization.  Much of this
is done through the municipal councils (CLPPs).  The National
Assembly recently passed a law that creates groups parallel
to the mayor's offices and municipal councils (and that
report directly to the president's office).  These groups are
receiving the lions share of new monies Chavez is pumping
into the regions, leaving the municipalities under-funded.

As Chavez attempts to re-centralize all power to the
Executive in the capital, local Chavista leadership are
becoming the opposition as their individual oxen are gored.
Visor has been providing these leaders with tools and skills
for leadership to counter the threat represented by the new
legislation.

¶11.  (S)  CECAVID:  This project supported an NGO working
with women in the informal sectors of Barquisimeto, the 5th
largest city in Venezuela.  The training helped them
negotiate with city government to provide better working
conditions.  After initially agreeing to the women's
conditions, the city government reneged and the women shut
down the city for 2 days forcing the mayor to return to the
bargaining table.  This project is now being replicated in
another area of Venezuela.

¶12.  (S)  PROCATIA:  OTI has partnered with a group widely
perceived by people in the large Caracas &barrio8 as
opposition leaning.  Due to incompetence of the local elected
leadership, the garbage problem in Catia is a messy issue for
all those who live there.  This group has organized brigades
to collect and recycle trash, in the process putting pressure
on the government to provide basic services and repositioning
the group as a respected ally of the "barrio."

¶13.  (S)  Finally, through support of a positive social
impact campaign in cooperation with PAS, OTI funded 54 social
projects all over the country, at over $1.2 million, allowing
Ambassador to visit poor areas of Venezuela and demonstrate
US concern for the Venezuelan people.  This program fosters
confusion within the Bolivarian ranks, and pushes back at the
attempt of Chavez to use the United States as a "unifying
enemy."

---------------
Isolate Chavez
---------------

¶14.  (S)  An important component of the OTI program is
providing information internationally regarding the true
revolutionary state of affairs.  OTI,s support for human
rights organizations has provided ample opportunity to do so.

The FH exchanges allowed Venezuelan human rights
organizations to visit Mexico, Guatemala, Peru, Chile,
Argentina, Costa Rica, and Washington DC to educate their
peers regarding the human rights situation.  Also, DAI has
brought dozens of international leaders to Venezuela,
university professors, NGO members, and political leaders to
participate in workshops and seminars, who then return to
their countries with a better understanding of the Venezuelan
reality and as stronger advocates for the Venezuelan
opposition.

¶15.  (S)  More recently, OTI has taken advantage of the draft
law of International Cooperation to send NGO representatives
to international NGO conferences where they are able to voice
their concerns in terms that global civil society
understands.  So far, OTI has sent Venezuelan NGO leaders to
Turkey, Scotland, Mexico, Dominican Republic, Chile, Uruguay,
Washington and Argentina (twice) to talk about the law.
Upcoming visits are planned to Brazil, Mexico, and Colombia.

CARACAS 00003356  004.2 OF 004

OTI has also brought 4 recognized experts in NGO law from
abroad to Venezuela to show solidarity for their Venezuelan
counterparts.  PADF supported visits by 4 key human rights
defenders to the Inter-American Human Rights Commission
meetings in Washington in October of 2006.  These have led to
various successes:

Civicus, a world alliance of NGOs, has put the Venezuela
issue on their Civil Society Watch short list of countries of
concern.

Gente de Soluciones, a Venezuelan NGO presented their
"Project Society" to the OAS General Assembly.  While there,
they met with many of the Ambassadors and Foreign Ministers
of OAS member states to express concern about the law.

Uruguayan parliamentarians met with NGOs at a special session
of the Foreign Affairs commission, and have promised to help
where they can.

The Human Rights Commission of the OAS has made several
public statements and sent private letters to the National
Assembly expressing concern with the law.

The most prestigious law faculty in Buenos Aires, Argentina
has committed to hosting an event to deal with the draft law.

The Democratic Observatory of MERCOSUR plans to hold an event
early next year to discuss the draft law.

So far the Venezuelan National Assembly has received many
letters and emails of opposition to the law from groups all
over the world.

A private meeting between 4 Venezuelan human rights defenders
and Secretary General Jose Miguel Inzulsa during the October
2006 Inter-American Commission on Human Rights (please
protect).

The press, both local and international, has been made aware
of the proposed law and it has received wide play in the US
as well as in Latin America

¶16.  (S)  OTI has also created a web site which has been sent
to thousands of people all over the world with details of the
law in an interactive format.

-------
Comment
-------

¶17.  (S)  Through carrying out positive activities, working
in a non-partisan way across the ideological landscape, OTI
has been able to achieve levels of success in carrying out
the country team strategy in Venezuela.  These successes have
come with increasing opposition by different sectors of
Venezuelan society and the Venezuelan government.  Should
Chavez win the December 3rd presidential elections, OTI
expects the atmosphere for our work in Venezuela to become
more complicated.

BROWNFIELD

1 χρόνος πέρασε

1 χρόνος πέρασε και οι Τσολάκογλου είναι ακόμα στην εξουσία

Όλοι σήμερα, 04/04, στο Σύνταγμα στις 18:00 για να τιμήσουμε την μνήμη του Δημήτρη Χριστούλα

Ξεκίνησε η νέα Γιάλτα

Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο ο κόσμος «μοιράστηκε» με τη Συμφωνία της Γιάλτας. Ομως και σήμερα βρισκόμαστε υπό το καθεστώς μιας νέας συμφωνίας για την αρχιτεκτονική ασφαλείας του κόσμου, μιας «νέας Γιάλτας», γράφει ο Γιώργος Μαλούχος στο Βήμα. Εξηγεί ότι η Ελλάδα ανήκει σαφώς σήμερα στη γερμανική οικονομική σφαίρα ενώ η Ουάσιγκτον τήρησε μία εκκωφαντική σιωπή ως προς το ζήτημα της Κύπρου.

Γράφει ο Γιώργος Μαλούχος:

Με την υπόθεση της Κύπρου η Γερμανία κέρδισε μία ακόμα μάχη στην πορεία της προς την γερμανική «πολιτική» Ευρώπη που είναι και ο τελικός, επίσημα διακηρυγμένος στόχος της. Αυτό όμως κάθε άλλο παρά σημαίνει ότι θα κερδίσει τελικά και τον πόλεμο, ο οποίος, ουσιαστικά, ακόμα, δεν έχει καν ξεκινήσει. Ο δρόμος του Βερολίνου καθίσταται πλέον εφιαλτικός για όλο και περισσότερους λαούς ενώ το νέο γερμανικό μαξιμαλιστικό όραμα αγνοεί παντελώς τη γεωπολιτική ισορροπία, την κοινωνική και πολιτική ευρωπαϊκή πραγματικότητα όπως και την ιστορία άλλων δύο εγχειρημάτων γερμανικού ηγεμονισμού που κι εκείνα για καιρό έμοιαζαν να επικρατούν πριν τελικά καταβαραθρωθούν φέρνοντας μαζί τους το χάος.

Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο ο κόσμος «μοιράστηκε» με τη Συμφωνία της Γιάλτας. Όμως, από τότε έχουν αλλάξει πολλά αν όχι περίπου τα πάντα: το ψυχροπολεμικό δίλλημα «ελευθερία ή κουμουνισμός» δεν υπάρχει εδώ και καιρό, ενώ, τώρα, η Γερμανία δεν είναι πια η «ηττημένη», αλλά, μέσα από την κρίση χρέους στην ευρωζώνη αναδύεται ταχύτατα ως η μεγάλη νικήτρια ευρωπαϊκή δύναμη – εξέλιξη που λόγω της άκρατης γερμανικής επιθετικότητας δεν θα αντέξει στο χρόνο, αλλά που αυτή τη στιγμή πάντως συμβαίνει.

Τι γίνεται όμως με το νέο διεθνή καταμερισμό ισχύος που ασφαλώς έχει καταστεί και πάλι το μείζον, αν και ακόμα άδηλο, διεθνές ζήτημα από την ώρα που επιστρέψαμε εκ νέου στην κυριαρχία των εθνικών πολιτικών και στην ουσιαστική πτώση του κοινού ευρωπαικού οράματος που μετεξελίχθηκε σε μονομερή άσκηση γερμανικής βίας και έτσι πλέον προσλαμβάνεται;

«Νεομεσοπόλεμος» στην Ευρώπη, Ιράν και Συρία

Όλα δείχνουν λοιπόν πλέον ότι διαμορφώνεται ένας «νεομεσοπολεμικός» κόσμος. Ότι βρισκόμαστε ήδη υπό το μιας νέας συμφωνίας για την αρχιτεκτονική ασφαλείας του κόσμου, μιας «νέας Γιάλτας». Αλλά με μία κρίσιμη διαφορά που θυμίζει περισσότερο τον μεσοπολεμικό παρά τον μεταπολεμικό κόσμο: ότι τα οριστικά πραγματικά δεδομένα δεν έχουν ακόμα διαμορφωθεί σε επίπεδο ζωνών επιρροής των δυνάμεων, καθώς, μεταξύ άλλων, σημειώνεται και μία πρωτοφανής ιδιαιτερότητα: η επιρροή σε επίπεδο οικονομικής ισχύος να μην αντιστοιχίζεται πια με στρατιωτική και γεωπολιτική ισχύ. Λ.χ., η Ελλάδα ανήκει σαφώς σήμερα στη γερμανική οικονομική σφαίρα. Όμως, τι γίνεται με τη γεωπολιτική θέση της Ελλάδας; Αφορά άραγε λιγότερο τους Αμερικανούς από ότι τους Γερμανούς;

Την ώρα που η ευρωζώνη ζει τις αναταράξεις της, η κατάσταση στη Συρία έχει καταστεί οριακή, όπως και στο Ιράν, για το οποίο η αμερικανική πλευρά εκτιμά ότι «πέρασε την κόκκινη γραμμή» για την κατασκευή πυρηνικών όπλων. Τα δύο αυτά δεδομένα, οδηγούν σαφώς τις ΗΠΑ στο κλείσιμο των εστιών έντασης που θα μπορούσαν να επιβαρύνουν τη Δύση στο άμεσα ορατό ενδεχόμενο σύγκρουσης. Ετσι, την περασμένη Παρασκευή το απόγευμα, την ώρα που η Κύπρος κυριολεκτικά έβραζε μέσα στο καζάνι μιας γεωπολιτικής τάξεως αναμόχλευσης των ισορροπιών Γερμανίας και Ρωσίας επί του κυπριακού ζητήματος, ο Αμερικανός πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα βρισκόταν, γεωγραφικά τουλάχιστον, πολύ κοντά στην Κύπρο: ολοκλήρωνε την πρώτη του προεδρική επίσκεψη στο Ισραήλ. Η κατάληξη της επίσκεψης ήταν απροσδόκητη: οδήγησε, έπειτα από τρία ολόκληρα χρόνια, τον Ισραηλινό πρωθυπουργό Νετανιάχου να ζητήσει τελικά συγνώμη από την Τουρκία για το επεισόδιο του Μαβί Μαρμαρά, όταν από ισραηλινά πυρά έπεφταν νεκροί εννέα Τούρκοι που επέβαιναν στο πλοίο προς την αποκλεισμένη από τους Ισραηλινούς Γάζα. Κι αυτό, παρά το γεγονός ότι λίγες μόλις ημέρες πριν, ο Τούρκος πρωθυπουργός Ταγίπ Ερντογάν είχε εξαπολύσει μία πρωτοφανή επίθεση κατά των ισραηλινών. Μέσα σε λίγες ώρες, στο Ισραήλ είχαν αρχίσει να ακούγονται οι πρώτες φωνές για την ανάγκη συνεργασίας με την Αγκυρα στο ζήτημα του φυσικού αερίου, όπως εκείνη του Αλόν Λιέλ, πρώην υπουργού Εξωτερικών της χώρας.

Υπό «κανονικές συνθήκες», η εξέλιξη αυτή θα είχε προκαλέσει μεγάλα ερωτηματικά στην Κύπρο που έχει στενή συνεργασία με το Ισραήλ σε θέματα ενέργειας και ασφάλειας, αλλά και στην Ελλάδα, που το ζήτημα την αφορά επίσης πολλαπλά, όχι μόνον έμμεσα, λόγω Κύπρου, αλλά και άμεσα, λόγω των κοιτασμάτων στην ελληνική ΑΟΖ. Πάντως, ο πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς, μετά όμως από όλες αυτές τις εξελίξεις, επικοινώνησε με τον Ισραηλινό ομόλογό του και συναποφάσισαν την επιτάχυνση του διακυβερνητικού συμβουλίου Ελλάδας – Ισραήλ, κάτι στο οποίο η Ελλάδα θα έπρεπε να είχε εργαστεί πολύ περισσότερο, πολύ νωρίτερα.

Η Κύπρος βράζει: χρεοκοπία και συνεκμετάλλευση
Όμως, την περασμένη Παρασκευή το απόγευμα, οι συνθήκες κάθε άλλο παρά «κανονικές» ήταν: η Κύπρος ζούσε την πιο δύσκολη στιγμή της ιστορίας της μετά τον Αττίλα, ενώ η Ελλάδα έτρεμε το ενδεχόμενο της μετάδοσης της κρίσης αυτής όχι μόνον σε τραπεζικό επίπεδο, αλλά και ως προς την επίδρασή της στην ελληνική πολιτική και ίσως κοινωνική πραγματικότητα: ουσιαστικά, Αθήνα και Λευκωσία, βρέθηκαν όλες τις προηγούμενες ημέρες που ακολούθησαν το «όχι» της κυπριακής Βουλής στο Eurogroup πιο «μακριά» από ποτέ στα χρόνια της μεταπολίτευσης. Το θρίλερ της κυπριακής «διάσωσης» οδήγησε τα χαράματα της Δευτέρας 25 Μαρτίου στη συμφωνία του Eurogroup με την οποία η Κύπρος δεχόταν τελικά όλα όσα η Γερμανία και η τρόικα της επέβαλαν, με όρους ακόμα σκληρότερους από εκείνους που πριν από περίπου μία εβδομάδα είχε απορρίψει η κυπριακή βουλή.

Ολες εκείνες τις κρίσιμες για την Κύπρο ημέρες, η Ουάσιγκτον τήρησε μία εκκωφαντική σιωπή ως προς το ζήτημα. Γιατί όχι άλλωστε; Ούτε η Αθήνα ούτε η Λευκωσία φαίνεται ότι επιχείρησαν ορατά τουλάχιστον, να συνομιλήσουν σε βάθος με τους Αμερικανούς γι αυτό – τις τελευταίες μόνο ώρες πριν την εκπνοή του πρώτου γερμανικού τελεσιγράφου, ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Τζον Κέρι φέρεται σε τηλεφωνική συνομιλία με τον πρόεδρο της Κύπρου Ν. Αναστασιάδη να είχε αναφερθεί σε ενδεχόμενο αμερικανικής παρέμβασης για τις υπό πτώχευση τράπεζες.

Είναι άγνωστο αν και κατά πόσο υπήρξε πραγματικό ενδιαφέρον των ΗΠΑ για τις εξελίξεις που, μεταξύ άλλων, έχουν να κάνουν σε μεγάλο βαθμό και με την ενέργεια, είτε αυτή έπεφτε πια στα χέρια της Γερμανίας με παραμονή της Κύπρου στο ευρώ, είτε, στο ενδεχόμενο εξόδου, έπεφτε στα χέρια της Ρωσίας. Τότε, μία πολύ σημαντική παράμετρος φάνηκε στον ορίζοντα: το ορατό ενδεχόμενο οι ΗΠΑ να στηρίξουν τελικά την τουρκική άποψη για την κυπριακή ΑΟΖ και περί συνεκμετάλλευσης με τους τουρκοκύπριους, κάτι που δεν είχαν κάνει μέχρι τώρα. Αυτή εμφανίζεται ως η κύρια «παρενέργεια» για την Ελλάδα και την Κύπρο από το νέο μέτωπο που διαμορφώνεται εν όψει του Ιράν.

Πάντως, η μακροσκοπική εικόνα είναι ότι, δυστυχώς, η Αθήνα, εδώ και πολλά χρόνια, φρόντισε με πολλούς τρόπους συστηματικά να ψυχράνει επί της ουσίας, για να μην πει κανείς σχεδόν να «παγώσει», τις ελληνοαμερικανικές σχέσεις, έρμαιη ενός αντιαμερικανισμού που ακόμα ζει και βασιλεύει άκριτα πολλές δεκαετίες μετά τον Εμφύλιο ευθέως εις βάρος των ζωτικών συμφερόντων της χώρας και διαπερνώντας οριζόντια το πολιτικό της φάσμα.

Η Ρωσία αναγνωρίζει τη Γερμανία ως μεγάλη δύναμη
Εν τω μεταξύ, λίγες ώρες πριν την αναχώρηση Ομπάμα από το Ισραήλ και μετά από τη συνάντηση κορυφής Ε.Ε. - Ρωσίας, η Μόσχα είχε πρακτικά αδειάσει την δραματικά προσφεύγουσα στο Κρεμλίνο Κύπρο, που ανύμπορη και πανικόβλητη έτρεχε τώρα πίσω στις Βρυξέλλες και το Βερολίνο, υπό συνθήκες πολύ χειρότερες από εκείνες επί των οποίων είχε ξεκινήσει τη «διαπραγμάτευση» μαζί τους. Αν και προγραμματισμένη πριν από το ξέσπασμα της κυπριακής κρίσης συνάντηση κορυφής μεταξύ «Ευρώπης» (επί της ουσίας Γερμανιας) και Ρωσίας, αυτή τελικά μονοπωλήθηκε από το ζήτημα της Κύπρου. Όμως, η ιστορικά αστήρικτη, λογικά ατελής και, κυρίως, πάντοτε στην πράξη διαψευσθείσα δοξασία για το «Μόσκοβο» που για αιώνες στοιχειώνει τη φαντασία πολλών και στην Ελλάδα και στην Κύπρο, ξέμεινε, όπως ήταν φυσικό, και πάλι στο πεδίο της φαντασίωσης: το «ξανθό γένος του βορρά», δεν κατέβηκε τελικά καβάλα στα... λιαρ τζετ για να «σώσει» κανέναν, όπως δεν κατέβηκε άλλωστε ούτε το 1974, την ώρα που η Κύπρος δεχόταν την εισβολή του Αττίλα.

Ηταν απόλυτα αναμενόμενο: γι αυτή την περιοχή του κόσμου οι Ρώσοι ουδέποτε μπήκαν πραγματικά «στα χωράφια» των άλλων μεγάλων παικτών, από την εποχή των «Ορλοφικών», μέχρι σήμερα – για να μην ξεχάσει κανείς και τον φοβερό Εμφύλιο πόλεμο που υποδαύλισε η ΕΣΣΔ του Στάλιν στην Ελλάδα, την ώρα που η τότε νέα αρχιτεκτονική δομή ασφαλείας του κόσμου είχε ήδη καθοριστεί Αντιθέτως, η Μόσχα όχι απλώς έκανε τώρα εκείνο που είχε λίγο πριν δηλώσει ο Ρώσος πρωθυπουργός Μεντβέντεφ, ότι δηλαδή «η Ρωσία δεν θα χαλάσει τις σχέσεις της με την Ε.Ε. για την Κύπρο», στέλνοντας άπραγο πίσω στη Λευκωσία τον Κύπριο υπουργό Οικονομικών Σαρρή, αλλά, επιπλέον, σύμφωνα με πληροφορίες, οι Ρώσοι φαίνεται ότι ζήτησαν και πήραν τη συναίνεση των Γερμανών για την εμπλοκή τους στο επίπεδο επενδύσεων στην ενέργεια στην Ελλάδα μέσω της ιδιωτικοποίησης της ΔΕΠΑ – ο πρόεδρος της Γκαζπρομ Μίλερ, ερχόταν, εκείνη τη στιγμή, για δεύτερη φορά μέσα σε δέκα ημέρες στην Αθήνα, γεγονός που σίγουρα δεν θα έφερνε την Ελλάδα πιο κοντά στις ΗΠΑ, κάτι που, όσο κι αν δεν το αντιλαμβανόταν η ίδια, περισσότερο από ποτέ το είχε τώρα ανάγκη.

Μένει πλέον να φανεί αν μετά το «κούρεμα» των ρωσικών καταθέσεων στην Κύπρο, «κούρεμα» πολύ μεγαλύτερο από εκείνο του αρχικού σχεδίου, η Ρωσία με κάποιο τρόπο θα αντιδράσει, και πόσο, ή αν αυτό το ζήτημα είχε «τακτοποιηθεί» οριστικά στη «σύνοδο κορυφής» Ρωσίας – Ε.Ε. την Πέμπτη. Αν δεν αντιδράσει το μέγεθος της ανταπόδοσης θα έχει υπάρξει μεγάλο.

Μια νέα Γιάλτα: τρεις μέρες που θα αλλάξουν τον κόσμο;
Κι έτσι, τελικά, μέσα σε λίγες ώρες, πολλά κομμάτια από το παράξενο αυτό παζλ αναδιατάχθηκαν και άρχισε να γίνεται φανερό ότι κάτι μεγάλο ίσως να εγκυμονείται. Τόσο μεγάλο, που θα μπορούσε να είναι ακόμα και μία «νέα Γιάλτα», ενόψει τόσο της μανίας της Γερμανίας να κυριαρχήσει στην Ευρώπη και την πιο πρόσφατη φάση αυτής της πορείας με τα γεγονότα της Κύπρου, όσο και των νέων μετώπων για τις ΗΠΑ, όπως η από κοινού επίλυση του ζητήματος της Συρίας από τις μεγάλες δυνάμεις, ή η προετοιμασία για σύγκρουση Αμερικανών και Ισραηλινών με το Ιράν. Αλλωστε, στην επίσκεψή του στο Ισραήλ, ο Αμερικανός πρόεδρος δεν έκλεισε μόνον το μέτωπο Τουρκίας – Ισραήλ, αλλά και έκανε ένα πολύ μεγάλο βήμα μπροστά στο ζήτημα του Παλαιστινιακού κράτους επισκεπτόμενος και τον Παλαιστίνιο πρόεδρο Μαχμούτ Αμπας - κάτι που αντίστοιχό του δεν είχε γίνει ξανά. Ταυτόχρονα, το PKK, ανακοίνωνε κατάπαυση του πυρός: ήταν λοιπόν προφανές ότι οι ΗΠΑ είχαν πλέον λάβει την απόφαση να στηρίξουν την Τουρκία ενόψει μεγάλων μεταβολών στη Συρία ή στο Ιράν – άλλωστε ο ίδιος ο Νετανιάχου αναφέρθηκε στο ζήτημα της Συρίας ως κύρια αιτία που τον οδήγησε σε αυτή την απροσδόκητη «συγγνώμη».

Δεν υπάρχει λοιπόν αμφιβολία ότι τις δραματικές τρεις αυτές ημέρες, ένας νέος διεθνής γεωπολιτικός καταμερισμός πρόβαλε πια στον ορίζοντα: ένας κόσμος στον οποίο οι ΗΠΑ διαμορφώνουν μια νέα διεθνή ισορροπία μπροστά σε αναμονή μεγάλων εξελίξεων και ένας κόσμος που η Γερμανία είχε ξεφύγει πια από το επίπεδο της ισχυρής οικονομικά χώρας της ευρωζώνης και είχε ανέλθει στο status της μεγάλης δύναμης η οποία συνομιλεί ως «Ευρώπη» με τη Ρωσία για θέματα όχι γερμανικά αλλά ευρωπαϊκά και με την Ουάσιγκτον να της αναγνωρίζει σιωπηρά και τη Μόσχα να της αναγνωρίζει έμπρακτα αυτό το status.

Είναι όμως ασαφή ακόμα μια σειρά από πολύ σημαντικά ζητήματα: οι ΗΠΑ θα «καλύψουν», και, αν ναι, σε ποιο βαθμό, πολιτικά τις τουρκικές απαιτήσεις στο Αιγαίο στα πλαίσια αυτής της νέας ισορροπίας; Η Ελλάδα θεωρείται πλέον «γερμανικός χώρος» από την Ουάσιγκτον, ή παραμένει και «συνομιλητής» των Αμερικανών και των Ισραηλινών στα σχετικά ζητήματα, στο βαθμό που την αφορούν, ή όλες τους οι αποφάσεις για την περιοχή θα παρθούν, τελικά, ερήμην της; Και τι μπορεί να κάνει γι αυτό;

Περιπλοκές και αντιφάσεις: η Ελλάδα και η Κύπρος μεταξύ ΗΠΑ, Γερμανίας και Ρωσίας
Η μεγάλη περιπλοκή έχει λοιπόν να κάνει με την αντίφαση ότι μέσα από την κρίση χρέους, η Ελλάδα και η Κύπρος, βρίσκονται πια κάτω από τη σφαίρα επιρροής της Γερμανίας – κι όχι της προσχηματικά αναφερόμενης ως «Ευρώπης».

Ομως, μέσα από τη γεωπολιτική τους θέση και μέσα από τα δικαιώματά τους στην ενέργεια στην περιοχή, βρίσκονται και στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος των ΗΠΑ και, φυσικά, της Ρωσίας. Η πραγματικότητα είναι ότι ουδείς στην Αθήνα γνωρίζει σε βάθος και με επαρκή ασφάλεια το ποια ακριβώς νέα ισορροπία έχει διαμορφωθεί γύρω από την Ελλάδα και την Κύπρο στο «τραπέζι» μεταξύ Γερμανίας, Ρωσίας και ΗΠΑ. Ποιος είναι ο ακριβής καταμερισμός του ρόλου και, ίσως, και των ποσοστώσεων», για να μιλήσουμε με όρους «Γιάλτας», όπως αυτές αποτυπώθηκαν τότε στο περίφημο χειρόγραφο σημείωμα του Τσώρτσιλ.

Το μόνο σίγουρο, είναι ότι μία «νέα Γιάλτα» υπάρχει: ή έχει ήδη διαμορφωθεί πλήρως, ή διαμορφώνεται σταδιακά αυτήν ακριβώς την ώρα, μέσα από τις δύο μεγάλες κρίσεις: του χρέους στην Ευρώπη και των ανακατατάξεων στην Ανατολική Μεσόγειο και στη Μέση Ανατολή, με κύριες παραμέτρους τόσο την ασφάλεια όσο και την ενέργεια

. Πρέπει λοιπόν η Ελλάδα και η Κύπρος να βρουν γρήγορα τον τρόπο να ισορροπήσουν σε αυτή την εξαιρετικά δύσκολη και με πολλά «κρυμμένα χαρτιά» εξίσωση που η επίλυσή της θα καθορίσει το μέλλον της ίδιας, της Κύπρου, του ελληνισμού. Με καθαρό μυαλό, με μεγάλη διπλωματική εγρήγορση και απαλλαγμένες από τα στεγανά του παρελθόντος, η Ελλάδα και η Κύπρος, πρέπει να κάνουν ότι μπορούν για να μετέχουν ως κράτη σε αυτό το νέο καταμερισμό που δείχνει να διαμορφώνεται.

Τα πολλαπλά και αρτηριοσκληρωτικά στεγανά ιδίως εκείνα που επί δεκαετίες επικρατούν στην ελληνική πολιτική, πρέπει τώρα να πέσουν. Και οδηγός γι αυτό μπορεί να είναι οι γεωπολιτικές παρακαταθήκες του εθνάρχη Ελευθερίου Βενιζέλου, του ανθρώπου που σε καιρούς διεθνών μεταβολών διπλασίασε την Ελλάδα. Παρακαταθήκες που θεμέλιό τους είναι η σύνδεσή της με τη Δύση, στην οποία η Ελλάδα με δική της κυρίως ευθύνη εν πολλοίς απέτυχε μέχρι σήμερα αλλά πρέπει και μπορεί να προσπαθήσει ξανά, αλλά και παρακαταθήκες όπως αυτές αναδείχθηκαν το 1930 στο πεδίο των ελληνοτουρκικών σχέσεων, οι οποίες είναι σήμερα επίκαιρες εν μέρει και επειδή η Ελλάδα απέτυχε ως τώρα να εκπληρώσει το δυτικό της ρόλο.

Οι αντοχές της γερμανικής Ευρώπης

Κάθε φορά που ο ελληνισμός λειτούργησε στο πλαίσιο των πραγματικών δυτικών συμφερόντων, δηλαδή εκείνων των ναυτικών κι όχι των κεντροευρωπαικών δυνάμεων, όπως το 1912-13, βγήκε ισχυρότερος. Κάθε φορά που τα εγκατέλειψε, όπως το 1922 ή το 1974, υπέστη τραγωδίες. Τώρα, βρίσκεται εκ νέου μπροστά σε τέτοιου διαμετρήματος ερωτήματα καθώς, σήμερα ένας νέος κόσμος προβάλλει στον ορίζοντα. Επίσης, όλες οι ως τώρα προσπάθειες της Γερμανίας να εντάξει την Ελλάδα στη σφαίρα επιρροής της, οδήγησαν κι εκείνες σε καταστροφές, όπως έγινε με τον Εθνικό Διχασμό του 1915, ή, φυσικά, με τη βία του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Το ίδιο συνέβη και με τη Σοβιετική Ενωση, οδηγώντας, αμέσως μετά, στον Εμφύλιο Πόλεμο.

Η γερμανική επικυριαρχία στην Ευρώπη δεν θα αντέξει για μία σειρά από λόγους, ανάμεσα στους οποίους ο κυριότερος είναι ότι έρχεται σε ευθεία σύγκρουση με σειρά λαών και χωρών, έχοντας ήδη καταστήσει τη γερμανική Ευρώπη ανεπιθύμητη: όσο κι αν προσπαθεί για το αντίθετο το Βερολίνο, στην Ευρώπη υπάρχει ακόμα δημοκρατία και πολλές χώρες που δεν αντέχουν άλλο την πίεση της – απλώς η αντίδραση σε τέτοιου είδους «τευτονικές» κινήσεις δεν έρχεται από τη μία μέρα στην άλλη. Επιπλέον, μεγάλη θα είναι εν τέλει και η αντίδραση από τη Δύση, σε μια ολοκληρωτικά γερμανική Ευρώπη στην οποία οι περισσότερες χώρες είναι πια πλήρως υποταγμένες, ακόμα και η Γαλλία, ενώ η Βρετανία απουσιάζει. Αυτή η πραγματικότητα δεν είναι βιώσιμη ούτε μπορεί να γίνει δεκτή σε μέσο χρόνο όχι μόνον από τους ίδιους τους ευρωπαικούς λαούς, αλλά και από τις ΗΠΑ. Η γερμανική λογική της βίας και της ερημοποίησης που επικρατεί τα τρία τελευταία χρόνια συνιστά μια καθαρά εθνικιστική πολιτική του Βερολίνου, που κερδίζει διαρκώς οικονομικά, πολιτικά και θεσμικά από την κρίση την οποία το ίδιο τροφοδοτεί.

Η γερμανική Ευρώπη μοιάζει σήμερα κυρίαρχη, αλλά αυτό δεν θα κρατήσει για πολύ, η νίκη της «Μεσευρώπης» δεν μπορεί, εκ των πραγμάτων, να διαρκέσει στο χρόνο, ούτε, πολύ περισσότερο, μπορεί να στηριχθεί πια στα όπλα. Οφείλουμε λοιπόν, έστω και τώρα, αν και χάσαμε ήδη πάρα πολύ χρόνο, να αντιληφθούμε τις δυναμικές της νέας αρχιτεκτονικής του κόσμου βλέποντας σε βάθος και να πάρουμε θέση. Να χτίσουμε, έστω και αργά, ουσιαστικές δυτικές, αξιόπιστες και σε βάθος συμμαχίες κι όχι για πολλοστή φορά απόμακρες φαντασιώσεις με το «Μόσκοβο», ή να δεχθούμε κι άλλο άφωνοι την ισοπεδωτική, καταστροφική για τον τόπο υποταγή στις επιταγές του ηγεμονικού Βερολίνου όπως συμβαίνει τρία χρόνια τώρα που η γερμανική Ευρώπη αναδύεται πρώτα απ' όλα μέσα από την Ελλάδα.

Το μέλλον, αν το προετοιμάσουμε σωστά, μπορεί να σχετίζεται ακόμα και με την επιστροφή στην πολιτική του Ελευθερίου Βενιζέλου το 1930 για την ελληνοτουρκική φιλία, εντός ενός πλαίσιου ευρύτερων μεταβολών στην περιοχή μας που καθίσταται πια το ενεργό σύνορο του δυτικού κόσμου. Σίγουρα πάντως, το μέλλον δεν μπορεί να είναι η τυφλή υποταγή στο Βερολίνο.


Πηγή http://www.iefimerida.gr/