Monday, October 15, 2012
Στο φως τρελές μίζες πολυεθνικών σε δημόσιους λειτουργούς!
Πέντε νέες υποθέσεις δωροδοκίας αξιωματούχων από πολυεθνικές εταιρίες έρχονται στο φως της δημοσιότητας.
Σύμφωνα
με "ΤΑ ΝΕΑ", δόθηκαν την περίοδο 1997-2008 από πολυεθνικές εταιρίες σε
έλληνες δημόσιους λειτουργούς, αξιωματούχους αλλά και ιδιώτες μίζες που
ξεπερνούν τα 26,4 εκατ. δολάρια. Και όλα αυτά για να κερδίσουν συμβάσεις
στην εγχώρια αγορά.
Όπως αναφέρει το δημοσίευμα, πρόκειται για τουλάχιστον πέντε εταιρείες εισηγμένες στο Χρηματιστήριο της Νέας Υόρκης με επιχειρηματικές δραστηριότητες στην προμήθεια ιατρικοτεχνολογικού εξοπλισμού, στις τηλεπικοινωνίες, στην αυτοκινητοβιομηχανία και σε εμπόριο καπνού.
Οι εταιρείες αυτές, όπως προκύπτει από επίσημα έγγραφα τόσο του υπουργείου Δικαιοσύνης των ΗΠΑ όσο και της Αμερικανικής Επιτροπής Κεφαλαιαγοράς έχουν συνομολογήσει δωροδοκίες ελλήνων αξιωματούχων και τους έχουν επιβληθεί πρόστιμα συνολικού ύψους 350 εκατ. δολαρίων.
Τα στοιχεία που αποτυπώνουν την παράνομη δραστηριότητα των εταιρειών αυτών διαβίβασε ο Γ.Σούρλας στους οικονομικούς εισαγγελείς Γρηγόρη Πεπόνη και Σπύρο Μουζακίτη, οι οποίοι αναμένεται να προχωρήσουν στη διενέργεια προκαταρκτικών εξετάσεων για την αποκάλυψη της ταυτότητας των Ελλήνων που φέρεται να δωροδοκήθηκαν.
Ειδικότερα, πρόκειται για τις εξής εταιρείες:
*Johnson & Johnson-DePuy: Έδωσε 16,4 εκατ. δολάρια σε μετρητά σε δύο Έλληνες την περίοδο 1997-2006 μέσω θυγατρικών και υπαλλήλων της. Ένα μεγάλο μέρος πήγε σε μίζες σε αξιωματούχους του ΕΣΥ και των νοσοκομείων για την «προώθηση» των προϊόντων της. Μέσω του συστήματος αυτού, η Johnson & Johnson κέρδισε 24 εκατ. δολάρια σε πωλήσεις. Πλήρωσε πρόστιμο με συμβιβασμό ύψους 21,4 εκατ. δολαρίων για το ποινικό μέρος και άλλα 48,65 εκατ. δολάρια για το αστικό μέρος.
*Smith & Nephew: Ακόμα μια εταιρεία που παραδέχτηκε πως έδινε μίζες σε γιατρούς και αξιωματούχους του συστήματος περίθαλψης της Ελλάδας. Συνολικά, έδωσε 9,4 εκατ. δολάρια την περίοδο 1998-2006 μέσω offshore εταιρείας που ελεγχόταν από ελληνική εταιρεία διανομής. Της επιβλήθηκε πρόστιμο 16,8 εκατ. δολαρίων για το ποινικό μέρος και 5,3 εκατ. δολαρίων για το αστικό μέρος.
*Comverse Technology: Έδωσε μίζες 536.000 δολαρίων σε Έλληνες την περίοδο 2003-2006. Η εταιρεία κατηγορήθηκε για «ανάρμοστες πληρωμές» μέσω υπαλλήλων της προς τρίτους με τελικό αποδέκτη άτομα που συνδέονται με τον ΟΤΕ για να εξασφαλίσει παραγγελίες.
*Daimler AG: Έδωσε «δεκάδες εκατομμύρια δολάρια» σε μίζες σε 22 χώρες την περίοδο 1998-2008, συμπεριλαμβανομένης της Ελλάδας. Χρησιμοποιούσε offshore, τραπεζικούς λογαριασμούς τρίτων προσώπων και παραπλανητικές τιμολογήσεις. Στις ΗΠΑ, της επιβλήθηκε πρόστιμο ύψους 185 εκατ. δολαρίων!
*Alliance One International: Η εταιρεία καπνού έδωσε μίζα 96.000 δολαρίων σε Έλληνα αξιωματούχο των φορολογικών και τελωνειακών αρχών το 2003. Το κέρδος της ήταν να μειωθεί ο φόρος για την εισαγωγή των προϊόντων της από τα 2,5 εκατ. ευρώ στα 600.000 ευρώ. Για τις ελληνικές μίζες αλλά και τις μίζες που έδωσε σε άλλες χώρες (Κιργιστάν, Ταϊλάνδη, Μαλάουι, Ινδονησία, Κίνα, κοκ) πλήρωσε πρόστιμο 9,45 εκατ. δολάρια για το ποινικό μέρος και 10 εκατ. δολάρια για αστικό μέρος.
Μάλιστα, όπως δηλώνει στην εφημερίδα ο γενικός γραμματέας Διαφάνειας του υπουργείου Δικαιοσύνης Γιώργος Σούρλας "η έρευνα θα συνεχισθεί και για άλλες υποθέσεις που αποκαλύπτουν διαφθορά στην Ελλάδα, είτε ξεκίνησαν από τις ΗΠΆ είτε από άλλες χώρες".
Πηγή http://www.defencenet.gr/
Όπως αναφέρει το δημοσίευμα, πρόκειται για τουλάχιστον πέντε εταιρείες εισηγμένες στο Χρηματιστήριο της Νέας Υόρκης με επιχειρηματικές δραστηριότητες στην προμήθεια ιατρικοτεχνολογικού εξοπλισμού, στις τηλεπικοινωνίες, στην αυτοκινητοβιομηχανία και σε εμπόριο καπνού.
Οι εταιρείες αυτές, όπως προκύπτει από επίσημα έγγραφα τόσο του υπουργείου Δικαιοσύνης των ΗΠΑ όσο και της Αμερικανικής Επιτροπής Κεφαλαιαγοράς έχουν συνομολογήσει δωροδοκίες ελλήνων αξιωματούχων και τους έχουν επιβληθεί πρόστιμα συνολικού ύψους 350 εκατ. δολαρίων.
Τα στοιχεία που αποτυπώνουν την παράνομη δραστηριότητα των εταιρειών αυτών διαβίβασε ο Γ.Σούρλας στους οικονομικούς εισαγγελείς Γρηγόρη Πεπόνη και Σπύρο Μουζακίτη, οι οποίοι αναμένεται να προχωρήσουν στη διενέργεια προκαταρκτικών εξετάσεων για την αποκάλυψη της ταυτότητας των Ελλήνων που φέρεται να δωροδοκήθηκαν.
Ειδικότερα, πρόκειται για τις εξής εταιρείες:
*Johnson & Johnson-DePuy: Έδωσε 16,4 εκατ. δολάρια σε μετρητά σε δύο Έλληνες την περίοδο 1997-2006 μέσω θυγατρικών και υπαλλήλων της. Ένα μεγάλο μέρος πήγε σε μίζες σε αξιωματούχους του ΕΣΥ και των νοσοκομείων για την «προώθηση» των προϊόντων της. Μέσω του συστήματος αυτού, η Johnson & Johnson κέρδισε 24 εκατ. δολάρια σε πωλήσεις. Πλήρωσε πρόστιμο με συμβιβασμό ύψους 21,4 εκατ. δολαρίων για το ποινικό μέρος και άλλα 48,65 εκατ. δολάρια για το αστικό μέρος.
*Smith & Nephew: Ακόμα μια εταιρεία που παραδέχτηκε πως έδινε μίζες σε γιατρούς και αξιωματούχους του συστήματος περίθαλψης της Ελλάδας. Συνολικά, έδωσε 9,4 εκατ. δολάρια την περίοδο 1998-2006 μέσω offshore εταιρείας που ελεγχόταν από ελληνική εταιρεία διανομής. Της επιβλήθηκε πρόστιμο 16,8 εκατ. δολαρίων για το ποινικό μέρος και 5,3 εκατ. δολαρίων για το αστικό μέρος.
*Comverse Technology: Έδωσε μίζες 536.000 δολαρίων σε Έλληνες την περίοδο 2003-2006. Η εταιρεία κατηγορήθηκε για «ανάρμοστες πληρωμές» μέσω υπαλλήλων της προς τρίτους με τελικό αποδέκτη άτομα που συνδέονται με τον ΟΤΕ για να εξασφαλίσει παραγγελίες.
*Daimler AG: Έδωσε «δεκάδες εκατομμύρια δολάρια» σε μίζες σε 22 χώρες την περίοδο 1998-2008, συμπεριλαμβανομένης της Ελλάδας. Χρησιμοποιούσε offshore, τραπεζικούς λογαριασμούς τρίτων προσώπων και παραπλανητικές τιμολογήσεις. Στις ΗΠΑ, της επιβλήθηκε πρόστιμο ύψους 185 εκατ. δολαρίων!
*Alliance One International: Η εταιρεία καπνού έδωσε μίζα 96.000 δολαρίων σε Έλληνα αξιωματούχο των φορολογικών και τελωνειακών αρχών το 2003. Το κέρδος της ήταν να μειωθεί ο φόρος για την εισαγωγή των προϊόντων της από τα 2,5 εκατ. ευρώ στα 600.000 ευρώ. Για τις ελληνικές μίζες αλλά και τις μίζες που έδωσε σε άλλες χώρες (Κιργιστάν, Ταϊλάνδη, Μαλάουι, Ινδονησία, Κίνα, κοκ) πλήρωσε πρόστιμο 9,45 εκατ. δολάρια για το ποινικό μέρος και 10 εκατ. δολάρια για αστικό μέρος.
Μάλιστα, όπως δηλώνει στην εφημερίδα ο γενικός γραμματέας Διαφάνειας του υπουργείου Δικαιοσύνης Γιώργος Σούρλας "η έρευνα θα συνεχισθεί και για άλλες υποθέσεις που αποκαλύπτουν διαφθορά στην Ελλάδα, είτε ξεκίνησαν από τις ΗΠΆ είτε από άλλες χώρες".
Πηγή http://www.defencenet.gr/
Thursday, October 11, 2012
Οι Αργεντινοί σώθηκαν, διότι ξεσηκώθηκαν! (του Χουάν Ραμόν Ρότσα)
Άκουσα το τελευταίο διάστημα, στην Ελλάδα, αναφορές στη μεγάλη κρίση που βασάνισε την Αργεντινή, πριν από μια δεκαετία. Υπάρχουν πολλές ομοιότητες, αλλά και διαφορές.
Ο κόσμος στην Αργεντινή ακόμη αποφεύγει να προφέρει το όνομα του Μένεμ, που κυβέρνησε στη δεκαετία του ΄90. Ο Μένεμ υποσχέθηκε ενίσχυση των ασθενέστερων κοινωνικών στρωμάτων. Η πολιτική του έκανε το αντίθετο, διαλύοντας και τη μεσαία τάξη, όπως και την οικονομία. Καταστροφικές αποδείχθηκαν οι συνεχείς ιδιωτικοποιήσεις κι οι «συνταγές» του ΔΝΤ, τις οποίες εφήρμοζε πιστά ο Μένεμ. Καταστροφική αποδείχθηκε και η ισοτιμία «ένα προς ένα» του νομίσματος, του πέσο, με το δολάριο (1991).
Όλα αυτά οδήγησαν στη χρεοκοπία του κράτους, αλλά η κοινωνία είχε χρεοκοπήσει νωρίτερα. Ο κόσμος εξεγέρθηκε το Δεκέμβριο του 2001 κι ανέτρεψε τέσσερις προέδρους σε 13 ημέρες! Μάλιστα ο ένας, ο Ντε Λα Ρούα, αυτός που έφυγε με ελικόπτερο από την ταράτσα του προεδρικού μεγάρου, δικάζεται το Νοέμβριο. Αυτό είναι μια δικαίωση για τον κόσμο.
Η μεγαλύτερη δικαίωση, όμως, ήταν τα αποτελέσματα της εξέγερσης, χάρη στην οποία η Αργενινή - με πρόεδρο, πλέον τον Κίρσνερ- μπήκε σε ένα διαφορετικό δρόμο και συνήλθε, οικονομικά και κοινωνικά. Είπε «ως εδώ» στο ΔΝΤ και τους δανειστές. Και σώθηκε.
Οι ιδιοσυγκρασίες Ελλήνων και Αργεντινών μοιάζουν. Η μεγάλη διαφορά είναι ότι οι Έλληνες ακόμη δεν αντιδρούν, αν και τα μέτρα που επιβάλλονται εδώ είναι ακόμη σκληρότερα! Βλέπω, επίσης, μεγαλύτερη ανεργία στην Ελλάδα. Παρατηρώ κάτι ακόμη: Εδώ δεν γίνεται ουσιαστική συζήτηση για τις αιτίες της κρίσης. Ούτε για το πως θα έλθει ανάπτυξη, σε μια «ξεζουμισμένη» χώρα.
Παρατηρώ ανθρώπους που εκτονώνονται βρίζοντας για ασήμαντη αφορμή τον γείτονα, ή τον διπλανό οδηγό στα φανάρια. Δεν ξέρω αν φταίνε τα δελτία ειδήσεων, που ισχυρίζονται διαρκώς πως «δεν γίνεται αλλιώς». Ξέρω όμως ότι κάθε κοινωνία που βιώνει τέτοια περιπέτεια χρειάζεται ελπίδα κι αυτή δεν τη βρίσκεις στη μοιρολατρία. Ούτε στην έχθρα προς το διπλανό.
Χθες η Αργεντινή. Σήμερα η Ελλάδα. Αύριο ίσως κι άλλες χώρες του ευρωπαϊκού Νότου. Αν δεις σημεία στο χάρτη, είναι απομακρυσμένα μεταξύ τους. Αν ζήσεις όμως την αγωνία εκείνου που μπορεί να χάσει τα πάντα, σε ένα βράδυ, εξ αιτίας μιας κυβερνητικής απόφασης, καταλαβαίνεις πόσο κοντά είμαστε όλοι!
Πηγή http://aristerovima.gr/details.php?id=3728
Wednesday, October 10, 2012
Η οργή του κ. Μόντι (του Γιάννη Βαρουφάκη)
Σε πρόσφατη δημόσια συζήτηση για την Κρίση του Ευρώ, αμέσως μετά την τοποθέτησή μου, ο προεδρεύων κ. Georges Ugeux είπε
εύστοχα ότι το μόνο καλό αυτής της Κρίσης είναι ότι έχει σπάσει το
μονοπώλιο των δημοσιογράφων καθώς τώρα πια οι πανεπιστημιακοί έχουμε
αρχίσει να συμμετέχουμε ενεργά στην ενημέρωση, μέσα από συνεχή
αρθογραφία (λογοδιάρροια θα πούνε, εύστοχα, κάποιοι). Δεν γνωρίζω αν
αυτό είναι τελικά καλό αλλά, τέλος πάντων, θα μου επιτρέψετε να
επιβεβαιώσω τον καλό συνάδελφο μεταφέροντάς σας σήμερα μια δική μου
αποκλειστική πληροφορία από την Ρώμη.
Η πληροφορία αφορά συζήτηση την περασμένη βδομάδα που είχε ο ιταλός πρωθυπουργός με γνωστό μου, έμπιστο, πρόσωπο, το οποίο μου την μετέφερε την Παρασκευή που πέρασε. Η συζήτηση αφορούσε την διελκυστίνδα Γερμανίας-Ισπανίας. Να σας θυμίσω τι συμβαίνει: Τον Ιούνιο, στην Σύνοδο Κορυφής, ο κ. Μόντι έθεσε δυναμικά το θέμα (α) της αποσύνδεσης της τραπεζικής κρίσης από την κρίση χρέους, και (β) της χρηματοδότησης του δημόσιου χρέους της Ιταλίας και της Ισπανίας. Αφού ο κ. Μόντι εκτέθηκε, και προκάλεσε τον θυμό της κας Μέρκελ, τόλμησαν να τοποθετηυούν υπέρ του πρώτα ο Ραχόι, ο ισπανός πρωθυπουργός, και κατόπιν ο νέος γάλλος Πρόεδρος, ο κ. Ολάντ. Μπροστά σε αυτό το «λατινικό μέτωπο», η κα Μέρκελ έκανε πίσω. Έτσι είχαμε την συμφωνία του Ιουνίου – τη μοναδική συμφωνία, από τότε που ξέσπασε η Κρίση, που είχε μια λογική και υποσχόταν πειστικά να βοηθήσει στην καταπολέμισή της. Τι προέβλεπε;
Προέβλεπε (α) ότι οι ισπανικές τράπεζες, σε πρώτη φάση και αργότερα κι άλλες, θα επανακεφαλαιωποιηθούν με κεφάλαια του EFSF-ESM τα οποία δεν θα καταγραφούν στο δημόσιο χρέος της Ισπανίας (δίνοντας αναγκαίες ανάσες στην Μαδρίτη), και (β) ότι Ισπανία και Ιταλία θα χρηματοδοτούνταν άμεσα (με αγορές ομολόγων στην πρωτογενή αγορά) από το EFSF-ESM.
Τους καλοκαιρινούς μήνες που πέρασαν, η Γερμανία έκανε ό,τι μπορούσε για να ακυρώσει την συμφωνία αυτή. Ως προς το μέρος (α) της συμφωνίας, η γερμανική πλευρά επιμένει ότι αυτή η άμεση επανακεφαλαιωποίηση δεν μπορεί να γίνει πριν ενοποιηθεί το σύστημα επιτήρησης των τραπεζών της Ευρωζώνης (την ίδια ώρα που επιχειρηματολογεί εναντίον της ενοποίησής του!). Ως προς το (β), το πρόβλημα είναι ότι το EFSF-ESM απλά δεν διαθέτει τα αναγκαία κονδύλια για να βοηθήσει στην αναχρηματοδότηση των 3 τρις χρέους της Ιταλίας και της Ισπανίας. Για αυτό τον λόγο, στις αρχές Σεπτεμβρίου, ο Πρόεδρος της ΕΚΤ κ. Ντράγκι, παρουσίασε το νέο πρόγραμμα ΟΜΤ αγοράς ομολόγων της Ισπανίας και της Ιταλίας στη δευτερογενή αγορά (βοηθώντας έτσι στην σμίκρυνση των spreads των χωρών αυτών, μια σμίκρυνση που το EFSF-ESM δεν έχει τους πόρους να πετύχει).
Όμως, για να μπορέσει ο κ. Ντράγκι να πείσει τον Γερμανό κ. Άσμουσεν (μέλος του ΔΣ της ΕΚΤ) να προσυπογράψει αυτό το πρόγραμμα, το ΟΜΤ, αναγκάστηκε να δεσμευτεί ότι για να γίνουν αυτές οι αγορές ισπανικών και ιταλικών ομολόγων, Ιταλία και Ισπανία πρέπει να αποδεχθούν από ένα Μνημόνιο έκαστη.
Η Ρώμη και η Μαδρίτη όμως αρνούνται να αιτηθούν Μνημονίου καθώς Μόντι και Ραχόι είναι έξαλλοι με την κα Μέρκελ. Γιατί; Επειδή τους ζητά να αποδεχθούν Μνημόνιο αλά ελληνικά παρά το γεγονός ότι έχει πάρει πίσω την συμφωνία της περί άμεσης επανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών τους από το EFSF-ESM – κάτι που καταδικάζει Ιταλία και Ισπανία σε μια τύχη ανάλογη με την δικής μας (εφόσον τελικά τα κεφάλαια που θα πάρουν οι τράπεζές τους προστεθούν στο δημόσιο χρέος τους).
Κάπως έτσι προέκυψε το σημερινό αδιέξοδο: Η Ισπανία, που έχει πιο άμεσο πρόβλημα από την Ιταλία, αρνείται να αιτηθεί Μνημόνιο (που αποτελεί προαπαιτούμενο για την ενεργοποίηση του προγράμματος ΟΜΤ εκ μέρους της ΕΚΤ υπέρ των ισπανικών ομολόγων) όσο η Γερμανία απαιτεί τα έξοδα επανακεφαλαιοποίησης των ισπανικών τραπεζών να καταγραφούν στο ισπανικό δημόσιο χρέος.
Το ερώτημα είναι: Ποιος θα υποχωρήσει πρώτος; Ο κ. Ραχόι, αποδεχόμενος ένα ισπανικό Μνημόνιο χωρίς να ενεργοποιηθεί η Συμφωνία του Ιουνίου, με τα έξοδα επανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών να βαραίνουν το εθνικό χρέος, και την τραπεζική κρίση να ενισχύει την κρίση χρέους; Ή η κα Μέρκελ, αποδεχόμενη στην πράξη την Συμφωνία του Ιουνίου – την οποία συστηματικά υπονομεύει η γερμανική πλευρά από τότε που την υπέγραψε;
Αυτό είναι το μέγα ερώτημα των ημερών. Από την δική του μεριά, ο κ. Μόντι παρακολουθεί αυτό το δράμα με κομμένη την ανάσα. Έχει στηρίξει όλη του την πολιτική, έχει βάλει όλα του τα αυγά, στο καλάθι της Συμφωνίας του Ιουνίου. Ξέρει ότι αν ο κ. Ραχόι υποχωρήσει πρώτος, η Συμφωνία του Ιουνίου μας τελείωσε – και μαζί με την Συμφωνία του Ιουνίου «τελειώνει» και ο γιγάντιος αγώνας που δίνει μήνες τώρα να μην πτωχεύσει η Ιταλία – να παραμείνει εκτός του κλειού της τρόικας και των δεινών που 3 χρόνια τώρα γνωρίζουμε τόσο καλά στην Ελλάδα.
Και γιατί είναι οργισμένος ο κ. Μόντι; Αρχικά είχε απογοητευτεί από την κα Μέρκελ και ιδίως από τον υπουργό της επί των οικονομικών, τον κ. Schauble. Χαρακτηριστικά είπε στον συνομιλητή μου: «Δεν περίμενα να ανταμείψουν τις προσπάθειές μου έτσι.» Όμως δεν είχε νιώσει οργή απέναντι στην γερμανική κυβέρνηση. Οργή ένιωσε (τουλάχιστον την περασμένη εβδομάδα) απέναντι στον κ. Ραχόι, στον ισπανό ομόλογό του. Γιατί; Επειδή ήταν σίγουρος ότι ό ισπανός πρωθυπουργός τελικά θα ενδώσει στην Γερμανία, αποδεχόμενος Μνημόνιο χωρίς την ενεργοποίηση της Συμφωνίας του Ιουνίου. Τα λόγια του, που μου μετέφερε ο συνομιλητής του, ήταν: «Δεν του έχω καμία εμπιστοσύνη.
Τον Ιούνιο με τα χίλια ζόρια συμπαραστάθηκε στην προσπάθειά μου να μην καταγραφούν τα κεφάλαια που θα πάρουν οι τράπεζές του στο χρέος του. Φοβάμαι πολύ ότι τώρα, παρόλο που η Ισπανία θα καταστραφεί αν κάνει κάτι τέτοιο, είναι έτοιμος να προσκυνήσει.»
Αυτά τα ολίγα για να ξέρουμε τι συμβαίνει στην κεντρική σκηνή του δράματος.
Πηγή http://www.protagon.gr/
Η πληροφορία αφορά συζήτηση την περασμένη βδομάδα που είχε ο ιταλός πρωθυπουργός με γνωστό μου, έμπιστο, πρόσωπο, το οποίο μου την μετέφερε την Παρασκευή που πέρασε. Η συζήτηση αφορούσε την διελκυστίνδα Γερμανίας-Ισπανίας. Να σας θυμίσω τι συμβαίνει: Τον Ιούνιο, στην Σύνοδο Κορυφής, ο κ. Μόντι έθεσε δυναμικά το θέμα (α) της αποσύνδεσης της τραπεζικής κρίσης από την κρίση χρέους, και (β) της χρηματοδότησης του δημόσιου χρέους της Ιταλίας και της Ισπανίας. Αφού ο κ. Μόντι εκτέθηκε, και προκάλεσε τον θυμό της κας Μέρκελ, τόλμησαν να τοποθετηυούν υπέρ του πρώτα ο Ραχόι, ο ισπανός πρωθυπουργός, και κατόπιν ο νέος γάλλος Πρόεδρος, ο κ. Ολάντ. Μπροστά σε αυτό το «λατινικό μέτωπο», η κα Μέρκελ έκανε πίσω. Έτσι είχαμε την συμφωνία του Ιουνίου – τη μοναδική συμφωνία, από τότε που ξέσπασε η Κρίση, που είχε μια λογική και υποσχόταν πειστικά να βοηθήσει στην καταπολέμισή της. Τι προέβλεπε;
Προέβλεπε (α) ότι οι ισπανικές τράπεζες, σε πρώτη φάση και αργότερα κι άλλες, θα επανακεφαλαιωποιηθούν με κεφάλαια του EFSF-ESM τα οποία δεν θα καταγραφούν στο δημόσιο χρέος της Ισπανίας (δίνοντας αναγκαίες ανάσες στην Μαδρίτη), και (β) ότι Ισπανία και Ιταλία θα χρηματοδοτούνταν άμεσα (με αγορές ομολόγων στην πρωτογενή αγορά) από το EFSF-ESM.
Τους καλοκαιρινούς μήνες που πέρασαν, η Γερμανία έκανε ό,τι μπορούσε για να ακυρώσει την συμφωνία αυτή. Ως προς το μέρος (α) της συμφωνίας, η γερμανική πλευρά επιμένει ότι αυτή η άμεση επανακεφαλαιωποίηση δεν μπορεί να γίνει πριν ενοποιηθεί το σύστημα επιτήρησης των τραπεζών της Ευρωζώνης (την ίδια ώρα που επιχειρηματολογεί εναντίον της ενοποίησής του!). Ως προς το (β), το πρόβλημα είναι ότι το EFSF-ESM απλά δεν διαθέτει τα αναγκαία κονδύλια για να βοηθήσει στην αναχρηματοδότηση των 3 τρις χρέους της Ιταλίας και της Ισπανίας. Για αυτό τον λόγο, στις αρχές Σεπτεμβρίου, ο Πρόεδρος της ΕΚΤ κ. Ντράγκι, παρουσίασε το νέο πρόγραμμα ΟΜΤ αγοράς ομολόγων της Ισπανίας και της Ιταλίας στη δευτερογενή αγορά (βοηθώντας έτσι στην σμίκρυνση των spreads των χωρών αυτών, μια σμίκρυνση που το EFSF-ESM δεν έχει τους πόρους να πετύχει).
Όμως, για να μπορέσει ο κ. Ντράγκι να πείσει τον Γερμανό κ. Άσμουσεν (μέλος του ΔΣ της ΕΚΤ) να προσυπογράψει αυτό το πρόγραμμα, το ΟΜΤ, αναγκάστηκε να δεσμευτεί ότι για να γίνουν αυτές οι αγορές ισπανικών και ιταλικών ομολόγων, Ιταλία και Ισπανία πρέπει να αποδεχθούν από ένα Μνημόνιο έκαστη.
Η Ρώμη και η Μαδρίτη όμως αρνούνται να αιτηθούν Μνημονίου καθώς Μόντι και Ραχόι είναι έξαλλοι με την κα Μέρκελ. Γιατί; Επειδή τους ζητά να αποδεχθούν Μνημόνιο αλά ελληνικά παρά το γεγονός ότι έχει πάρει πίσω την συμφωνία της περί άμεσης επανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών τους από το EFSF-ESM – κάτι που καταδικάζει Ιταλία και Ισπανία σε μια τύχη ανάλογη με την δικής μας (εφόσον τελικά τα κεφάλαια που θα πάρουν οι τράπεζές τους προστεθούν στο δημόσιο χρέος τους).
Κάπως έτσι προέκυψε το σημερινό αδιέξοδο: Η Ισπανία, που έχει πιο άμεσο πρόβλημα από την Ιταλία, αρνείται να αιτηθεί Μνημόνιο (που αποτελεί προαπαιτούμενο για την ενεργοποίηση του προγράμματος ΟΜΤ εκ μέρους της ΕΚΤ υπέρ των ισπανικών ομολόγων) όσο η Γερμανία απαιτεί τα έξοδα επανακεφαλαιοποίησης των ισπανικών τραπεζών να καταγραφούν στο ισπανικό δημόσιο χρέος.
Το ερώτημα είναι: Ποιος θα υποχωρήσει πρώτος; Ο κ. Ραχόι, αποδεχόμενος ένα ισπανικό Μνημόνιο χωρίς να ενεργοποιηθεί η Συμφωνία του Ιουνίου, με τα έξοδα επανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών να βαραίνουν το εθνικό χρέος, και την τραπεζική κρίση να ενισχύει την κρίση χρέους; Ή η κα Μέρκελ, αποδεχόμενη στην πράξη την Συμφωνία του Ιουνίου – την οποία συστηματικά υπονομεύει η γερμανική πλευρά από τότε που την υπέγραψε;
Αυτό είναι το μέγα ερώτημα των ημερών. Από την δική του μεριά, ο κ. Μόντι παρακολουθεί αυτό το δράμα με κομμένη την ανάσα. Έχει στηρίξει όλη του την πολιτική, έχει βάλει όλα του τα αυγά, στο καλάθι της Συμφωνίας του Ιουνίου. Ξέρει ότι αν ο κ. Ραχόι υποχωρήσει πρώτος, η Συμφωνία του Ιουνίου μας τελείωσε – και μαζί με την Συμφωνία του Ιουνίου «τελειώνει» και ο γιγάντιος αγώνας που δίνει μήνες τώρα να μην πτωχεύσει η Ιταλία – να παραμείνει εκτός του κλειού της τρόικας και των δεινών που 3 χρόνια τώρα γνωρίζουμε τόσο καλά στην Ελλάδα.
Και γιατί είναι οργισμένος ο κ. Μόντι; Αρχικά είχε απογοητευτεί από την κα Μέρκελ και ιδίως από τον υπουργό της επί των οικονομικών, τον κ. Schauble. Χαρακτηριστικά είπε στον συνομιλητή μου: «Δεν περίμενα να ανταμείψουν τις προσπάθειές μου έτσι.» Όμως δεν είχε νιώσει οργή απέναντι στην γερμανική κυβέρνηση. Οργή ένιωσε (τουλάχιστον την περασμένη εβδομάδα) απέναντι στον κ. Ραχόι, στον ισπανό ομόλογό του. Γιατί; Επειδή ήταν σίγουρος ότι ό ισπανός πρωθυπουργός τελικά θα ενδώσει στην Γερμανία, αποδεχόμενος Μνημόνιο χωρίς την ενεργοποίηση της Συμφωνίας του Ιουνίου. Τα λόγια του, που μου μετέφερε ο συνομιλητής του, ήταν: «Δεν του έχω καμία εμπιστοσύνη.
Τον Ιούνιο με τα χίλια ζόρια συμπαραστάθηκε στην προσπάθειά μου να μην καταγραφούν τα κεφάλαια που θα πάρουν οι τράπεζές του στο χρέος του. Φοβάμαι πολύ ότι τώρα, παρόλο που η Ισπανία θα καταστραφεί αν κάνει κάτι τέτοιο, είναι έτοιμος να προσκυνήσει.»
Αυτά τα ολίγα για να ξέρουμε τι συμβαίνει στην κεντρική σκηνή του δράματος.
Πηγή http://www.protagon.gr/
Monday, October 8, 2012
Ο ΣΟΦΟΚΛΗΣ ΓΙΑ ΤΟ ΧΡΗΜΑ
Τίποτε δεν υπάρχει στον κόσμο, πιο ολέθριο, πιο καταστροφικό από το χρήμα. Γι αυτό γίνονται οι πιο άγριοι, οι πιο ματωβαμένοι πόλεμοι που ρημάζουν τον τόπο, και αυτό ξεσπιτώνει τους ανθρώπους από τα σπίτια τους για να τους βυθίσει στην καταστροφή. Το χρήμα είναι εκείνο που λερώνει με τη βρωμερή ακαθαρσία του αίσχους τις πιο αγνές παρθενικές ψυχές για να τις εξαφανίσει ολότελα αργότερα.
Το χρήμα ανάγκασε τον κόσμο να γίνει πανούργος και ασεβής, κι όσοι πουλήθηκαν με χρήμα για να κατορθώσουν τους πιο πρόστυχους και αισχρούς σκοπούς, αυτοί δεν μπορεί, παρά μια μέρα,
να πληρώσουν τα σπασμένα.
ΣΟΦΟΚΛΗΣ - ΑΝΤΙΓΟΝΗ
Πηγή http://thalamofilakas.blogspot.gr/
"Οὐδὲν γὰρ ἀνθρώποισιν οἷον ἄργυρος κακὸν νόμισμ’ ἔβλαστε"
Μετάφραση: "Γιατί κανένας θεσμός σαν το χρήμα δεν φύτρωσε ανάμεσα στους ανθρώπους τόσο ολέθριος" - ΣΟΦΟΚΛΗΣ
Thursday, October 4, 2012
Μισανθρωπική Αριθμητική (του Γιάννη Βαρουφάκη)
Γιατί τα νούμερα της κυβέρνησης (πάλι) δεν βγαίνουν.
Μήνες τώρα κυβέρνηση και Τρόικα προσπαθούν να τα βρουν στα νούμερα τα οποία, αθροιζόμενα, θα τους δώσουν ένα άθροισμα Χ δισ. – το ποσόντο οποίο πρέπει να αφαιρεθεί από το έλλειμμα του κρατικού προϋπολογισμού τα επόμενα χρόνια (δύο ή τέσσερα στην περίπτωση της «επιμήκυνσης) ώστε να παραχθεί αρκετό (πρωτογενές) πλεόνασμα, από το οποίο να πάρουν πίσω τα χρήματά τους οι δανειστές μας (πρώτα η Τρόικα, που αποπληρώνεται ήδη, και κατόπιν οι ιδιώτες δανειστές, των οποίων τα νέα, κουρεμένα ομόλογα, που τους έδωσε το Δημόσιο φέτος στο πλαίσιο του PSI, θα αρχίσουν να «ωριμάζουν» μετά το 2020).
Αυτός είναι ο σκοπός: η αποπληρωμή των δανειστών. Ας δούμε τώρα γιατί κάποιοι εξ ημών πιστεύουμε ότι δεν υπάρχει καμία περίπτωση να επιτευχθεί.
Το ποσόν αυτό, τα Χ δισ. (που σήμερα υπολογίζονται μεταξύ 14 και 16,5 δισ.), πρέπει να προκύψει ως ένα άθροισμα δύο αριθμών: μείωση δαπανών, έστω Δ, και αύξηση εσόδων, έστω Ε. (Δ + Ε = Χ, σε όρους απλής εξίσωσης.) Το ένα από αυτά τα δύο νούμερα, το Δ, είναι στη διακριτική ευχέρεια κάθε κυβέρνησης να το μειώσει όσο θέλει, με μοναδικό (πλην σοβαρό) περιορισμό το λεγόμενο πολιτικό κόστος. (Αν π.χ. απολύσει το 80% των δημοσίων υπαλλήλων, το Δ μεγαλώνει θεαματικά.) Το δεύτερο νούμερο, το Ε, επηρεάζεται από την κυβέρνηση (π.χ. με την πάταξη της φοροδιαφυγής), αλλά, στον μεγαλύτερο βαθμό, εξαρτάται από τον κύκλο εργασιών της οικονομίας, την οικονομική δραστηριότητα, το ΑΕΠ της χώρας.
Συνεπώς, όπως πλέον έχουν καταλάβει και όσοι δεν γνώριζαν προ της Κρίσης τα βασικά της μακροοικονομικής, το μέγα πρόβλημα για την κυβέρνηση είναι ότι, όσο αυξάνει το Δ (στην προσπάθειά της να πετύχει τον στόχο της ως προς το άθροισμα Δ + Ε = Χ), μειώνεται το Ε κι έτσι κινδυνεύει ο... στόχος του αθροίσματος Χ. Το ερώτημα, λοιπόν, τίθεται: Υπάρχει κάποιο ποσόν Δ που (σε συνδυασμό με έξυπνα φορολογικά μέτρα) να «αφήσει» το Ε να φτάσει ένα επίπεδο τέτοιο, ώστε Δ + Ε να αθροιστούν στα πολυπόθητα Χ δισ.;
Να το πω με λόγια: υπάρχει κάποιο «μαγικό» επίπεδο περικοπών στις δαπάνες (Δ) που να επιτρέψει στα συνολικά εισοδήματα να φτάσουν σε τέτοιο επίπεδο, ώστε η φορολόγησή τους να μπορεί αποδώσει τα έσοδα (Ε) που απαιτούνται για να παραχθεί το επίπεδο πρωτογενούς πλεονάσματος από το οποίο η Τρόικα θα πάρει πίσω τα χρήματά της;
Η κυβέρνηση λέει, αν κρίνουμε από το Σχέδιο Προϋπολογισμού που κατέθεσε, ότι βρήκε το μαγικό Δ. Είναι ένα ποσό περί τα 10,5-11,5 δισ., το οποίο μάλλον θα κλείσει κοντά στα 12 δισ. μετά τις ασφυκτικές πιέσεις της Τρόικας. Άρα, η κυβέρνηση κρίνει πως, επιλέγοντας περικοπές μιας τέτοιας τάξης (Δ = 10,5-11,5 δισ.) θα μπορέσει να αυξήσει (έστω και με νέα φοροεπιδρομή) τα φορολογικά της έσοδα κατά Ε = 3 δισ.(τουλάχιστον). Πρόκειται για μια απείρως ηρωική «υπόθεση εργασίας», που είτε βασίζεται σε πλήρη άγνοια της κατάστασης της ελληνικής κοινωνικής οικονομίας είτε εξηγείται ως μια περίπτωση «στρατηγικής αστοχίας». Ας εξηγηθώ:
Το Μνημόνιο 1 μείωσε τα δημόσια έξοδα (μισθούς, συντάξεις και λοιπές δαπάνες) κατά 25%. Το αποτέλεσμα ήταν, από τη μια μεριά, να μειωθεί το έλλειμμα του κρατικού προϋπολογισμού, αλλά, από την άλλη, να χαθούν περί τα 45 δισ. από το συνολικό εισόδημα της χώρας, το λεγόμενο ΑΕΠ. Η απώλεια αυτή μείωσε την ικανότητα του κράτους να συλλέγει φόρους κατά τουλάχιστον 10 δισ. Εν συντομία, η ύφεση που έφερε το πρώτο Μνημόνιο αφαίρεσε από το κράτος 10 δισ. δυνητικών φόρων. Αν τα φορολογικά έσοδα δεν μειώθηκαν στον ίδιο βαθμό, αυτό οφείλεται στην πλειάδα νέων φόρων που εισήχθησαν την τριετία του πέρασε, εξαντλώντας ουσιαστικά τις αντοχές της ελληνικής οικογένειας κι επιχείρησης να «προσφέρουν» επιπλέον φόρους στο Δημόσιο. Ό,τι λίπος υπήρξε είτε «κάηκε» στον βωμό της ύφεσης είτε έχει μεταναστεύσει σε άλλα...τραπεζικά συστήματα.
Σήμερα, εν μέσω της μεγαλύτερης ύφεσης στην παγκόσμια μεταπολεμική ιστορία, η κυβέρνηση προτείνει μια περαιτέρω μείωση δαπανών της τάξης του 20% περίπου. Τηρουμένων των αναλογιών με την περίοδο του 1ου Μνημονίου, στην καλύτερη των περιπτώσεων οι δυνητικοί φόροι του κράτους θα μειωθούν κατά τουλάχιστον 8 δισ. Η κυβέρνηση, λοιπόν, μας ζητά να πιστέψουμε το εξής: ότι την ώρα που τα δυνητικά της έσοδα θα μειωθούν κατά 8 δισ., εκείνη θα τα αυξήσει κατά 3 δισ. Και πώς προτείνει να κάνει κάτι τέτοιο; Καταργώντας το αφορολόγητο για όλους (ακόμα και για τα μικρομάγαζα που καρκινοβατούν και για τους, επισήμως, φτωχούς) και επιβάλλοντας πρωτάκουστους νέους φόρους (π.χ. για το δικαίωμα να ζει κάποιος στο σπίτι που κληρονόμησε από τους γονείς του).
Το μέγα όμως σκάνδαλο στην αριθμητική του υπουργείου είναι ότι σε όλη αυτήν τη συζήτηση δεν λέει τίποτα για τη μεγαλύτερη πληγή της οικονομίας μας: το απολύτως πτωχευμένο τραπεζικό σύστημα, το οποίο αντιμετωπίζει το φάσμα μη εξυπηρετούμενων δανείων (σε ποσοστό 30% όλων των δανείων που έχουν δώσει οι τράπεζες). Με το πιστωτικό σύστημα να έχει αποκλείσει ακόμα και τις κερδοφόρες επιχειρήσεις από τη ρευστότητα που του παρέχει η ΕΚΤ, με τη συνεχιζόμενη (και κατά το υπουργείο Οικονομικών) μείωση των κρατικών και ιδιωτικών επενδύσεων κατά 8% για έκτη συνεχιζόμενη φορά, δεν υπάρχει κανένα νούμερο Δ τέτοιο, που να αφήνει και την παραμικρή ελπίδα ότι το άθροισμα Δ + Ε θα είναι αυτό που λένε, Τρόικα και κυβέρνηση, ότι στοχεύουν.
Θα ρωτήσετε, λογικά: «Ανόητοι είναι; Δεν το γνωρίζουν;». Και βέβαια το γνωρίζουν. Όμως, και εδώ έγκειται ο μεγάλος κίνδυνος για τη δημοκρατία στην Ευρώπη, όλοι τους ψεύδονται, για διαφορετικούς λόγους ο καθένας, στους βουλευτές, στους πολίτες, στους μετόχους τους:
Η γερμανική κυβέρνηση, επειδή δεν θέλει σε καμιά περίπτωση να παραδεχτεί ότι τα δάνεια στην Ελλάδα ήταν ένας τρόπος για να μετα-φορτωθούν στις πλάτες των Γερμανών φορολογουμένων οι ζημιές των γερμανικών τραπεζών. Το ΔΝΤ, επειδή βλέπει τη συμμετοχή του στην Τρόικα ως μοχλό αναβάθμισής του (μετά την παρ’ ολίγον απαξίωσή του πριν από το 2008).
Η ελληνική κυβέρνηση, επειδή ελπίζει ότι, αν δεχτεί να «ματώσει» αρκετά την ελληνική κοινωνία, συμμορφωνόμενη προς τις υποδείξεις ως προς το τεράστιο Δ, η Ευρώπη θα «κουρέψει» και τις απαιτήσεις των Βόρειων φορολογούμενων-δανειστών μας. Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, επειδή ένα κούρεμα των ελληνικών ομολόγων που διαθέτει δεν μπορεί να συζητηθεί (και γι’ αυτό αρκούνται στο να παρατηρούν το παιχνίδι της Τρόικας με την ελληνική κυβέρνηση) όσο στους κόλπους της ΕΚΤ διεξάγεται μια τιτανομαχία μεταξύ εκείνων που κατανοούν ότι η λιτότητα αλά ελληνικά υπονομεύει το ίδιο το ευρώ και την Κεντρική Τράπεζα της Γερμανίας, η οποία ήδη σχεδιάζει το νέο μάρκο.
Όσο οι ιθύνοντες επιδίδονται σε μια μισανθρωπική αριθμητική που μοναδικό στόχο έχει να κρύψει τις πραγματικές πολιτικές διεργασίες από τα βλέμματα των Ευρωπαίων πολιτών, η κρίση και η μισαλλοδοξία θα θριαμβεύουν.
Πηγή http://www.lifo.gr/
Ο πρωθυπουργός κύριος Προβόπουλος (του Κώστα Βαξεβάνη)
Μια μεγάλη ελληνική Τράπεζα, η Αγροτική πουλήθηκε στην Πειραιώς για 95 εκατομμύρια ευρώ. Το τίμημα από μόνο του είναι ένα σκάνδαλο. Μόνο το κτίριο της ΑΤΕ στο Καστρί, στοιχίζει 75 εκατομμύρια. Την ημέρα της πώλησής της, η αξία μόνο κάποιων μετοχών της ΑΤΕ (10% στην ΕΥΔΑΠ και 7,5 στο Folli Follie) σύμφωνα με το Bloomberg, είχαν αξία 57 εκατομμύρια ευρώ.
Παρ όλα αυτά η ΑΤΕ προσφέρθηκε στην Πειραιώς, γιατί σύμφωνα με τον υπουργό Οικονομικών Γ. Στουρνάρα και τον διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος Γ. Προβόπουλο (πρώην μέτοχο και στέλεχος της Πειραιώς) ήταν ασύμφορη για το κράτος. Όταν οι δύο τους ρωτήθηκαν στη Βουλή με ποια δεδομένα ήταν ασύμφορη, απάντησαν πως αυτά τα δεδομένα είναι απόρρητα. Απόρρητα και από την Ελληνική Βουλή.
Θα διαβάσετε στο HOT DOC που κυκλοφορεί (Πέμπτη 4 Οκτωβρίου) για το πώς μεθοδεύτηκε ένα από τα μεγαλύτερα πολιτικά και οικονομικά σκάνδαλα. Το θέμα δεν είναι μόνο το σκάνδαλο της ΑΤΕ αυτό καθ αυτό, αλλά η εκχώρηση λειτουργιών του κράτους στην Τράπεζα της Ελλάδος. Μια ιδιωτική Τράπεζα δηλαδή και όχι κρατική όπως πιστεύουν πολλοί, με άγνωστο μετοχολόγιο και σχέσεις με μια ευρωπαϊκή οικονομική ελίτ. Αν σήμερα κάποιος έθετε το ερώτημα του γέρου Καραμανλή της δεκαετίας του 60 «ποιός κυβερνά αυτό τον τόπο;» η απάντηση θα ήταν «μα, ο κύριος Προβόπουλος».
Την χρονιά που πέρασε, ένας ακόμη νόμος -τερατούργημα (του Βενιζέλου φυσικά)ο 4021/2011 «περί ενισχυμένων μέτρων εποπτείας και εξυγίανσης των πιστωτικών ιδρυμάτων» εκχωρεί αρμοδιότητες και εξουσία της εκλεγμένης κυβέρνησης, στην Τράπεζα της Ελλάδος. Με άλλο νόμο τα στελέχη της Κεντρικής Τράπεζας αμνηστεύονται για όσα αποφασίσουν και πραγματοποιήσουν. Ακόμη και στην περίπτωση του τραγικού νόμου «περί ευθύνης υπουργών» σε κάποιον υπουργό μπορεί να αναγνωριστεί ευθύνη. Στους Τραπεζίτες και στον Προβόπουλο καμία. Ούτε αστική.
Αυτή η οικονομική ελίτ, μπορεί να παίρνει αποφάσεις, να υλοποιεί, να μην εξηγεί τους λόγους μέσα από επίκληση απορρήτου και να μην έχει κανένα (ούτε Κοινοβουλευτικό) έλεγχο. Αυτό δεν είναι απλώς πρωτοφανές, είναι αντιδημοκρατική λειτουργία.
Ο Προβόπουλος, όπως και ο επόμενος Προβόπουλος μπορεί να κάνει ο,τιδήποτε. Μπορεί βεβαίως να ξεγελάσει ακόμη και την Τρόικα δίνοντας τα δικά του στοιχεία. Πρέπει για παράδειγμα να απαντήσει στην αποκάλυψη του HOT DOC πως στο πρώτο stress test των Τραπεζών, δέχθηκε να κρίνει με διαφορετικά κριτήρια την Πειραιώς από τις άλλες Τράπεζες. Όλη η διαδικασία, καλύφθηκε και πάλι κάτω από το απόρρητο.
Ο κύριος Προβόπουλος δήλωσε στη Βουλή πως η ΑΤΕ έπρεπε να δοθεί και να ξεφύγει από τον εναγκαλισμό με το κράτος. Μα ο ίδιος ήταν Τραπεζίτης όταν υπήρχε αυτός ο εναγκαλισμός και η ΑΤΕ δανειοδοτούσε κόμματα. Ο ίδιος ήταν κεντρικός τραπεζίτης όταν εξελισσόταν το σκάνδαλο Proton και όταν αποκαλύφθηκε πως η εταιρεία SCIEN στην οποία υπήρξε αντιπρόεδρος, με τρόπο που σήμερα είναι ελεγχόμενος πήρε, 82 εκατομμύρια δάνειο για να κάνει αύξηση μετοχικού κεφαλαίου της Πειραιώς. Ήταν επίσης αρχιτραπεζίτης, όταν η Marfin έδωσε 113 εκατομμύρια σε offshore της οικογένειας Σάλλα για να κάνει και πάλι αύξηση μετοχικού κεφαλαίου της Πειραιώς. Την ώρα που απαγόρευαν να κάνει το ίδιο η ΑΤΕ ώστε να βρεθεί με άσχημους δείκτες και να την «πουλήσουν».
Ο Διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδας, δεν έχει πια μόνο προσωπική ευθύνη για σκάνδαλα που δεν έχει ελέγξει και που όλως τυχαίως αφορούν την Τράπεζα στην οποία ήταν μέτοχος και στέλεχος. Έχει αναλάβει νομότυπα «θεσμικό» ρόλο που ακυρώνει τους δημοκρατικούς θεσμούς. Το ερώτημα είναι τι κάνουν τα κόμματα.
Πηγή http://www.koutipandoras.gr/
Subscribe to:
Posts (Atom)




