Το δράμα της ελληνικής πολιτικής

Ημέρα με την ημέρα η Ελλάδα χάνει και χάνεται. Το όνομά της τείνει να γίνει διεθνώς συνώνυμο της αποτυχίας και η εξάρτησή της από τους εταίρους και δανειστές πολλαπλασιάζεται. Οι απαιτήσεις τους αυξάνονται διαρκώς, εξουθενώνοντας τόσο τις κυβερνήσεις, όσο και τα κόμματα που τις στηρίζουν.

Ήδη από το 2009 και εντεύθεν έχουν ξοδευτεί δύο κυβερνήσεις και η τρίτη, η σημερινή, δοκιμάζεται πολλαπλώς. Ακόμη και αν καταφέρει να ψηφίσει τα μέτρα θα πρέπει να βρει τρόπο να ανανεωθεί στο μέγιστο βαθμό, ώστε ενισχυμένη να καταφέρει να επιτελέσει, έστω υποτυπωδώς, το επίπονο έργο της εφαρμογής αυτών. Κακά τα ψέματα μετά την τελευταία ψηφοφορία για τις αποκρατικοποιήσεις και την επερχόμενη για τα μέτρα του νέου μνημονίου το ελληνικό πολιτικό σύστημα θα βγει ακόμη περισσότερο τραυματισμένο.

Η ενότητα του ΠαΣοΚ έχει διαρραγεί,σε λίγο τμήματά του θα αποτελούν συνιστώσες άλλων κομμάτων, η ΔΗΜΑΡ με τις επιλογές της κινδυνεύει να έχει την τύχη του Λαϊκού Ορθόδοξου Συναγερμού και η Νέα Δημοκρατία παρά τη φαινομενική αταραξία της κατατρώγεται από διαβρωτικές αμφισβητήσεις και από το πολλά λοξοκοιτάσματα των βουλευτών της. Τώρα ζούμε το δράμα του Βαγγέλη και σε λίγο πιθανώς να ζήσουμε εκείνο του Φώτη.

Αλλά και ο χώρος της αντιπολίτευσης, μείζονος και ελάσσονος, δεν περνά τις καλύτερες των ημερών της. Στον ΣΥΡΙΖΑ, οι πιο γνωστικοί, τρέμουν με την ιδέα ανάληψης της εξουσίας στην παρούσα φάση. Σε καμία περίπτωση δεν θέλουν να είναι αυτοί οι διαχειριστές της κρίσης.

Προτιμούν να κάνουν άλλοι τη βρόμικη δουλειά και να έλθουν εκείνοι να δράσουν και να επιδράσουν επί καθαρισμένου γηπέδου. Το ΚΚΕ από την πλευρά του σχεδόν απέχει του θέματος, έχει προ πολλού πετάξει την μπάλα στην κερκίδα, οι Ανεξάρτητοι Έλληνες κινούνται χωρίς πυξίδα και οι τερατόμορφοι ακροδεξιοί αυτοαποκαλυπτόμενοι, εκτίθενται, δεν θα έχουν καμία τύχη όπως πάνε.

Με άλλα λόγια όλο το πολιτικό σύστημα παρασύρεται κι αυτό από την κρίση. Ούτε αθροιζόμενο δεν μπορεί να εκπροσωπήσει επαρκώς τον ελληνικό λαό,ούτε να παρακολουθήσει τις μεγάλες ανάγκες και τις πολλές αγωνίες των πολιτών.

Και το κυριότερο δεν είναι σε θέση να μεταδώσει ελπίδα και προοπτική. Η κρίση με άλλα λόγια αναδεικνύει και έλλειμμα πολιτικό, έλλειμμα αντιπροσώπευσης. Το πολιτικό κενό λοιπόν είναι δεδομένο και δεν μπορεί παρά να καλυφθεί.

Ο ελληνικός λαός, συνειδητοποιώντας την κρίση και τις συνέπειές της, θα ωριμάσει και θα αναζητήσει κάποια στιγμή ορθολογικές πραγματικές διεξόδους.

Είναι θέμα χρόνου. Όπως έχουμε ξαναπεί σε λίγο τίποτε δεν θα είναι ίδιο...


Πηγή http://www.tovima.gr/

Λένε ψέμματα, δεν πρόκειται να έρθει ανάπτυξη

 
Μια διαφορετική άποψη υποστηρίζει ο γνωστός οικονομολόγος Κώστας Λαπαβίτσας, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου, ο οποίος πιστεύει ότι η κυβέρνηση παραπλανά όταν λέει ότι μετά τα μέτρα και τη δόση θα έρθει η Ανάπτυξη.

Με άρθρο-παρέμβαση στο Βήμα της Κυριακής ο Κώστας Λαπαβίτσας υποστηρίζει ότι καμία πολιτική ανάπτυξης δεν μπορεί να αναιρέσει τα υφεσιακά αποτελέσματα που φέρνουν τα νέα μέτρα. Τα μέτρα ανάπτυξης, σύμφωνα με τον κ. Λαπαβίτσα, έχουν μακρόχρονο ορίζοντα, αφού αφορούν το κόστος, την τεχνολογία, την οργάνωση της παραγωγής, την Παιδεία, τη Δικαιοσύνη, το θεσμικό πλαίσιο των συναλλαγών κλπ.

Σύμφωνα με τον οικονομολόγο το Μνημόνιο καθορίζει την πολιτική της Ανάπτυξης και η κυβέρνηση δεν έχει περιθώρια κινήσεων: «Συνοψίζεται σε συντριβή του εργασιακού κόστους, περαιτέρω απελευθέρωση των αγορών, ιδιωτικοποιήσεις και εκσυγχρονισμό του κράτους, ιδίως της φορολογίας. Στη βάση αυτή υποτίθεται ότι θα υπάρξει ανάπτυξη, πιθανώς με εισροή ιδιωτικών κεφαλαίων από το εξωτερικό και ίσως με άνοδο των εξαγωγών. Οποιος πιστεύει ότι έτσι θα ακολουθήσει ταχύρρυθμη ανάπτυξη στην Ελλάδα ίσως θα πρέπει να ξανακοιτάξει τη βιβλιογραφία» αναφέρει χαρακτηριστικά ο κ. Λαπαβίτσας.

Υποστηρίζει, επίσης, ότι η πολιτική ανάπτυξης των Μνημονίων δεν θα λύσει το πρόβλημα αφού είναι άκρως απίθανο να αυξηθούν επαρκώς οι εξαγωγές και να υπάρξει εισροή ξένων επενδύσεων. «Αν μάλιστα έχουμε μαζική επιστροφή διαφυγόντων ελληνικών κεφαλαίων, θα συμβεί αυτό ακριβώς για το οποίο διάφοροι πρόθυμοι κονδυλοφόροι κατηγορούν το ανύπαρκτο «κόμμα της δραχμής». Οι φοροφυγάδες θα αγοράσουν την Ελλάδα κοψοχρονιά» προειδοποιεί ο κ. Λαπαβίτσας.

Ως λύση στο αναπτυξιακό αδιέξοδο της χώρας ο γνωστός οικονομολόγος προτείνει την τόνωση της βιομηχανίας και της αγροτικής παραγωγής, την μείωση του βάρους των υπηρεσιών, υγιείς τράπεζες απαλλαγμένες από το σημερινό αποτυχημένο καθεστώς ιδιοκτησίας και διοίκησης, πολιτική δημοσίων επενδύσεων που θα βελτιώσει τις υποδομές και θα ενισχύσει την καινοτομία, σταθερό πλαίσιο λειτουργίας για τους μικρομεσαίους που σήμερα καταρρέουν.

«Τίποτε δεν μπορεί να γίνει με το σημερινό κράτος, αλλά ούτε με το τραγικά εξασθενημένο και καθόλου αδιάφθορο κράτος που δημιουργούν τα Μνημόνια. Τίποτε επίσης δεν μπορεί να γίνει όσο η χώρα παραμένει στην ΟΝΕ, πειθαρχεί στις δανειακές συμβάσεις και φοβάται να έρθει σε σύγκρουση με τον πυρήνα της ΕΕ» καταλήγει στο άρθρο του ο οικονομολόγος.


Πηγή http://troktiko.eu/

Αντώνης Σαμαράς "Μίλησα ακόμη και με το Θεό..."

2005 (!), ακούστε τι έλεγε τότε η Μπενάκη στον Παπούλια

Η ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΒΟΥΛΗΣ ΑΝΝΑ ΨΑΡΟΥΔΑ - ΜΠΕΝΑΚΗ, ΑΚΟΛΟΥΘΟΥΜΕΝΗ ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΑ ΑΛΛΑ ΜΕΛΗ ΤΟΥ ΠΡΟΕΔΡΕΙΟΥ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΕ ΣΤΟΝ ΝΕΟ ΠΡΟΕΔΡΟ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, ΤΟΝ ΚΥΡΙΟ ΚΑΡΟΛΟ ΠΑΠΟΥΛΙΑ, ΤΟ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΤΗΣ ΨΗΦΟΦΟΡΙΑΣ ΤΗΣ ΒΟΥΛΗΣ ΚΑΙ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΠΡΟΣΦΩΝΗΣΗ ΕΙΠΕ ΚΑΙ ΤΑ ΕΞΗΣ ΤΗΝ 8/2/2005:

«ΑΝΑΛΑΜΒΑΝΕΤΕ, ΚΥΡΙΕ ΠΡΟΕΔΡΕ, ΤΗΝ ΠΡΟΕΔΡΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, ΓΙΑ ΜΙΑ ΠΕΝΤΑΕΤΙΑ, ΟΠΟΥ ΘΑ ΣΗΜΕΙΩΘΟΥΝ ΣΗΜΑΝΤΙΚΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΚΑΙ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ: Η ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΝΟΠΟΙΗΣΗ ΘΑ ΠΡΟΩΘΗΘΕΙ ΜΕ ΤΗΝ ΨΗΦΙΣΗ ΕΝΔΕΧΟΜΕΝΩΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΗΣ ΣΥΝΘΗΚΗΣ, ΤΑ ΕΘΝΙΚΑ ΣΥΝΟΡΑ ΚΑΙ ΕΝΑ ΜΕΡΟΣ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑΣ ΘΑ ΠΕΡΙΟΡΙΣΘΟΥΝ ΧΑΡΙΝ ΤΗΣ ΕΙΡΗΝΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΥΗΜΕΡΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ ΣΤΗΝ ΔΙΕΥΡΥΜΕΝΗ ΕΥΡΩΠΗ, ΤΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΗ ΘΑ ΥΠΟΣΤΟΥΝ ΜΕΤΑΒΟΛΕΣ ΚΑΘΩΣ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΟΝΤΑΙ, ΑΛΛΑ ΙΣΩΣ ΚΑΙ ΝΑ ΠΑΡΑΒΙΑΖΟΝΤΑΙ ΑΠΟ ΑΡΧΕΣ ΚΑΙ ΕΞΟΥΣΙΕΣ ΠΕΡΑΝ ΤΩΝ ΓΝΩΣΤΩΝ ΚΑΙ ΚΑΘΙΕΡΩΜΕΝΩΝ ΚΑΙ ΠΑΝΤΩΣ Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΘΑ ΣΥΝΑΝΤΗΣΕΙ ΠΡΟΚΛΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΘΑ ΔΟΚΙΜΑΣΘΕΙ, ΑΠΟ ΕΝΔΕΧΟΜΕΝΕΣ ΝΕΕΣ ΜΟΡΦΕΣ ΔΙΑΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ». 

Βαξεβάνης: Αναζητούν εμένα αντί για την αλήθεια (video)

Ο καταζητούμενος Κώστας Βαξεβάνης μιλάει στο Κουτί της Πανδώρας για το δημοσίευμα του HOT DOC και την περιβόητη λίστα Λαγκάρντ αλλά και την προσπάθεια φίμωσης του δημοσιογραφικού λόγου και της αλήθειας.


Δείτε το βίντεο:









Πηγή http://www.koutipandoras.gr/

Ανάμεσα στις περικοπές, οι Έλληνες Γιατροί στέλνουν μήνυμα στους Φτωχούς: δεν είσαστε μόνοι (New York Times)

Από τη Liz Alderman

ΑΘΗΝΑ: Ως διευθυντής του μεγαλύτερου ογκολογικού τμήματος της Ελλάδας, ο Δρ. Κώστας Συρίγος νόμιζε ότι τα είχε δει όλα. Αλλά τίποτα δεν τον προετοίμασε για την Έλενα, μια άνεργη γυναίκα η οποία είχε διαγνωστεί με καρκίνο του μαστού ένα χρόνο πριν τον επισκεφτεί.
 

Μέχρι τότε, ο όγκος είχε το μέγεθος πορτοκαλιού κ είχε βγει από το δέρμα, αφήνοντας μια πληγή που η Έλενα διατηρούσε στεγνή με χαρτοπετσέτες. «Όταν την είδαμε, μείναμε άφωνοι» είπε ο Δρ. Συρίγος, επικεφαλής του ογκολογικού τμήματος του Γενικού Νοσοκομείου Αγ. Σωτηρία στο κέντρο της Αθήνας. «Όλοι έκλαιγαν. Αυτά τα πράγματα περιγράφονται στα ιατρικά συγγράμματα, αλλά ποτέ δεν τα έβλεπες μέχρι τώρα, όποιος αρρώσταινε σ’ αυτή τη χώρα μπορούσε πάντα να βρει βοήθεια.»

Η ζωή στην Ελλάδα έχει γυρίσει ανάποδα από τότε που ξεκίνησε η κρίση χρέους. Λίγοι όμως είναι οι τομείς όπου η αλλαγή είναι μεγαλύτερη από αυτή στον τομέα της Περίθαλψης. Μέχρι πρόσφατα η Ελλάδα είχε ένα τυπικό Ευρωπαϊκό σύστημα υγείας, με τους εργοδότες και τους εργαζομένους να συνεισφέρουν σε ένα ταμείο το οποίο με την κυβερνητική βοήθεια, χρηματοδοτούσε την περίθαλψη σε όλους τους πολίτες. Οι άνθρωποι που έχαναν τη δουλειά τους εξακολουθούσαν να λαμβάνουν περίθαλψη επ’ αόριστο.

Αυτό άλλαξε τον Ιούλιο του 2011, όταν η Ελλάδα υπέγραψε μια συμφωνία δανεισμού  με διεθνείς δανειστές για να αποτρέψει την οικονομική κατάρρευση. Τώρα, όπως ορίζεται στη συμφωνία, οι Έλληνες που χάνουν τη δουλειά τους έχουν περίθαλψη το πολύ για ένα χρόνο. Μετά από αυτό, αν δε μπορούν να ανταποκριθούν οικονομικά, είναι μόνοι τους, πληρώνοντας τα πάντα από την τσέπη τους.

Περίπου οι μισοί από το 1,2 εκατομμύρια μακροχρόνια άνεργοι της Ελλάδας δεν έχουν ασφάλεια υγείας, ένα νούμερο που αναμένεται να αυξηθεί απότομα σε μια χώρα με ποσοστό ανεργίας 25% και μια ετοιμοθάνατη οικονομία, λέει ο Σάββας Ρομπόλης, διευθυντής του Ινστιτούτου Εργασίας της Γενικής Συνομοσπονδίας Εργατών Ελλάδος. Ένα νέο πακέτο λιτότητας, περικοπών και αύξησης φόρων ύψους 17,5 δις δολαρίων το οποίο συμφωνήθηκε την Τετάρτη με τους διεθνείς δανειστές το μόνο που θα κάνει, είναι τα πράγματα χειρότερα, λένε οι περισσότεροι οικονομολόγοι. 

Οι αλλαγές αναγκάζουν ολοένα αυξανόμενο αριθμό ανθρώπων να ζητούν βοήθεια εκτός του παραδοσιακού συστήματος υγείας. Η Έλενα, για παράδειγμα, παραπέμφθηκε στον Δρ. Συρίγο από ένα υπόγειο κίνημα που έχει ξεπηδήσει εδώ για να φροντίσει τους ανασφάλιστους. «Στην Ελλάδα τώρα, το να είσαι ανασφάλιστος σημαίνει θάνατο,» λέει ο Δρ. Συρίγος, ένας επιβλητικός άνθρωπος με αυστηρή συμπεριφορά που μαλάκωσε όταν συζητούσε τη σοβαρή κατάσταση των καρκινοπαθών.

Η εξέλιξη είναι καινούρια για τους Έλληνες –και ίσως για την Ευρώπη επίσης. «Κινούμαστε προς την ίδια κατεύθυνση που είναι οι Ηνωμένες Πολιτείες, όπου όταν χάνεις τη δουλειά σου και είσαι ανασφάλιστος, δεν είσαι καλυμμένος,» είπε ο Δρ.Συρίγος.  

Η αλλαγή είναι ιδιαίτερα εμφανής στον τομέα των καρκινοπαθών, με τις μακροχρόνιες και ακριβές θεραπείες. Όταν διαγνωστεί καρκίνος σε ανασφάλιστους, «το σύστημα απλά τους αγνοεί,» είπε ο Δρ Συρίγος. «Δε μπορούν να έχουν πρόσβαση σε χημειοθεραπεία, επεμβάσεις ούτε καν σε απλά φάρμακα.»

Το σύστημα υγείας γίνεται όλο κ πιο δυσλειτουργικό και μπορεί να χειροτερέψει αν η κυβέρνηση κόψει άλλα 2 δις. Δολάρια σε δαπάνες για την Υγεία, κάτι που προτάθηκε ως μέρος νέου σχεδίου λιτότητας με στόχο την εξασφάλιση της χρηματοδότησης. Με άδεια κρατικά ταμεία, οι προμήθειες έχουν λιγοστέψει τόσο πολύ που οι ασθενείς αναγκάζονται να φέρνουν τα δικά τους υλικά, όπως στεντ κ σύριγγες για τις θεραπείες. 

Τα νοσοκομεία κ τα φαρμακεία τώρα απαιτούν τις μετρητοίς εξόφληση για φάρμακα, κάτι που για καρκινοπαθείς ασθενείς φτάνει το ποσό των πολλών χιλιάδων δολαρίων, χρήματα πολλοί από τους οποίους δεν έχουν. Με το σύστημα να καταρρέει, ο Δρ. Συρίγος και πολλοί άλλοι συνάδελφοι αποφάσισαν να πάρουν τα πράγματα στα χέρια τους.  

Νωρίτερα μέσα στη χρονιά, ξεκίνησαν ένα «λαθραίο» δίκτυο για να βοηθήσουν ανασφάλιστους καρκινοπαθείς και άλλους ασθενείς, το οποίο λειτουργεί εκτός του επίσημου συστήματος χρησιμοποιώντας περισσευούμενα φάρμακα που δωρίζονται από φαρμακεία, φαρμακευτικές βιομηχανίες ακόμα και από οικογένειες καρκινοπαθών που έχουν αποβιώσει. Στην Ελλάδα, οι γιατροί που πιάνονται να βοηθούν ανασφάλιστο άτομο χρησιμοποιώντας φάρμακα του νοσοκομείου, πρέπει να πληρώσουν το κόστος από την τσέπη τους.      

Στο Μητροπολιτικό Κοινωνικό Ιατρείο, ένα αυτοσχέδιο ιατρικό κέντρο κοντά σε μια εγκαταλελειμμένη Αμερικάνικη Βάση έξω από την Αθήνα, ο Δρ. Γιώργος Βήχας έδειξε κάποιο απόγευμα τώρα πρόσφατα τις γεμάτες φάρμακα από δωρεές σακούλες που ήταν παραταγμένες στο πάτωμα έξω από το γραφείο του.

«Είμαστε ένα δίκτυο Ρομπέν των Δασών,» είπε ο Δρ. Βήχας, ένας καρδιολόγος που ίδρυσε το υπόγειο κίνημα τον Ιανουάριο. «Αλλά αυτή η επιχείρηση έχει ημερομηνία λήξης,» είπε. «Κάποια στιγμή οι άνθρωποι δε θα είναι σε θέση να κάνουν δωρεές εξαιτίας της κρίσης. Γι’ αυτό πρέπει να πιέσουμε την Πολιτεία να πάρει πάλι την ευθύνη.»

Στο φαρμακείο, ένα μπλε ντουλαπάκι αρχειοθέτησης ήταν γεμάτο με αντικαρκινικά φάρμακα. Αλλά δεν ήταν αρκετά για να φροντίζουν τον αυξανόμενο αριθμό των ασθενών που χτυπούν την πόρτα του. Πολλά από αυτά τα φάρμακα προωθούνται στον Δρα Συρίγο, που έστησε ένα θεραπευτήριο εκτός ωραρίου στο νοσοκομείο πριν τρεις μήνες για να περιθάλπει ασθενείς που του στέλνουν ο Δρ Βήχας κ άλλοι γιατροί του δικτύου.

Το προσωπικό του Δρ Συρίγου συνεχώς προσφέρονται να δουλέψουν εθελοντικά μετά την επίσημη βάρδιά τους. Ο αριθμός των ασθενών έχει ανέβει από 5 στους 35. «Καμιά φορά γυρνάω στο σπίτι κουρασμένη, εξαντλημένη, βλέπω τα πάντα διπλά,» λέει η Κορίνα Λυμπεροπούλου, η παθολόγος που ήταν εκεί κάποιο απόγευμα με 5 γιατρούς νοσοκόμες. «Αλλά όσο υπάρχουν υλικά για να δουλέψουμε, αυτό θα συνεχιστεί.»

Πίσω στο ιατρικό κέντρο, ο Δρ Βήχας είπε ότι δεν είχε φανταστεί ποτέ να κατακλύζονται με ανθρώπους σε ανάγκη.

Την ώρα που μιλούσε, εμφανίστηκε η Έλενα, με ένα γκρι τουρμπάνι στο κεφάλι και μια άνετη δαμασκηνί μπλούζα. Ερχόταν για φάρμακα για να τη βοηθήσουν να αντιμετωπίσει τις επιπτώσεις της χημειοθεραπείας που είχε μόλις κάνει με το Δρ Συρίγο.

Η Έλενα είπε ότι έμεινε χωρίς ασφάλιση όταν παραιτήθηκε από τη διδασκαλία για να φροντίσει τους καρκινοπαθείς γονείς της και έναν άρρωστο θείο. Μέχρι τη στιγμή που απεβίωσαν, η οικονομική κρίση είχε χτυπήσει την Ελλάδα και, στα 58 της, ήταν αδύνατο να βρει δουλειά.

Είπε ότι πανικοβλήθηκε όταν διαγνώστηκε να πάσχει από τον ίδιο τύπο καρκίνου του μαστού που σκότωσε τη μητέρα της: οι θεραπείες θα κόστιζαν 40.000 δολάρια της είπαν και οι οικογενειακές αποταμιεύσεις είχαν εξαντληθεί. Προσπάθησε να πουλήσει ένα μικρό κομμάτι γης, αλλά δεν το αγόραζε κανένας. 

Ο καρκίνος της εξαπλώθηκε και δε μπορούσε να βρει θεραπεία μέχρι πριν μερικούς μήνες, οπότε ζήτησε βοήθεια από την υπόγεια κλινική του Δρα Βήχα μετά που άκουσε γι’ αυτή. «Αν δε μπορούσα να έρθω εδώ, δε θα έκανα τίποτα,»είπε. «Στην Ελλάδα σήμερα, πρέπει να κάνεις συμβόλαιο με τον εαυτό σου ότι δε θα αρρωστήσεις πολύ.»

Είπε ότι είναι τρομοκρατημένη από το ότι το Ελληνικό κράτος, ως μέρος της εγγύησης, έχει αφαιρέσει έναν πάσσαλο στήριξης της κοινωνίας. Αλλά το γεγονός ότι γιατροί κ συνηθισμένοι Έλληνες οργανώθηκαν για να αναπληρώσουν εκεί όπου το κράτος απέτυχε, της έδωσε ελπίδα στις πιο μαύρες ώρες της. «Εδώ, υπάρχει κάποιος που νοιάζεται,» είπε η Έλενα.

Για το Δρα Βήχα η πιο δυνατή θεραπεία μπορεί να μην είναι τα φάρμακα αλλά η αισιοδοξία που η ομάδα Ρομπέν των Δασών φέρνει σε αυτούς που έχουν σχεδόν παραιτηθεί. «Αυτό που έχουμε κερδίσει από την κρίση είναι ότι έχουμε έρθει πιο κοντά,» είπε. 

«Αυτό είναι αντίσταση» πρόσθεσε, κοιτάζοντας τους εθελοντές και τους ασθενείς να πηγαινοέρχονται μέσα στην κλινική. «Είναι ένα έθνος, ένας λαός που του επιτρέπεται να σταθεί στα δυο του πόδια πάλι με τη βοήθεια που δίνει ο ένας στον άλλο.»

 

Ο Δημήτρης Μπουνιάς συμμετείχε στο ρεπορτάζ.

Πηγή http://www.nytimes.com/

Μονομαχία στην Ιβηρική

Ζούμε ημέρες σύγκρουσης εντός της ευρωζώνης, που ένας σκηνοθέτης σαν τον Σέρτζιο Λεόνε θα μπορούσε να μεταφέρει στην οθόνη, μετατρέποντας την κρίσησε γουέστερν αξιώσεων. Η πρόσφατη Σύνοδος Κορυφής έθεσε τέλος στην ελπίδα της Ισπανίας ότι τα δεκάδες δισ. που θα χρειαστούν οι τράπεζές της δεν θα φορτωθούν στο ένα τρισ. δημόσιου χρέους της χώρας, το οποίο είναι αδύνατον να εξυπηρετηθεί χωρίς «εξωτερική βοήθεια» υπό τη μορφή μιας παρέμβασης από την ΕΚΤ στη δευτερογενή αγορά ομολόγων της Ιβηρικής Χώρας. Κι αυτό επειδή η Γερμανία, όπως απεδείχθη, παρέπεμψε στις καλένδες την τραπεζική ένωση της ευρωζώνης κι έτσι κατάφερε να κρατήσει άρρηκτα συνδεδεμένη την τραπεζική κρίση με την κρίση χρέους της Ισπανίας και, κατά προέκταση, της Ευρώπης ολόκληρης.

Μετά το ναυάγιο της προσπάθειας Μόντι-Ραχόι να αποσυνδεθεί το κόστος επανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών από το δημόσιο χρέος, ιδίως, της Ισπανίας (που απειλεί να συμπαρασύρει την Ιταλία), το μόνο που απέμεινε στον Ισπανό πρωθυπουργό ως πηγή ελπίδας είναι η ετοιμότητα του κ. Ντράγκι, του προέδρου της ΕΚΤ, να αρχίσει να αγοράζει ισπανικά ομόλογα (δεύτερο χέρι πάντα), έως ότου τα επιτόκια δανεισμού της Ισπανίας σταθεροποιηθούν σε λογικά επίπεδα. Πρόκειται για το πρόγραμμα παρέμβασης που ο κ. Ντράγκι ονόμασε ΟΜΤ (Οutright Μonetary Τransactions). Αυτή η προοπτική για ένα ισπανικό ΟΜΤ είναι ο λόγος που τα  spreads της Ισπανίας έχουν συμπιεστεί τόσο πολύ τις τελευταίες εβδομάδες: οι επενδυτές στοιχηματίζουν ότι η Ισπανία θα ζητήσει την ενεργοποίηση του ΟΜΤ. Βέβαια, για να ενεργοποιηθεί υπέρ της Ισπανίας το ΟΜΤ του κ. Ντράγκι, πρέπει πρώτα η ισπανική κυβέρνηση να αιτηθεί την κατάρτηση Μνημονίου για τη μεγάλη Ιβηρική, ένα «αίτημα» που θα αποτελέσει τεράστια πολιτική ήττα του κ. Ραχόι.

Αυτό το σύμπλεγμα προσδοκιών των επενδυτών και του κ. Ραχόι θεμελιώνει την «ιβηρική μονομαχία» του τίτλου: από τη μία, οι επενδυτές στις διεθνείς χρηματαγορές αγοράζουν ισπανικά ομόλογα βάσει της προσδοκίας ότι ο κ. Ραχόι θα κάνει την ανάγκη φιλοτιμία και θα σκύψει το κεφάλι σε επίσημο μνημόνιο (δηλαδή σε διεθνή επιτήρηση από την Τρόικα), που αποτελεί προαπαιτούμενο για ένα ισπανικό ΟΜΤ. Από την άλλη, όσο οι επενδυτές πιστεύουν κάτι τέτοιο, αγοράζουν ισπανικά ομόλογα (συμπιέζοντας τα spreads της Ισπανίας), δίνοντας στον κ. Ραχόι τη δυνατότητα να καθυστερεί την αποδοχή του μοιραίου μνημονίου που απαιτείται για την αρχή του προγράμματος ΟΜΤ. Κάποια στιγμή, όμως, όσο ο κ. Ραχόι αρνείται να υποκύψει, οι επενδυτές θα πατήσουν τη σκανδάλη (αρχίζοντας να ξεπουλούν ισπανικά ομόλογα), οπότε ο κ. Ραχόι θα αναγκαστεί εντός μερικών λεπτών της ώρας να σκύψει το κεφάλι και να παρακαλέσει, ως ένας νέος Γιώργος Παπανδρέου, για το μνημόνιό του. Όσο όμως οι επενδυτές αναμένουν τον κ. Ραχόι να ενδώσει, εκείνος έχει την ευχέρεια να μην το κάνει, καθώς τα επιτόκια δανεισμού παραμένουν συμπιεσμένα.

Το ερώτημα, λοιπόν, τίθεται: τι είναι εκείνο που θα κάνει τους επενδυτές να πατήσουν τη σκανδάλη; Το ερώτημα τούτο δεν μπορεί να απαντηθεί χωρίς να μελετήσουμε ένα δεύτερο παιχνίδι που παίζεται μεταξύ των επενδυτών: όλοι τους γνωρίζουν ότι, όσο ο κ. Ραχόι καθυστερεί να καταθέσει τα όπλα, κάποια στιγμή, εντελώς ξαφνικά, εκείνοι (οι επενδυτές) θα εγκαταλείψουν τα ισπανικά ομόλογα και η αντίσταση του κ. Ραχόι θα καμφθεί. Όμως, κανείς τους (προς το παρόν) δεν είναι διατεθειμένος να ρίξει το πρώτο βόλι, φοβούμενος ότι το προσωπικό του κόστος μπορεί να αποδειχτεί μεγάλο, αν δεν ακολουθήσουν και οι υπόλοιποι επενδυτές άμεσα. Π.χ. αν ένας επενδυτής στοιχηματίσει στη μείωση της αξίας των ισπανικών ομολόγων (που όλοι γνωρίζουν ότι θα έρθει, αν ο κ. Ραχόι δεν υποχωρήσει) και τα «σορτάρει», τότε η τύχη της κίνησης αυτής θα εξαρτηθεί από το εάν θα τον ακολουθήσουν οι υπόλοιποι. Αν τον ακολουθήσουν θα κερδίσει μια περιουσία. Αν όχι, θα χάσει –οπότε προτιμά να περιμένει κάποιους άλλους επενδυτές να κάνουν εκείνοι την πρώτη κίνηση. Το όλο σκηνικό θυμίζει τις ύαινες που πλησιάζουν ένα ετοιμοθάνατο λιοντάρι: όλες τους γνωρίζουν ότι το τέλος του έρχεται, αλλά όλες διστάζουν να κάνουν την πρώτη κίνηση.

Περιληπτικά, το «ισπανικό δράμα» αποτελείται από δύο παράλληλα «παίγνια». Το πρώτο παίζεται, ως κλασική μονομαχία, μεταξύ της ισπανικής κυβέρνησης και των επενδυτών που εμπορεύονται ισπανικά ομόλογα. Ο ένας, μοναχικός μονομάχος είναι έτοιμος να τραβήξει τη σκανδάλη (να αιτηθεί την παρέμβαση της ΕΚΤ) μόλις οι αντίπαλοι (οι επενδυτές) βγάλουν το περίστροφο από τη θήκη του, έτοιμοι να ξεπουλήσουν συντονισμένα τα ισπανικά ομόλογα που διαθέτουν. Όσο αφήνουν το περίστροφο στη θήκη, ο Ισπανός μονομάχος (ο κ. Ραχόι) κάνει το ίδιο, συντηρώντας αμείωτη την ένταση και καθυστερώντας την κατάληξη του δράματος. Το δεύτερο παράλληλο παίγνιο εκτυλίσσεται μεταξύ των αντιπάλων του, οι οποίοι γνωρίζουν πολύ καλά ότι, κάποια στιγμή, θα τραβήξουν το περίστροφο, αλλά, φευ, κανείς τους δεν τολμά να το κάνει πρώτος, δίνοντας την ευκαιρία στον Ισπανό πρωθυπουργό να κωλυσιεργεί.

Το τέλος του δράματος είναι γνωστό εκ προοιμίου. Ο κ. Ραχόι θα υποκύψει. Κι όταν υποκύψει θα ξεκινήσει ένα νέο παίγνιο, μια νέα μονομαχία, με τον κ. Ντράγκι αυτήν τη φορά, για το πότε οι παρεμβάσεις της ΕΚΤ υπέρ των ισπανικών ομολόγων θα διακοπούν λόγω της μη συμμόρφωσης της Ισπανίας προς τις επιταγές του Μνημονίου της (καλή ώρα, όπως γίνεται με την Ελλάδα σήμερα). Το μόνο που δεν γνωρίζουμε είναι πότε ακριβώς η σημερινή μονομαχία θα λήξει και με τι κόστος για την Ισπανία, την ευρωζώνη και, βέβαια, την Ελλάδα, της οποίας η σήψη επιμηκύνεται έως ότου η Γερμανία αποκτήσει καλύτερη εικόνα για το πώς θα εξελιχθεί η ιβηρική μονομαχία.


Πηγή http://www.lifo.gr/