Πτωχευμένοι λαοί...

Η ελληνική κρίση φαίνεται να εισέρχεται στην πιο μελανή φάση της. Η στάση πληρωμών δεν είναι ανέκδοτο. Ούτως ή άλλως, η λιτότητα –δηλαδή η φτώχεια– είναι μονόδρομος. Η χώρα αρχίζει να ζει ημέρες χρεοκοπίας και είναι θέμα χρόνου να αρχίσει μια καλπάζουσα φτωχοποίηση. Οι ολοένα ογκούμενες απαιτήσεις των δανειστών μας διατυπώνονται πλέον με ωμό τρόπο. Πόσο αντέχουμε, άραγε, να ζήσουμε έτσι;

Η επισήμανση του Bloomberg πως "η κατάσταση στην Ελλάδα είναι αντίστοιχη της Μεγάλης Υφεσης του 1929 στις ΗΠA", έκανε τον γύρο του κόσμου. Δυστυχώς, λέει αλήθειες που δύσκολα πλέον κρύβονται κάτω από το χαλί. Η Ελλάδα υφίσταται μια οικονομική συρρίκνωση του είδους και του μεγέθους που υπέστησαν οι ΗΠΑ και η Γερμανία κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Υφεσης (1929), γεγονός που αποτυπώνει την κλίμακα της δυσκολίας που αντιμετωπίζει στην προσπάθεια να ανακτήσει ανταγωνιστικότητα μέσω της ύφεσης, αναφέρει το δημοσίευμα.

Η ελληνική οικονομία συρρικνώθηκε κατά 18,4% τα τελευταία 4 χρόνια, αναφέρει το δημοσίευμα, και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ) προβλέπει ότι θα συρρικνωθεί επιπλέον 4% το 2013, καθώς η χώρα πασχίζει να μειώσει το χρέος της στο πλαίσιο των προγραμμάτων διάσωσης.

Πρόκειται για τη μεγαλύτερη σωρευτική απώλεια εθνικού προϊόντος σε μια ανεπτυγμένη οικονομία για τουλάχιστον τρεις δεκαετίες, επισημαίνει το πρακτορείο, με μικρή διαφορά από την πτώση κατά 27% του ΑΕΠ της αμερικανικής οικονομίας μεταξύ του 1929 και του 1933, όπως αναφέρει το Γραφείο Οικονομικής Ανάλυσης στην Ουάσιγκτον. Η γερμανική οικονομία είχε μειωθεί σχεδόν 34% από το 1929 έως το 1933, οπότε ο Χίτλερ έγινε καγκελάριος της χώρας, σύμφωνα με στοιχεία από την Ομοσπονδιακή Στατιστική Υπηρεσία του Βισμπάντεν. Η ανάκαμψη στη Γερμανία άρχισε το 1934, αλλά το εθνικό προϊόν επέστρεψε το 1937 στα επίπεδα του 1929.

Κατά βάθος, οι λαοί γνωρίζουν ότι όλο αυτό που γίνεται είναι, κατά κάποιο τρόπο, ένα θέατρο, δυστυχώς, δε, του παραλόγου. Και περισσότερο από ποτέ ισχύει η ρήση του Αμερικανού προέδρου Λίνκολν, που ήταν κάπως έτσι: Μπορείς να ξεγελάς λίγους για πολύ καιρό ή πολλούς για λίγο καιρό, αλλά όχι πολλούς για πολύ καιρό. Στην εποχή μας, και οι δύο πλευρές του Ατλαντικού βρίσκονται αντιμέτωπες με ένα άλλο δικέφαλο τέρας, που αψηφά κάθε δοκιμασμένη θεραπευτική μέθοδο: την εκτίναξη της ανεργίας σε ύψη που είχε να δει ο βιομηχανικός Βορράς από την εποχή της Μεγάλης Υφεσης, του 1929–33, παρά την εφιαλτική διόγκωση των ελλειμμάτων και χρεών και τη διοχέτευση τεραστίων κονδυλίων στο τραπεζικό σύστημα για την αναθέρμανση της οικονομίας. Η εξάπλωση του ελληνικού ιού χρέους τροφοδότησε τη λαϊκιστική ρητορεία συντηρητικών κυβερνήσεων εναντίον «τεμπέληδων» και «εργατικών» Eυρωπαίων, χωρίς όμως ιδιαίτερο ουσιαστικό αντίκρισμα.

Οι κυρίαρχοι του παιχνιδιού εξακολουθούν να χρησιμοποιούν την Ελλάδα ως πυγμαχικό σάκο, πειραματικό εργαστήριο, για την επιβολή μιας δρακόντειας πολιτικής δημοσιονομικής πειθαρχίας σε πανευρωπαϊκή κλίμακα. Και όχι χωρίς αποτελέσματα, όπως ήδη φαίνεται.

Επί τρεις δεκαετίες είχαμε συνηθίσει να αντιμετωπίζουμε την Αμερική ως Μέκκα του νεοφιλελευθερισμού, με την Ευρώπη να ακολουθεί γογγύζοντας, διατηρώντας πάντα περισσότερα στοιχεία από την παράδοση του κοινωνικού κράτους. Ισως είναι η ώρα να αλλάξουμε οπτική γωνία. Την ώρα που όλη η Ευρώπη σύρεται από τους Γερμανούς τραπεζίτες, τα πραγματικά αφεντικά της Ευρωζώνης, στην πιο αυστηρή λιτότητα, η Αμερική του Μπαράκ Ομπάμα ήδη αναζητεί έναν άλλο δρόμο, έστω και αν δίνει την εικόνα πως προσπαθεί να τετραγωνίσει έναν φαύλο κύκλο, αντί να τον διαρρήξει.

Στον πυρήνα της ελληνικής κρίσης βρίσκεται η ευρωπαϊκή κρίση. Κρίση ταυτότητας, κρίση συνείδησης, κρίση αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας, κρίση ηγεσίας και οράματος, κρίση από σύγκρουση συμφερόντων. Συγκρούονται τα έθνη–κράτη με τους «κεντρικούς σχεδιαστές» του σημερινού νεοφιλελεύθερου κόσμου των Βρυξελλών και του ΔΝΤ καθώς και με το χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο, παγκοσμιοποιημένο, επιθετικό και αχαλίνωτο. Και οι ηγέτες των δημοκρατιών αποδεικνύονται υποδεέστεροι των περιστάσεων, αφιλοσόφητοι, ανιστόρητοι, αναίσθητοι, ανίσχυροι, υποτελείς σε προσωπικές δεσμεύσεις και νοητικά στερεότυπα.

Φαίνεται, επίσης, ότι είναι πεδίο δοκιμασίας για τη δημοκρατία και την πολιτική κουλτούρα όχι μόνο της Ελλάδας, αλλά ολόκληρης της Ευρώπης. Η καταγραφόμενη δυσαρμονία μεταξύ κοινωνίας και πολιτικής τάξης, το έλλειμμα νομιμοποίησης, η αποτυχία των τεχνοκρατών, η κρίση αντιπροσώπευσης, η ανάδυση νέων επιθετικών εθνικισμών, η επέλαση των στερεοτύπων μίσους δεν αφορούν πια μόνο στην εξασθενημένη και πολλαπλώς βαλλόμενη Ελλάδα – αφορούν στο σύνολο της Ευρώπης.


Πηγή http://www.kathimerini.gr/

Αναμένοντας τη δόση (του Γιάνη Βαρουφάκη)

«Νυν υπέρ πάντων η επόμενη δόση», λοιπόν. «Αν δεν την πάρουμε», σύμφωνα με τον υπουργό οικονομικών, «θα πεινάσει κόσμος». Όπερ μεθερμηνευόμενο, «πρέπει» να αποδεχθούμε όλα τα μέτρα που απαιτεί η τρόικα, ακόμα κι εκείνα που ξέρουμε ότι θα δημιουργήσουν, μεσοπρόθεσμα, μεγαλύτερα προβλήματα από εκείνα που λύνουν. Ας πάρουμε την επόμενη δόση και μετά «έχει ο Θεός» - δηλαδή, η κα Μέρκελ η οποία, ευελπιστούμε, αν όλα πάνε κατ΄ευχήν, να δώσει λύσεις στην Κρίση του Ευρώ, λύσεις που να φέρουν στο μέλλον πραγματικές λύσεις και για την Ελλάδα (δηλαδή, κατ’ ελάχιστον, διαγραφή μεγάλου μέρους του δημόσιου χρέους το οποίο επ’ ουδενί δεν θα μπορεί να εξυπηρετήσει η αποδυναμωμένη ελληνική οικονομία).

Αυτή είναι αναμφίβολα η θέση και το σκεπτικό της κυβέρνησης. Κανείς τους δεν πιστεύει, ούτε ο κ. Σαμαράς ούτε ο κ. Στουρνάρας ούτε κάποιος από τα τρία κόμματα που την στηρίζουν, ότι το νέο πακέτο μέτρων θα βοηθήσει στην επίτευξη του στόχων του προγράμματος. Γνωρίζουν καλά ότι, με το τραπεζικό σύστημα και το ελληνικό δημόσιο να βουλιάζουν σφικτά αγκαλιασμένα στον ωκεανό της πτώχευσης, οι μειώσεις στις κρατικές δαπάνες της τάξης των περίπου 7 δις (την επόμενη χρονιά) θα μειώσουν το εθνικό εισόδημα τουλάχιστον κατά 10 δις, με αποτέλεσμα οι στόχοι για τα φορολογικά έσοδα της επόμενης χρονιάς να είναι πέρα για πέρα άπιαστοι. Γνωρίζουν, με άλλα λόγια, ότι ετοιμάζονται να βάλουν την υπογραφή τους σε σειρά μέτρων που θα φέρουν την Ελλάδα σε χειρότερη κατάσταση τέτοια εποχή του χρόνου απ’ ότι είναι σήμερα. Γνωρίζουν πλήρως πως η επιμήκυνση που ζητούν, και να δοθεί, θα θυμίζει εκείνη που πήραμε τον Μάρτιο του 2011 – μια τρύπα στο νερό που μετά από μερικούς μήνες ανάγκασε την Ευρώπη να παραδεχθεί την αποτυχία του Μνημονίου 1.

(*) Τα ξέρουν όλα αυτά, αλλά πιστεύουν ότι έτσι η Ελλάδα παραμένει εντός του ευρώ και έτσι μπορεί στο μέλλον να διασωθεί πραγματικά, όταν η Ευρώπη (δηλαδή η Γερμανία) αποφασίσει, επί τέλους, να δώσει την συνολική λύση στην Κρίση που υπόσχεται τόσο καιρό.

Ανεξάρτητα του αν συμφωνεί κανείς με αυτό το σκεπτικό, ένα είναι σίγουρο: Ο κ. Σαμαράς και ο κ. Στουρνάρας έχουν ηθική υποχρέωση να ζητήσουν συγγνώμη, επισήμως και ευθαρσώς, από τον κ. Παπανδρέου και τον κ. Παπακωνσταντίνου αντίστοιχα. Πράγματι, το παραπάνω σκεπτικό δεν είναι παρά μια απλή επανέκδοση του Συνδρόμου Παπακωνσταντίνου: να κάνουμε ό,τι μας ζητούν, χωρίς να απαιτήσουμε τίποτα (πέρα κάποιων αιτημάτων τα οποία θα αποσύρουμε με το που μας πουν nein), με στόχο την επόμενη δόση και με το επιχείρημα ότι χωρίς την επόμενη δόση «θα πεινάσει πολύς κόσμος».

Όπως μπορείτε να φανταστείτε, ακόμα κι όσοι δεν έχετε ξαναδιαβάσει τις απόψεις μου, θεωρώ το συγκεκριμένο σκεπτικό σαθρό, υποδεέστερο των καταστάσεων, και καταστροφικό για την χώρα και για την Ευρώπη. Θα ήταν ευχής έργο όχι μόνον να μην μας δώσουν την επόμενη αλλά και να μην μας είχαν δώσει πολλές από τις προηγούμενες καθώς, δεδομένης της αδυναμίας τους να μας διώξουν από το ευρώ, έτσι θα αναγκάζονταν να έρθουν αντιμέτωποι με την πραγματικότητα της Κρίσης όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και στις υπόλοιπες χώρες της Ευρωζώνης. Με τις δόσεις να μην δίνονται, η ΕΚΤ θα αναγκαζόταν να βρει μια λύση τόσο για τα τραπεζικά συστήματα όσο και για την κατ’ ελάχιστο χρηματοδότηση των κρατών-μελών έξω από την λογική των δανείων. Το αποτέλεσμα θα ήταν η λήξη της Κρίσης από την Ιρλανδία στην Ελλάδα και από την Ισπανία στις ανατολικές επαρχίες της Γερμανίας. Αλλά αυτή είναι μια άλλη, μεγάλη, κουβέντα. Δεν θα σταθώ σήμερα σε αυτές μου τις απόψεις. Δεν θα εξηγήσω γιατί τα μέτρα που εισάγονται απομακρύνουν, αντί να επισπεύδουν, την δημιουργία πρωτογενούς πλεονάσματος. Αντίθετα, θέτω το ρώτημα στους νυν κυβερνώντες: Σε τι διαφέρει το σκεπτικό σας από εκείνο του κ. Παπακωνσταντίνου; Αν, όπως είναι προφανές, είναι ίδιο και απαράλλακτο, τότε παρακαλώ πολύ να ζητήσετε συγγνώμη από τον τέως υπουργό οικονομικών και τον πρωθυπουργό του. Αν διαφέρει, πείτε μας που διαφέρει.

Η μόνη διαφορά που μπορεί να επικαλεστεί κάποιος κυβερνητικός σήμερα είναι ότι η Ευρώπη φαίνεται να έχει κάνει κάποιες σημαντικές κινήσεις προς την κατεύθυνση μιας επίλυσης, σε σχέση με την κατάσταση που επικρατούσε πέρσι τέτοιον καιρό. Για αυτό τον λόγο ίσως οι μεγαλύτερες θυσίες σήμερα να έχουν λογική καθώς, παρά την ανοησία που διακρίνει τα μέτρα που απαιτούν οι της τρόικας να επιβάλουμε, μας κρατούν εντός της ευρωζώνης έως ότου έρθει το ιππικό της κυοφορούμενης επίλυσης και μας... σώσει. Η απάντησή μου σε αυτό το επιχείρημα είναι διττή:

Πρώτον, δεν αναιρεί την ανάγκη μιας συγγνώμης προς το δίδυμο Παπανδρέου-Παπακωνσταντίνου, καθώς αυτή ήταν η στρατηγική τους: να λέμε ναι σε όλα έως ότου το Άγιον Πνεύμα επισκεφτεί τους ευρωπαίους και ολοκληρωθεί η επιφοίτησή τους. Δεύτερον, κι αυτή είναι η δική μου ερμηνεία των πρόσφατων εξελίξεων σε ευρωπαϊκό επίπεδο, καμία τέτοια επιφοίτηση δεν έχει προκύψει, καμία λύση δεν φαίνεται στον ορίζοντα.  Αυτό το τελευταίο αξίζει επεξήγησης – με την οποία κλείνω το σημερινό άρθρο.

Σας θυμίζω ότι στην Σύνοδο του Ιουνίου, Μόντι, Ραχόι και Ολλάντ επέβαλαν στην κα Μέρκελ την ιδέα της άμεσης επανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών της Ισπανίας ώστε να αρχίσει η αποσύνδεση της τραπεζικής κρίσης από την κρίση του δημόσιου χρέους. Η κα Μέρκελ, «στριμωγμένη» από την λατινική αυτή συμμαχία, αποδέχθηκε την ιδέα υπό τον όρο η επιτήρηση του τραπεζικού συστήματος της Ευρωζώνης να περάσει στην ΕΚΤ. Αυτή ήταν η συμφωνία. Όλο το καλοκαίρι όμως, η γερμανική πλευρά την υπονόμευε επιμένοντας ότι η συμφωνία αφορά 25 μεγάλες τράπεζες και όχι όλο το ευρωπαϊκό τραπεζικό σύστημα. Στην πρόσφατη Σύνοδο του Οκτωβρίου, ο κ. Ολλάντ επανήλθε απαιτώντας να μπει τέλος στην υπονόμευση αυτή έτσι ώστε η Συμφωνία του Ιουνίου να εφαρμοστεί εντός του 2013, δίνοντας ανάσες αρχικά στην Ισπανία και στην Ιρλανδία, κατόπιν στην Ιταλία και, χωρίς να το ομολογεί, μειώνοντας τους κινδύνους που αντιμετωπίζει το γαλλικό τραπεζικό σύστημα.

Και τι έγινε; Ποιο ήταν το αποτέλεσμα; Όποιος άκουσε τον κ. Ολλάντ, αλλά και τα ελληνικά ΜΜΕ, δικαιολογείται να συμπεράνει ότι η γαλλική άποψη επιβλήθηκε, πως η Γερμανία αποδέχθηκε την ενοποίηση του ευρωπαϊκού τραπεζικού συστήματος εντός του 2013 και πως η αποσύνδεση της τραπεζικής κρίσης από την κρίση δημόσιου χρέους είναι προ των θυρών (και άρα κάτι στο οποίο μπορεί να προσβλέπει και η Ελλάδα). Όποιος όμως άκουσε την ερμηνεία που έδωσε η κα Μέρκελ, καταλήγει στο ακριβώς αντίθετο συμπέρασμα: Σε συνομιλία της με οικονομικούς συντάκτες την περασμένη Παρασκευή το βράδυ, η γερμανίδα καγκελάριος ξεκαθάρισε ότι οι ζημίες των ισπανικών και ιρλανδικών τραπεζών δεν θα επανακεφαλαιποιηθούν από τον μόνιμο μηχανισμό στήριξης, το ESM, χωρίς να καταγραφούν στο δημόσιο χρέος των χωρών αυτών. Πως ο ESM θα βοηθά άμεσα μόνο μεγάλες τράπεζες που αντιμετωπίζουν «φρέσκιες» ζημίες από τούδε και στο εξής. Ουσιαστικά, η κα Μέρκελ αναίρεσε τις προσδοκίες όλων περί καταπολέμισης της σημερινής Κρίσης μέσω της πολυπόθητης αποσύνδεσης της σημερινής τραπεζικής κρίσης από την σημερινή κρίση χρέους.

Ξέρετε τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει ότι η Ισπανία ερρίφθη μόλις στον Καιάδα. Μην ξεχνάμε ότι οι ισπανικές τράπεζες, για να συνεχίσουν να λειτουργούν, «τραβάνε» 40 δις από την ΕΚΤ κάθε μήνα. Ότι αναγκάζονται, για να επιβιώνουν, να πουλάνε περισσότερα ισπανικά ομόλογα από όσα αγοράζουν, με αποτέλεσμα η ΕΚΤ να είναι σχεδόν ο μόνος οργανισμός που αγοράζει ισπανικό χρέος. Ότι το 18% των καταθέσεων στις ισπανικές τράπεζες έφυγε για το εξωτερικό τους τελευταίους 8 μήνες. Ότι εντός του 2013, οι ισπανικές τράπεζες πρέπει να αναχρηματοδοτήσουν το 20% των χρεών τους. Ότι το ισπανικό δημόσιο που πρέπει να τις κρατήσει εν ζωή (λόγω της εμμονής της κας Μέρκελ να μην επιτρέψει την άμεση επανακεφαλαιοποίηση των ισπανικών τραπεζών από τον ESM) αναγκάζεται να προβεί σε περικοπές και λιτότητα που καταδικάζουν μια οικονομία με 25% ανεργία στην περαιτέρω συρρίκνωση.

Εν κατακλείδι, η σημερινή κυβέρνηση βασίζει την στρατηγική της στην ίδια σαθρή λογική του κ. Παπακωνσταντίνου που παρέσυρε την χώρα στο σημερινό τέλμα και έδωσε στην Ευρώπη την ευκαιρία να ρίξει στο ίδιο με εμάς τέλμα σοβαρές χώρες όπως η Ιρλανδία και η Ισπανία (χρησιμοποιώντας πολιτικές που «εξελίχθηκαν» στο ελληνικό «πειραματικό εργαστήρι»). Όσο τα εκλογικά οφέλη της κας Μέρκελ από την επέκταση του τέλματος (με την ελεγχόμενη εισαγωγή σε αυτό χωρών όπως η Ισπανία και η Ιταλία) μεγεθύνονται, χώρες όπως η δική μας έχουν εξασφαλισμένη την δόση τους. Μπορεί βέβαια να σφάλω. Αν είναι έτσι, τουλάχιστον να ζητήσουν συγγνώμη στον κ. Παπακωνσταντίνου και να τον επαναφέρουν σε κυβερνητικό πόστο. Αν δεν είναι, κι έχω δίκιο, τότε να παραιτηθούν πριν κάνουν ακόμα μεγαλύτερη ζημιά στον τόπο και στην Ευρώπη.

(*) Και που σηματοδότησε τις Συνόδους Κορυφής του Ιουνίου και Οκτωβρίου του 2011 οι οποίες, με την σειρά τους, οδήγησαν (πέραν από την εκπαραθύρωση του κ. Παπανδρέου) στο κούρεμα του Μαρτίου του 2012 (αν δεν θυμάστε την πρόσφατη εκείνη πτώχευση, ρωτήστε τους ομολογιούχους του δημοσίου που έχασαν τα χρήματά τους) το οποίο, μοναδικά στην οικονομική ιστορία της ανθρωπότητας, αύξησε αντί να μειώσει το χρέος μιας υπό πτώχευση χώρας!


Πηγή http://www.protagon.gr/

Οι συνέπειες της επιστροφής... (βίντεο)

Ο ναζιστικός χαιρετισμός της Χ.Α. είναι τόσο δωρικός, όσο είναι και η μούντζα

Για όσους πιστεύουν τις αρλούμπες της Χρυσής Αυγής περί αρχαίου δωρικού χαιρετισμού σίγουρα πρέπει να κοιταχθούν και να χαιρετηθούν μεταξύ τους με άλλη μια "αρχαία" χειρονομία ... την μούντζα.

Γιατί λοιπόν ο ναζιστικός χαιρετισμός δεν έχει καμία σχέση με την αρχαία Ελλάδα;  Διαβάστε το παρακάτω άρθρο.

http://irakleios-oionos.blogspot.gr/

Η αλήθεια για τον ναζιστικό χαιρετισμό

Επιχειρεί να διασκεδάσει τις εντυπώσεις από το σάλο που προκάλεσε ο ναζιστικός χαιρετισμός Μιχαλολιάκου η Χρυσή Αυγή.  Ο ναζιστικός χαιρετισμός καθιερώθηκε από τον Ιωάννη Μεταξά, υπογραμμίζει σε ανακοίνωσή της η Χρυσή Αυγή, θέλοντας να υποβαθμίσει το θόρυβο που προκάλεσε ο ναζιστικός χαιρετισμός του γενικού γραμματέα του κόμματος κ. Νίκου Μιχαλολιάκου το Σάββατο στο Γουδή. 

"Το εθνικό καθεστώς του Ιωάννου Μεταξά, που είπε ΟΧΙ στους ξένους εισβολείς και τους πολέμησε στην Πίνδο και την Μακεδονία το 1940-41 είχε καθιερώσει επισήμως τον χαιρετισμό με τεταμένη την δεξιά», σημειώνει η Χρυσή Αυγή και προσθέτει: «Έτσι ακριβώς χαιρετούσαν τότε οι Έλληνες πατριώτες που έδωσαν το αίμα τους για την Ελευθερία της Πατρίδας μας" καταλήγει η ανακοίνωση της Χρυσής Αυγής.

Και όντως ανατρέχοντας κανείς στα αρχεία του καθεστώτος Μεταξά θα παρατηρήσει την αναγωγή του συγκεκριμένου χαιρετισμού στο αρχαιοελληνικό παρελθόν. Συγκεκριμένα στο άρθρο 30 των Γενικών Διατάξεων του Κανονισμού Εσωτερικής Υπηρεσίας της ΕΟΝ του 1937 αναφέρεται πως «Ο χαιρετισμός αποδίδεται δια ζωηράς προτάσεως της δεξιάς χειρός τεταμένης με δακτύλους ηνωμένους και την παλάμην εις το ύψος του δεξιού οφθαλμού, κατά το πρότυπον του καθαρώς Aρχαίου Eλληνικού χαιρετισμού»….”

Όπως στην περίπτωση Μιχαλολιάκου έτσι και στο καθεστώς της 4ης Αυγούστου επιχειρείται η «απενοχοποίηση» του συγκεκριμένου χαιρετισμού εξαγνιζόμενη μέσα από μια αρχαιοελληνική και συγκεκριμένα δωρική καταγωγή.

Σε παλαιότερες συνεντεύξεις του ο Νίκος Μιχαλολιάκος απαντώντας στις κατηγορίες περί ναζιστικού χαιρετισμού υποστήριζε πως η ανύψωση της δεξιάς χειρός είναι ο κατεξοχήν δωρικός χαιρετισμός προς τον «Ανατέλλοντα Ήλιο».

Σύμφωνα με τους απολογητές του δωρικού χαιρετισμού η κίνηση αυτή χρησιμοποιούνταν κατά κόρον στις συνεδριάσεις της Απέλλας. Ο ομιλητής προσερχόταν στο βήμα της «Απέλλας» και με την ανάταση της χειρός χαιρετούσε τον θεό Ήλιο και απευθυνόμενος στο κοινό των Ομοίων ( δηλ. τη συνέλευση των ελεύθερων Σπαρτιατών αρρένων που κατείχαν πολιτικά δικαιώματα ), ανέκραζε        «έρρωσθε και ευδαιμονείτε».

Γύρω από την άποψη αυτή έχει καλλιεργηθεί μια φιλολογία χωρίς αναφορές σε ιστορικές πηγές και στοιχεία δίνοντας την εντύπωση της δημιουργίας ενός ακόμη αστικού μύθου που αναπαράγεται άκριτα με μοναδικό σκοπό την κατασκευή μιας ιδεολογικής αυταπάτης και ενός ψεύδους.

Δυστυχώς για τους εμπνευστές του «μύθου» μέχρι σήμερα η θεωρία του σπαρτιάτικου χαιρετισμού δεν συνοδεύεται από παραστάσεις και αρχαιολογικά ευρήματα που να αποδεικνύουν τους ισχυρισμούς τους και η θολή μεταξική αναφορά «του καθαρώς Aρχαίου Eλληνικού χαιρετισμού» παραμένει μια ιστορική αυθαιρεσία.

Λίγο πριν τον Μεταξά ο Μουσολίνι είναι αυτός που καθιερώνει στην φασιστική Ιταλία τον "saluto romano" θέλοντας με αυτόν τον τρόπο να φέρει το καθεστώς του πιο κοντά στους Ρωμαίους προγόνους του. Και στα δύο καθεστώτα παρατηρεί κανείς τις ίδιες αναγωγές στο ιστορικό παρελθόν μόνο που ο Μουσολίνι δεν κάνει τίποτε περισσότερο από το να αναπαράγει έναν εικαστικό μύθο που έχει τις ρίζες του όχι στην Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία αλλά σε κάποιους ζωγραφικούς πίνακες του 18ου αιώνα όπου για πρώτη φορά εμφανίζεται η εικόνα του συγκεκριμένου χαιρετισμού.

Ο Martin Winkler στο βιβλίο του "Ο ρωμαϊκός χαιρετισμός. Κινηματογράφος, Ιστορία, Ιδεολογία" αναφέρει:

"Σε κανένα ρωμαϊκό έργο τέχνης -άγαλμα, νόμισμα ή ζωγραφική- δεν αναπαρίσταται ο χαιρετισμός που συναντάται στο Φασισμό, στον Εθνικοσοσιαλισμό ή σε κάποια άλλη συγγενή ιδεολογία. Επίσης είναι άγνωστος και στην Ρωμαϊκή Γραμματεία, δεν αναφέρεται από κανέναν αρχαίο ιστορικό. Ούτε στην περίοδο των Καισάρων, ούτε και στην ρεπουμπλικανική περίοδο."

Σύμφωνα με τους μελετητές ο συγκεκριμένος χαιρετισμός εμφανίστηκε κατά τον 18ο αιώνα σε πίνακες που αναπαριστούσαν σκηνές ρωμαϊκών εποχών, όπως πχ. ο "Oath of the Horatii" του Jacques-Louis David.

Από την Ιταλία και το καθεστώς Μουσολίνι γρήγορα ο χαιρετισμός εξάγεται και στην ναζιστική Γερμανία του Χίτλερ που σπεύδει να τον αντιγράψει βαφτίζοντάς τον "Deutscher Gruß" ή και "Hitlergruß" ("γερμανικός χαιρετισμός" & "χαιρετισμός του Χίτλερ" αντίστοιχα).

Από την Γερμανία ο χαιρετισμός ταξιδεύει στην Ελλάδα του Μεταξά και στην Ισπανία του στρατηγού Φράνκο. Κοινός παρονομαστής όλων – εκτός του Φράνκο που δεν μιλάει για χαιρετισμούς αρχαίων Ισπανών – η κατασκευή ενός ιστορικού μύθου που ξεπερνά τα όρια της προγονολατρείας.

Τα χρόνια μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, ο μύθος του Μουσολίνι θα γνωρίσει μια εξαιρετική αναπαραγωγή μέσα από τα κινηματογραφικά στούντιο του Χόλυγουντ και της Τσινετσιτά καθώς σε κινηματογραφικές υπερπαραγωγές όπως ο Μπεν Χουρ και ο Σπάρτακος οι Ρωμαίοι χαιρετούν σαν «μελανοχίτωνες». Η αναπαραγωγή του μύθου όμως δεν ήταν αρκετή για να απενοχοποιήσει στα μάτια της ιταλικής κοινωνίας τον φασιστικό χαιρετισμό. Στην γείτονα χώρα ο συγκεκριμένος χαιρετισμός αποτελεί προσβολή στην δημοκρατία αφού η δικαιοσύνη δεν δέχεται την δικαιολογία του "saluto romano".

Χαρακτηριστικό παράδειγμα η αυστηρότητα της Ιταλικής δικαιοσύνης στα περιστατικά φασιστικού χαιρετισμού στα ποδοσφαιρικά γήπεδα όπου συχνά πυκνά κάποιοι νοσταλγοί του παρελθόντος δεν διστάζουν να προτάσσουν «την δεξιά χείρα  τεταμένης με δακτύλους ηνωμένους και την παλάμην εις το ύψος του δεξιού οφθαλμού».

Τελευταίο περιστατικό η επιβολή προστίμου 10 χιλιάδων ευρώ στον ποδοσφαιριστή Μάουρο Ζάρατε για τον ναζιστικό χαιρετισμό του από τις εξέδρες του Ολίμπικο, στον αγώνα της Λάτσιο απέναντι στη Μπάρι (14/3). Ο Αργεντινός επιθετικός προέβη στη συγκεκριμένη ενέργεια λίγο πριν την έναρξη της αναμέτρησης ανάμεσα στις δύο ομάδες, όταν οι συμπαίκτες του βγήκαν στον αγωνιστικό χώρο για προθέρμανση.

Σήμερα, ο χαιρετισμός έχει κηρυχθεί παράνομος σε Ολλανδία, Τσεχία, Αυστρία και φυσικά στην Γερμανία όπου τιμωρείται με τριετή ποινή φυλάκισης.



Πηγή http://www.protothema.gr/

H ευρωζώνη πάλι στο χείλος του γκρεμού;

Όταν ο Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, Mario Draghi ανακοίνωσε στα τέλη Ιουλίου ότι η ΕΚΤ «θα κάνει ό,τι χρειάζεται» για να προληφθεί η αποκαλούμενη «μετάδοση του κινδύνου» η απειλή δηλαδή ότι ορισμένες χώρες ενδέχεται να αναγκαστούν να εγκαταλείψουν το ευρώ και να επαναφέρουν τα δικά τους νομίσματα, οι αποδόσεις των ισπανικών και ιταλικών κρατικών ομολόγων υποχώρησαν αμέσως. Στη συνέχεια, στις αρχές Σεπτεμβρίου, το Συμβούλιο της ΕΚΤ ενέκρινε την πρόταση του Draghi, ηρεμώντας περαιτέρω τις αγορές.

Η παλίρροια της κρίσης, φάνηκε, είχε αρχίσει να γυρνάει, ιδιαίτερα μετά από την επικύρωση του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας από το γερμανικό Συνταγματικό Δικαστήριο. Παρά την επιβολή προϋποθέσεων από την ΕΚΤ για τους δικαιούχους της «δυνητικά απεριόριστης» αγοράς ομολόγων, οι χρηματοπιστωτικές αγορές σε όλη την Ευρώπη και τις Ηνωμένες Πολιτείες πραγματοποίησαν ένα σημαντικό ράλι.

Φαίνεται, ωστόσο, ότι η ευφορία ήταν βραχύβια. Οι αποδόσεις των ισπανικών και ιταλικών κρατικών ομολόγων αρχίζουν να ανεβαίνουν ξανά, και η διάθεση των επενδυτών ιδίων κεφαλαίων μάλλον χαλάει. Τι πήγε στραβά;

Η ικανοποίησή που δημιούργησε η δήλωση Draghi τον Αύγουστο, σχετικά με τα νέα της ΕΚΤ για «οριστικές χρηματικές συναλλαγές» κανονικά θα ολοκληρωθεί όταν ολοκληρωθεί και η ευρωζώνη, με μια κοινή φορολογική αρχή, μια ένωση τραπεζών, και κάποια μορφή αμοιβαιοποίησης χρέους. Η επιτυχία του προγράμματος προϋποθέτει  μια αποφασιστική αλλαγή στο μείγμα των μακροοικονομικών πολιτικών σε ολόκληρη την ευρωζώνη.

Υπήρξε κάποια πρόοδος, αν και αργή, προς μια συμφωνία σχετικά με τη θεσμική αρχιτεκτονική μιας πιο ολοκληρωμένης ευρωζώνης. Η αναγκαιότητα μιας τραπεζικής ένωσης είναι τώρα γενικά αποδεκτή, και υπάρχει μια κινητικότητα προς την αύξηση του ευρωπαϊκού προϋπολογισμού με κεφάλαια που θα μπορούσαν να αναπτυχθούν εκτός από τους πόρους ESM.

Ο ESM, που υποστηρίζεται από την ΕΚΤ, θα μπορούσε να γίνει μια ευρωπαϊκή εκδοχή του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, και τα νέα κονδύλια στον ευρωπαϊκό προϋπολογισμό θα μπορούσαν να μετατραπούν, με την υποστήριξη της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων, στην Ευρωπαϊκή World Bank. Όλα αυτά θα πάρουν χρόνο, αλλά υπάρχει κάποια κίνηση προς τη σωστή κατεύθυνση.

Εκεί που δεν έχει παρατηρηθεί σχεδόν καμία πρόοδος είναι στην αναβαθμονόμηση της μακροοικονομικής πολιτικής. Η επικρατούσα στρατηγική στην Ευρώπη επιμένει απλά για εσωτερική υποτίμηση στις χώρες του νότου, με υπερβολική λιτότητα με σκοπό την πρόκληση σοβαρού αποπληθωρισμού μισθών και τιμών. Αν και κάποια εσωτερική υποτίμηση παρατηρείται, οδηγεί σε τόσο μεγάλο βαθμό στην οικονομική και κοινωνική αποδιάρθρωση - και όλο και περισσότερο στην πολιτική αναταραχή - που δεν υπάρχει καμία αντίδραση από πλευράς προσφοράς, παρά τις συνοδευτικές διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις.

Πράγματι, η αποπληθωριστική δίνη, ιδιαίτερα στην Ελλάδα και την Ισπανία, προκαλεί την παραγωγή να συρρικνωθεί τόσο γρήγορα που οι περαιτέρω περικοπές δαπανών και αυξήσεις φόρων δεν οδηγούν σε μείωση των δημοσιονομικών ελλειμμάτων και του δημόσιου χρέους σε σχέση με το ΑΕΠ. Και η προτινώμενη λύση στην Ευρώπη - περισσότερα μέτρα λιτότητας - απλώς προκαλούν τους δημοσιονομικούς στόχους να υποχωρούν ταχύτερα. Ως αποτέλεσμα, οι αγορές έχουν αρχίσει και πάλι να αξιολογούν το ΑΕΠ και να περιλαμβάνουν κάποια πιθανότητα αλλαγής νομίσματος, προκαλώντας χειρότερες προβλέψεις χρέους από ότι εκείνες που βασίζονται στη βεβαιότητα της συνεχούς συμμετοχής στην ευρωζώνη.

Ενώ όλα αυτά συμβαίνουν στη νότια Ευρώπη, οι περισσότερες από τις βόρειες χώρες εμφανίζουν πλεονάσματα. Το πλεόνασμα της Γερμανίας, στα 216 δισ. δολάρια, είναι τώρα μεγαλύτερο από της Κίνας - και το μεγαλύτερο στον κόσμο σε απόλυτους όρους. Μαζί με τα πλεονάσματα της Αυστρίας, της Ολλανδίας, και των περισσότερων εκτός ευρωζώνης χωρών του βορρά - δηλαδή, Ελβετία, Σουηδία, Δανία και Νορβηγία – η βόρεια Ευρώπη εμφανίζει ένα πλεόνασμα τρεχουσών συναλλαγών 511 δισ. δολαρίων κατά τη διάρκεια των τελευταίων 12 μηνών. Αυτό είναι μεγαλύτερο από οποιοδήποτε κινεζικό πλεόνασμα - και τρομακτικό συγχρόνως γιατί αφαιρεί την καθαρή ζήτηση από την υπόλοιπη Ευρώπη και την παγκόσμια οικονομία.

Προκαλώντας υπερβολική λιτότητα στις χώρες της νότιας Ευρώπης, περιορίζοντας ταυτόχρονα τις εξαγωγές τους με τον περιορισμό της πραγματικής ζήτησης στο βορρά είναι σαν τη χορήγηση υπερβολικής δόσης σε έναν ασθενή, καθώς σταματά η παροχή οξυγόνου. Η πολιτική και οικονομική επιτυχία των απαραίτητων διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων της νότιας Ευρώπης απαιτεί την κατάλληλη δόση, το χρονοδιάγραμμα της δημοσιονομικής ιατρικής και την ισχυρή ζήτηση στο βορρά.

Οι βόρειες χώρες υποστηρίζουν ότι επιτρέποντας την αύξηση των μισθών και της εγχώριας ζήτησης θα μειώσει την ανταγωνιστικότητά τους και το εμπορικό τους πλεόνασμα. Αλλά οι χώρες με πλεόνασμα πρέπει να συμβάλουν όσο και οι ελλειμματικές χώρες στην παγκόσμια και περιφερειακή εξισορρόπηση, γιατί η παγκόσμια οικονομία δεν μπορεί να εξάγει προϊόντα στο διάστημα!

Αν οι συντηρητικοί πολιτικοί και οικονομολόγοι στη βόρεια Ευρώπη συνεχίζουν να επιμένουν σε λάθος συνολική μακροοικονομική πολιτική στην Ευρώπη, θα μπορούσαν ακόμη και να επιφέρουν το τέλος της ευρωζώνης, και, με αυτό, το τέλος του ευρωπαϊκού σχεδίου για την ειρήνη και την ολοκλήρωση, όπως το ξέρουμε εδώ και δεκαετίες. Αυτό δεν είναι επιχείρημα κατά της ανάγκης για διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις και την τόνωση της ανταγωνιστικότητας. Απλά ο σκοπός είναι οι μεταρρυθμίσεις αυτές να έχουν την ευκαιρία να πετύχουν.

Πηγή http://www.banksnews.gr/

Συμβούλιο της Ευρώπης "Παράνομη η μείωση μισθών στους νέους!"

Αυτό και αν είναι βόμβα, το Συμβούλιο της Ευρώπης έκρινε ως παράνομο το "πετσόκομα" των νέων εργαζομένων τους οποίους η τρόικα ανγκάζει να φυτοζωούν κάτω από το όριο της φτώχειας. Δηλαδή η Ευρώπη βγάζει παράνομη την Ευρώπη.
 
- Η απόφαση κρίνει ως παράνομες 2 μεταρρυθμίσεις στα εργασιακά που πήρε η ελληνική κυβέρνηση το 2010 μετά από απαίτηση της τρόικας

- Παράνομη πλέον θεωρείται η μείωση του κατώτατου μισθού για τους εργαζόμενους κάτω των 25 ετών στα δύο τρίτα του εθνικού κατώτατου μισθού
 
- Παράνομη κρίθηκε επίσης και η παράταση ενός έτους στην δοκιμαστική περίοδο που οι εργαζόμενοι μπορεί να απολυθούν χωρίς ειδοποίηση
 
- Το Συμβούλιο της Ευρώπης θεωρεί πως η μείωση του μισθού στους νέους Έλληνες σημαίνει πως πλέον αμείβονται κάτω από το όριο της φτώχειας των 580 ευρώ το μήνα
 
- Reuters:”Η απόφαση μπορεί να αποδειχθεί ενοχλητική για την Αθήνα και την τρόικα καθώς αποφασίζονται νέες περικοπές που απαιτούνται για να κρατηθεί η Ελλάδα στη ζωή”

Η σπουδαιότητα της απόφασης αυτής από επιτροπή του Συμβουλίου της Ευρώπης είναι τεράστια διότι δίνει τη δυνατότητα στα ελληνικά συνδικάτα να προσφύγουν στα δικαστήρια και να ζητήσουν την κατάργηση των εργασιακών αλλαγών επειδή παραβιάζουν τον Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Χάρτη!

Για να καταλάβουμε το μέγεθος της απόφασης του Συμβουλίου της Ευρώπης πρέπει να γυρίσουμε στο 2010 όταν κατ’ εντολή της τρόικας η τότε ελληνική κυβέρνηση προχώρησε σε μεταρρυθμίσεις στα εργασιακά ώστε να μειωθεί το κόστος για τους εργοδότες.

Οι μεταρρυθμίσεις αυτές, που τώρα κρίνονται ως παράνομες, ήταν δύο:

- Η παράταση κατά ένα χρόνο στην δοκιμαστική περίοδο στην οποία οι εργαζόμενοι μπορεί να απολυθούν χωρίς ειδοποίηση
- Η μείωση στα 2\3 του εθνικού κατώτατου μισθού για τον κατώτατο μισθό για εργαζόμενους κάτω των 25 ετών

Σύμφωνα με το σκεπτικό του Συμβουλίου της Ευρώπης η μείωση του μισθού στους νέους κάτω των 25 ετών σημαίνει πολύ απλά πως οι νέοι Έλληνες εργαζόμενοι έχουν πέσει κάτω από το όριο της φτώχειας των 580 ευρώ το μήνα.
Επίσης σύμφωνα με το Συμβούλιο της Ευρώπης, η παράταση που επιβλήθηκε αντιβαίνει στο καταστατικό που αναφέρει πως οι εργαζόμενοι έχουν το δικαίωμα σε «λογική» ειδοποίηση πριν τερματιστεί η απασχόλησή τους.

Η απόφαση αυτή δικαίως χαρακτηρίζεται ως ”βόμβα” καθώς όπως αναφέρει το Reuters:”Η απόφαση μπορεί να αποδειχθεί ενοχλητική για την Αθήνα και τους πιστωτές της, καθώς μπαίνουν οι τελευταίες πινελιές σε ένα νέο γύρο περικοπών ύψους 11,5 δισ. ευρώ, προκειμένου να εξασφαλιστεί η επόμενη δόση από τη διάσωση των 130 δισ. ευρώ, που απαιτούνται ώστε να κρατηθεί η Ελλάδα εν ζωή”.

Τι θα κάνουν τώρα οι "έξυπνοι" της τρόικα; Θα βγάλουν παράνομο ή αναρμόδιο το Συμβούλιο της Ευρώπης; Μήπως η Μέρκελ θα ζητήσει την κατάργησή του;


Πηγή http://www.defencenet.gr/

Το κόστος της υποταγής

Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα λοιπόν. Ε, τελικά, η κυβέρνηση θα διαλέξει το ρέμα: θα κάνει πίσω σε ό,τι απαιτεί η τρόικα, η οποία υπενθυμίζει στην Αθήνα ότι έχει ήδη υπογράψει και νομοθετήσει τα ζητούμενα και τώρα απλώς απαιτείται συμμόρφωση και εφαρμογή.

Η κυβέρνηση ασφυκτιά: είναι η ασφυξία της αυταπάτης, ο στρουθοκαμηλισμός που έκανε κάποιους να πιστέψουν ότι με δυο χαμόγελα και δυο χτυπήματα στην πλάτη από την καγκελάριο Μέρκελ, κάτι άλλαξε επί της ουσίας για την Ελλάδα. Ε, τίποτα απολύτως δεν άλλαξε. Κι αν άλλαξε, αυτό είναι προς το χειρότερο: η Ελλάδα είναι σήμερα ακόμα πιο δεδομένη, ακόμα πιο ελεγχόμενη, ακόμα πιο ακίνδυνη, ακόμα πιο αλώσιμη – και αναλώσιμη.  

Εν τω μεταξύ, η γερμανική ηγεσία - ίσως και να μην το θέλει - εκθέτει ανεπανόρθωτα το ελληνικό πολιτικό σύστημα με την πιο πρόσφατη μεταστροφή της σύμφωνα με την οποία ελληνική έξοδος από το ευρώ είναι «αδιανόητη» και ούτε καν συζητιέται. Ποιος το είπε αυτό; Μα μόλις χθες η Μέρκελ, όπως και ο Σόιμπλε, την περασμένη εβδομάδα.

Δηλαδή, τρία χρόνια ψέματα, τρία χρόνια εκβιασμοί, όλα εν κενώ;  Δεν εκτίθεται άραγε το ελληνικό πολιτικό σύστημα που στάθηκε ανίκανο να υπερασπιστεί στο ελάχιστο την πατρίδα του και την κοινωνία την οποία δέχθηκε με τέτοια ευκολία να διαλύσει, για ένα τέτοιο «αδιανόητο» ενδεχόμενο, για ένα πουκάμισο αδειανό;

Οι άνθρωποι τα έδωσαν όλα, γη και ύδωρ μέχρι τέλους, για κάτι που, όπως τώρα οι ίδιοι οι Γερμανοί ομολογούν, δεν θα μπορούσε έτσι κι αλλιώς να γίνει! Όπως είπε ο Σόιμπλε, ο άνθρωπος που περισσότερο από κάθε άλλον πόνταρε στο χαρτί της ελληνικής χρεοκοπίας για να εκβιάσει τη χώρα «Η Ελλάδα δεν πρόκειται να υποστεί χρεοκοπία […] Οι εικασίες για την έξοδο της από τη νομισματική ένωση στερούνται κάθε βάσης. Τυχόν έξοδος θα δημιουργούσε τεράστια προβλήματα για όλους». Είπε επίσης ότι κι αν ακόμα η Ελλάδα έφευγε από την ευρωζώνη, ο ελληνικός πληθυσμός θα έμενε στην Ευρώπη και ότι αν συνέβαινε τέτοιο «κακό», τα πράγματα θα γίνονταν δυσκολότερα για όλους τους Ευρωπαίους: «Η έξοδος δεν αποτελεί μια από τις δυνατές εναλλακτικές λύσεις» ήταν το συμπέρασμα.

Δυστυχώς, η Ελλάδα ουδέποτε έκανε χρήση αυτών των «όπλων» που κυνικά εμμέσως πλην σαφώς παραδέχεται τώρα η ίδια η γερμανική ηγεσία ότι είχε στα χέρια της. Οι ελληνικές κυβερνήσεις προτίμησαν να περάσουν όλη την πίεση στην ελληνική κοινωνία αντί να παλέψουν με σοβαρότητα και αποφασιστικότητα προς τα έξω. Κι αυτό που ονομάζουν διαπραγμάτευση ούτε τώρα είναι διαπραγμάτευση, ούτε μέχρι τώρα ουδέποτε υπήρξε. Απλώς, αυτή τη στιγμή, η κυβέρνηση ανακαλύπτει τα βασικά που θα έπρεπε να ξέρει από την πρώτη μέρα: ότι δεν υπάρχει ούτε «σωτηρία», ούτε «σωτήρες», ούτε αλληλεγγύη, ούτε τίποτα τέτοιο. 

Υπάρχει ένας αδυσώπητος πόλεμος στον οποίο η Ελλάδα άτακτα και από την πρώτη στιγμή παραδόθηκε ενώ μπορούσε να παλέψει. Κι αυτό πληρώνουμε σήμερα: ότι αυτοί που είχαν κι έχουν την ευθύνη, υποτάχθηκαν αμέσως, χωρίς καμιά αντίσταση.

Πηγή http://www.tovima.gr/