Friday, March 1, 2013

Γιατί οι οικονομολόγοι δεν μπορούν να βρουν μια κοινή λύση στα προβλήματά μας;



ΑΠΟ ΤΟΝ ΓΙΑΝΗ ΒΑΡΟΥΦΑΚΗ

Με ρωτούν πολλοί: «Γιατί, βρε παιδί μου, εσείς οι οικονομολόγοι, ως επιστήμονες, δεν μπορείτε να τα βρείτε; Γιατί δεν μπορείτε, όπως οι φυσικοί, να κάτσετε γύρω από ένα τραπέζι, να διαφωνήσετε, να ανταλλάξετε απόψεις και στοιχεία και, τελικά, στη βάση της επιστημονικής μεθόδου να καταλήξετε ομόφωνα στη βέλτιστη οικονομική πολιτική για τη χειμαζόμενη οικονομία μας; Γιατί, την ώρα που η κοινωνία αιμορραγεί, εσείς δεν μπορείτε να συμφωνήσετε ούτε ως προς τη διάγνωση ούτε ως προς την ενδεδειγμένη θεραπεία;».

Η απάντηση μπορεί να δοθεί σύντομα ή πιο περιφραστικά. Η σύντομη μορφή της είναι: «Επειδή τα οικονομικά δεν είναι επιστήμη. Μπορεί να χρησιμοποιούν τεχνικές μεθόδους, στατιστική και ανώτερα μαθηματικά, αλλά δεν παύουν να είναι κατά βάση ιδεολογία (ίσως και θρησκεία) με αμπαλάζ τεχνικών μεθόδων και μαθηματικών μοντέλων». Αλλά, επειδή αυτή η απάντηση δεν αρκεί, επιτρέψτε μου μια πιο περιφραστική, που χρησιμοποιεί ένα απλό παράδειγμα, το οποίο αναδεικνύει την ιδεολογική διάσταση της κάθε οικονομικής ανάλυσης.

Έστω ότι σας παραθέτω αντικειμενικά και χωρίς καμία ερμηνεία τα εξής αριθμητικά δεδομένα: μικρό χωριό στην Αφρική, αποτελούμενο από δέκα οικογένειες χωρικών, των οποίων η μόνη σοδειά είναι το καλαμπόκι, και οι οποίοι έχουν στη διάθεσή τους λίγο-πολύ τα ίδια στρέμματα. Το ελάχιστο εισόδημα για να μην πεινάσουν ανέρχεται στα $1.000 ανά οικογένεια ετησίως. Ανάλογα με τις καιρικές συνθήκες, η σοδειά του χωριού είναι είτε 1.000 τόνοι (μια κανονική χρονιά), είτε 1.500 (μια καλή χρονιά), είτε 500 (μια κακή χρονιά). Έστω, ακόμα, ότι οι πιθανότητες γι' αυτές τις διαφορετικές καιρικές συνθήκες είναι περίπου οι ίδιες (δηλαδή, οι κανονικές, οι καλές και οι κακές χρονιές παρατηρούνται περίπου με την ίδια συχνότητα).

Αφού μαζέψουν το καλαμπόκι τους οι δέκα οικογένειες, το μεταφέρουν με κάρα στη γειτονική πόλη, όπου το πουλάνε σε τιμή που διαμορφώνεται ανάλογα με την προσφορά: σε μια κανονική χρονιά, που φέρνουν στην αγορά 1.000 τόνους, η τιμή φτάνει τα $10 τον τόνο και έτσι τα έσοδά τους ισούνται με $1.000 ανά οικογένεια – όσο δηλαδή εισόδημα απαιτείται για να μην πέσουν κάτω από το όριο της πείνας. Όμως, σε μια καλή χρονιά, όταν η παραγωγή τους φτάνει τους 1.500 τόνους, για να τους διαθέσουν στην αγορά της γειτονικής πόλης αναγκάζονται να πουλήσουν προς $8 τον τόνο. Συνεπώς, στις καλές χρονιές το εισόδημά τους αυξάνεται στα $12.000, δηλαδή στα $1.200 ανά οικογένεια – $200 πάνω από το όριο της πείνας. Αντίθετα, σε μια κακή χρονιά, τότε που η παραγωγή (λόγω ξηρασίας, χαλαζιού κ.λπ.) πέφτει στους 500 τόνους, η τιμή (λόγω έλλειψης καλαμποκιού στη γειτονική αγορά) εκτινάσσεται στα $19 και έτσι το εισόδημα του χωριού εξισορροπείται κάπως στα $19x500 = $9.500 ή $950 ανά οικογένεια.

Σε γενικές γραμμές, κατά μέσον όρο, το εισόδημα των χωρικών βρίσκεται πάνω από το όριο της φτώχειας (περίπου στα $1.050), δεδομένου ότι, από χρονιά σε χρονιά, το οικογενειακό εισόδημα κυμαίνεται μεταξύ $950, $1.000 και $1.200 (εφόσον, βέβαια, οι χωρικοί αποταμιεύουν ένα σοβαρό μέρος των «επιπλέον» $200 που κερδίζουν στις καλές χρονιές).

Έστω τώρα η εξής εξέλιξη: κατά τη διάρκεια μιας καλής χρονιάς, όταν η σοδειά τους είναι 1.500 τόνοι και πριν τη μεταφέρουν στη γειτονική πόλη για την πουλήσουν προς $8 τον τόνο, εμφανίζεται ένας μεσάζων ο οποίος τους κάνει την εξής προσφορά: «Σας προσφέρω $8,50 για 500 από τους 1.500 τόνους σας. Έτσι, αντί να πάρετε $8 τον τόνο για τους 1.500 τόνους, θα εισπράξετε $8,50 από μένα για τους 500 και, καθώς στη γειτονική αγορά θα μεταφέρετε μόνο 1.000 τόνους, εκεί θα λάβετε $10 για τον καθένα, όπως σε μια κανονική χρονιά που παράγετε 1.000 τόνους. Έτσι, αντί να λάβετε τα $12.000 που θα βγάλετε αν δεν δεχτείτε την προσφορά μου, αν τη δεχτείτε θα εισπράξετε $4.250 ($8,50x500) από εμένα και $10.000 ($10x1000) από τη γειτονική αγορά. Σύνολο, δηλαδή, $14.250. Τι λέτε; Δέχεστε;».

Προφανώς και δέχονται και έτσι ο μεσάζων φυλάει τους 500 τόνους που αγόρασε στις αποθήκες του για να τους πουλήσει όταν θα τον συμφέρει – σε μια κακή χρονιά, που το καλαμπόκι θα σπανίζει. Και όταν πράγματι έρθει η κακή χρονιά και η σοδειά των χωρικών είναι μόλις 500 τόνοι, τότε ο μεσάζων θα πουλήσει κι αυτός τους 500 αποθηκευμένους τόνους του στην ίδια αγορά. Συνολικά, η προσφορά θα είναι συνολικά η ίδια με μια καλή χρονιά (500 οι τόνοι των χωρικών και 500 του μεσάζοντα) και, συνεπώς, η τιμή θα είναι η ίδια: $10. Οπότε, το εισόδημα των χωρικών καταρρέει στα $5.000 ($10x500), δηλαδή σε $500 ανά οικογένεια – $500 κάτω από το όριο της πείνας. Παράλληλα, ο μεσάζων θα έχει κερδίσει ενάμιση δολάριο για κάθε τόνο (αφού τον αγόρασε προς $8,50 και τον πουλάει προς $10), δηλαδή συνολικά $750 ($1,50x500).

Έστω ότι αυτά τα δεδομένα είναι απολύτως σωστά, αντικειμενικά και μη αμφισβητήσιμα. Τώρα, διαβάστε τις εξής δύο ερμηνείες των ίδιων αυτών δεδομένων, όσον αφορά τον ρόλο του μεσάζοντα:

Ερμηνεία 1: Ο μεσάζων βoηθάει την οικονομία, προσφέροντάς της τη σταθερότητα τιμών που λείπει. Η κoιvωvική πρoσφoρά τoυ είvαι η απόσβεση τωv «κραδασμώv» πoυ οφείλονται στις καιρικές διακυμάνσεις. Εκεί που η τιμή αυξομειωνόταν μεταξύ $8 και $19, τώρα παραμένει στα $10. Αφαιρεί έτσι την αβεβαιότητα από τη ζωή των αρτοποιών και των καταναλωτών και επιτρέπει στην οικονομία vα λειτoυργήσει καλύτερα. Το κέρδος του μεσάζοντα, συνεπώς, αποτελεί την αμοιβή του γι' αυτήν τη συνεισφορά. Και μην ξεχνάμε ότι δεν υποχρεώνει κανέναν να του πουλήσει καλαμπόκι. Αγοράζει μόνο από όσους κρίνουν ότι τους συμφέρει να του πουλήσουν. Πρόκειται για την προσωποποίηση της αποδοτικότητας και της ελεύθερης πρωτοβουλίας.

Ερμηνεία 2: Ο μεσάζων δεν είναι παρά έvας κoιvός καιρoσκόπoς πoυ εκμεταλλεύεται απλούς αvθρώπoυς τoυ μόχθoυ. Δεν παράγει τίποτα, κερδίζει όμως με αγoραπωλησίες πoυ καταδικάζoυv τους συνανθρώπους του (εκείνους που μοχθούν για να παραχθεί το καλαμπόκι) στη βιoλoγική και ηθική εξόvτωση κάθε φορά που οι καιρικές συνθήκες στρέφονται εναντίον τους. Η πείνα τους, το κέρδος του.

Κλείνω με την εξής παρατήρηση: και οι δύο ερμηνείες βασίζονται στα ίδια ακριβώς στατιστικά στοιχεία, στα ίδια δεδομένα και στην ίδια «επιστημονική» ανάλυση της σχέσης τιμών και ποσοτήτων. Όμως διαφέρουν όπως η μέρα και η νύχτα, καθώς η δεύτερη ερμηνεία οδηγεί στο συμπέρασμα ότι ο μεσάζων πρέπει είτε να φορολογηθεί άγρια είτε να εμποδιστεί στη δραστηριότητά του, ενώ η πρώτη ερμηνεία τείνει στο συμπέρασμα ότι δεν είναι δουλειά του κράτους να παρέμβει στην αγορά. Ποια ερμηνεία, και άρα ποια πολιτική, διαλέγουμε είναι καθαρά ηθικό, πολιτικό, φιλοσοφικό και εν τέλει ιδεολογικό ζήτημα.

Να γιατί δεν μπορούμε εμείς οι οικονομολόγοι να κάτσουμε όλοι γύρω από ένα τραπέζι και να συμφωνήσουμε ως προς το τι πρέπει να γίνει.

Πηγή http://www.lifo.gr/


Tuesday, February 26, 2013

O Μίκης μιλάει για την ΑΟΖ





Μια παρέμβαση που θα προκαλέσει συζητήσεις, κάνει μέσω του enikos.gr, Ο Μίκης Θεοδωράκης, με αφορμή το κείμενο του Νίκου Χατζηνικολάου, με τίτλο "ΑΟΖ ΤΩΡΑ"....
Διαβάστε την επιστολή του:

" Αγαπητέ κ. Χατζηνικολάου,
            Διάβασα το άρθρο σας «ΑΟΖ ΤΩΡΑ», με το οποίο καλείτε την ελληνική κυβέρνηση να ακολουθήσει το πρόσφατο παράδειγμα της Κύπρου και να ανακηρύξει την ελληνική ΑΟΖ. Το ερώτημα όμως είναι, μπορεί να το κάνει; Έχει το δικαίωμα; Αλλά και αν το κάνει, τότε σε ποιον θα ανήκει αυτή η ΑΟΖ; Στην Ελλάδα ή στους ξένους; Τους πιστωτές μας;

            Επ’ αυτού τα Μνημόνια με τα οποία οι Κυβερνήσεις Παπανδρέου, Παπαδήμου και Σαμαρά έχουν δεσμεύσει την χώρα μας, θεωρούν ως δεδομένο το γεγονός ότι έχουμε παραδώσει στους πιστωτές την Εθνική μας Ακεραιότητα δηλαδή την Εθνική Ανεξαρτησία, όσο και το σύνολο του Εθνικού μας Πλούτου. Με άλλα λόγια, για όσον καιρό θα είμαστε χρεοκοπημένοι, οι πιστωτές έναντι του χρέους θα εισπράττουν μέσω του «Ταμείου» όλο τον υφιστάμενο και τον παραγόμενο πλούτο της χώρας, την αξία του οποίου θα καθορίζουν μονομερώς και στη συνέχεια θα τον μεταβιβάζουν στις Τράπεζές τους στο εξωτερικό.

            Και ειλικρινά μένω κατάπληκτος, όταν διαπιστώνω ότι το γεγονός αυτό αγνοείται από τους πάντες. Δηλαδή σαν να μην έχει γίνει. Σαν να μην υπάρχουν Μνημόνια, Τρόικα και Ταμείο. Πώς είναι δυνατόν, κ. Χατζηνικολάου, να παραμένει «μυστικό» το ότι κάποιοι πούλησαν την Πατρίδα μας στους ξένους;

            Όμως το αντιπαρέρχομαι και περνώ στη σημερινή πραγματικότητα, μετά την αποκάλυψη του μεγέθους του υποθαλάσσιου εθνικού μας πλούτου, που κατά τη γνώμη μου αλλάζει όλα τα δεδομένα, αφού τα Μνημόνια και οι δεσμεύσεις οφείλονται στο Δημόσιο Χρέος, δηλαδή στην αδυναμία μας να καλύψουμε τις οφειλές μας προς τους πιστωτές μας.

            Πόσα είναι τα χρέη μας; Ας πούμε, 400 δισ. ευρώ. Όμως από τις εκθέσεις των ειδικών, όπως είναι ο κ. Φώσκολος του οποίου την αξία και το κύρος δεν αμφισβητεί κανείς (είναι εξ άλλου σύμβουλος της Καναδικής Κυβέρνησης για θέματα υδρογονανθράκων) και ο καθηγητής Ζεληλίδης, μας αποκάλυψαν ότι η αξία του υφιστάμενου υποθαλάσσιου πλούτου καλύπτει τουλάχιστον πέντε φορές  το Δημόσιο Χρέος μας!

            Δεν θα έπρεπε τάχα, να αναθέσουμε σε κάποια Επιτροπή από Έλληνες και ξένους ειδικούς, να επιβεβαιώσουν αυτούς τους ισχυρισμούς, που  όχι μόνο θα μας βοηθήσουν να καλύψουμε το Χρέος και να απαλλαγούμε από τα Μνημόνια και τις Τρόικες αλλά και θα μας επιτρέψουν να εφαρμόσουμε αναπτυξιακές πολιτικές που θα αλλάξουν ριζικά τη ζωή και την μοίρα της πατρίδας μας;

            Θα μου επιτρέψετε να ξαναθυμίσω από την σελίδα σας τις ανακοινώσεις των ειδικών που προανέφερα, καθώς και του καθηγητή κ. Ζεληλίδη, ώστε οι αναγνώστες σας να λάβουν μια ακριβή εικόνα για τον υποθαλάσσιο πλούτο της χώρας μας.

            Αρχίζω από τον Καθηγητή κ. Φώσκολο:

«Θα πάω λίγο στη γεωλογία της περιοχής, για να δείξω ότι έχουμε πολλούς υδρογονάνθρακες, ιδιαίτερα κάτω από την Κρήτη. Τα αποθέματα είναι μεγάλα, για να μην πω μυθικά. 

Επί περίπου 18 εκατομμύρια χρόνια (18.000.000), αυτή η αναδίπλωση του πυθμένα, η πτυχή του πυθμένα, μετατράπηκε σε μία ράχη, η οποία λέγεται Μεσογειακή Ράχη. 
Η Μεσογειακή Ράχη είναι αυτή η οποία στη συνέχεια δημιούργησε παγίδες που δεσμεύουν το φυσικό αέριο. 

Αυτή η Μεσογειακή Ράχη ξεκινάει από τη Ζάκυνθο και τελειώνει στην Κύπρο. Είναι μία τεράστια Ράχη με πάρα πολλές παγίδες. Οι παγίδες υπάρχουν σε μία έκταση 60 χιλιάδων τετραγωνικών χιλιομέτρων (60.000), έκταση ίση όση η Ελλάδα και περιμένουμε μέσα σε αυτές τις παγίδες να υπάρχει το φυσικό αέριο. Το ότι βγαίνει φυσικό αέριο, το έχουνε μετρήσει οκτώ (8) διεθνή ινστιτούτα. Δεν μπορούμε να λέμε αυτή τη στιγμή ότι δεν υπάρχει φυσικό αέριο, όταν αυτό το πράγμα έχει μετρηθεί. 

ελέγχθηκαν επίσης από τους Νορβηγούς πριν ενάμιση χρόνο, στο γραφείο του κ. Μανιάτη.

Ποια είναι τα αποθέματα τα οποία έχουμε, το κομμάτι που θα γίνει η έρευνα από τους Νορβηγούς : τα αποθέματα εκτιμώνται – αυτή τη στιγμή – δίνω τιμές – σε ένα τρισεκατομμύριο εφτακόσια δισεκατομμύρια (1.700.000.000.000). Εάν το ελληνικό κράτος πάρει το 20% και οι περιφέρειες το 5% και εκτιμήσουμε τα άτομα τα οποία θα δουλέψουν και τη φορολογία αυτών των ατόμων και ταυτόχρονα συνεκτιμήσουμε την αντικατάσταση του εισαγόμενου πετρελαίου από το φυσικό αέριο, το ελληνικό κράτος θα κερδίσει 600 δισεκατομμύρια (600.000.000.000) σε 25 χρόνια. 

Δηλαδή κάθε χρόνο θα μπαίνουν μέσα στο Υπουργείο Οικονομικών 25 δισεκατομμύρια δολάρια το χρόνο (25.000.000.000 $), χωρίς εμείς να βάλουμε φράγκο από την τσέπη μας. 

Εάν δούμε ποια είναι τα αποθέματα σε όλη την έκταση της ελληνικής ΑΟΖ, τότε τα αποθέματα αυτά εκτιμώνται σε 2,5 τρισεκατομμύρια δολάρια (2.500.000.000.000 $). Και το αντίστοιχο κέρδος, το ετήσιο κέρδος, το οποίο θα έχει το Υπουργείο Οικονομικών, είναι 32 δις το χρόνο (32.000.000.000 $), χωρίς εμείς να βάλουμε φράγκο από την τσέπη μας. 

Δηλαδή θα απασχολούνται 450 με 500 χιλιάδες άτομα (450.000 – 500.000) και το ελληνικό κράτος θα κερδίζει 32 δις το χρόνο (32.000.000.000 $). 

Αυτά τα έσοδα τα έχουμε από τα συμβατικά αποθέματα, από τα αποθέματα τα οποία εμείς μπορούμε αυτή τη στιγμή να αξιοποιήσουμε αύριο το πρωί. 

Εάν συνεκτιμήσουμε και τα αποθέματα, τα οποία θα αρχίσουνε να γίνονται αντικείμενο εκμετάλλευσης σε 15 χρόνια, τα αποθέματα αυτά είναι 10πλάσια από τα συμβατικά μας αποθέματα και θα αποφέρουν στο ελληνικό δημόσιο 17,5 τρισεκατομμύρια (17.500.000.000.000), η αξία τους είναι 17,5 τρισεκατομμύρια, τα οποία θα γίνουν αντικείμενο εκμετάλλευσης σε 100 χρόνια από σήμερα. 

Θα ξεκινήσει η εκμετάλλευση σε 15 χρόνια, αλλά επί 100 χρόνια θα έχουμε τη δυνατότητα να βγάζουμε φυσικό αέριο. 

Τα έσοδα από αυτά τα συμβατικά και μη συμβατικά αποθέματα, των οποίων η αξία ανέρχεται σε 20 τρις (20.000.000.000.000), εάν εμείς πάρουμε το 25%, σημαίνει ότι το ελληνικό δημόσιο σε μια περίοδο για 100 χρόνια, θα παίρνει 50 δισεκατομμύρια το χρόνο (50.000.000.000), για 100 χρόνια θα μπαίνουν μέσα στο Υπουργείο Οικονομικών, χωρίς εμείς να βάλουμε ούτε μία δραχμή. 

Και με αυτά τα χρήματα εμείς μπορούμε να ξεχρεώσουμε τα χρέη μας, μπορούμε να αναστήσουμε την οικονομία μας, αποκτούμε μία τεράστια γεωπολιτική δύναμη. 
Και αυτό θα γίνει διότι οι Ευρωπαίοι έχουν ανάγκη από τον ορυκτό μας πλούτο, έχουν ανάγκη από τους υδρογονάνθρακες μας. 

Μέσα σε εξήντα μήνες η Ευρώπη θα πεινάσει ενεργειακά και χρειάζονται την Ελλάδα. Η Ελλάδα δεν πρόκειται να φύγει από το ευρώ, είτε το θέλουμε εμείς είτε δεν το θέλουμε εμείς και μας έχουν ανάγκη οι Ευρωπαίοι. Αυτό πρέπει να γίνει κατανοητό. Έχουμε πλούτο, τον οποίο τον έχουν ανάγκη για να επιβιώσουν οι οικονομίες τους, για να επιβιώσουν οι βιομηχανίες τους. Επομένως το μέλλον για την Ελλάδα, εφόσον βρεθεί στην Ελλάδα ένας Πούτιν, θα μπορέσει να είναι λαμπρό και νομίζω ότι μπορεί η Ελλάδα να ξαναδεί πάλι εποχές του Περικλή. 

Τα χρήματα που θα μπαίνουν μέσα, τα 50 δισεκατομμύρια (50.000.000.000), αντιπροσωπεύουν το ένα τρίτο (1/3) του σημερινού ελληνικού προϋπολογισμού. 
Η αξία των αποθεμάτων, τα 20 τρις (20.000.000.000.000), αντιστοιχούν με 143 ελληνικούς προϋπολογισμούς. Τα χρήματα είναι αμύθητα και θα πρέπει αυτό το πράγμα να συνειδητοποιηθεί».   

            Συνεχίζω με τον κ. Λυγερό:

«Η χώρα μας είναι το πιο «ακριβό οικόπεδο» σε γεωπολιτικό και γεωστρατηγικό επίπεδο αλλά κάποιοι κρατούν στην αφάνεια, τον φυσικό και ορυκτό μας πλούτο. 

Πρέπει να εκμεταλλευτούμε τα κυριαρχικά δικαιώματα μας, την αποκλειστική οικονομική μας ζώνη, που θα μας δώσει τη δυνατότητα να παίξουμε σημαντικό ρόλο στα χρόνια που θα ακολουθήσουν μιας και η πατρίδα μας βρίσκεται στο ενεργειακό

σταυροδρόμι τριών ηπείρων».

            Επίσης ο κ. Κονοφάγος μας λέει:

«Απαιτείται λοιπόν στρατηγική από πολιτική άποψη, στρατηγική και γεωπολιτικό όραμα, με τη συμμετοχή όμως τεχνοκρατών διότι να σας πω την αλήθεια οι πολιτικοί δεν ενδιαφερθήκανε για εμάς του τεχνοκράτες τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια καθόλου, δεν τους ενδιέφερε να έχουν σχέση μαζί μας. 

Πρόκειται να ψηφιστεί στο τέλος του έτους στο Ευρωκοινοβούλιο, ο οδικός χάρτης του 2050, δηλαδή τα επόμενα σαράντα χρόνια θα ψηφιστεί στο Στρασβούργο. Τί λέει αυτός ο χάρτης; Λέει ότι η ασφάλεια εφοδιασμού της Ευρώπης σε φυσικό αέριο θα επικεντρωθεί κυρίως στην ανατολική Μεσόγειο και στο Βόρειο Πόλο στον Αρκτικό Ωκεανό. Άρα αυτό που θα ψηφιστεί από το Ευρωκοινοβούλιο, συνδέει τον Αρκτικό Ωκεανό με την ανατολική Μεσόγειο, όσον αφορά το φυσικό αέριο διότι ο Βόρειος Πόλος περιέχει υπολογίζεται το 25% των παγκοσμίων αποθεμάτων φυσικού αερίου».

Τέλος ο καθηγητής Α. Ζεληλίδης σε πρόσφατη εκπομπή ανέφερε ότι κατά την άποψή του «το φυσικό αέριο που υπάρχει από την Κέρκυρα ακολουθώντας όλη την Δυτική Ελλάδα και φτάνοντας ως την Νότιο Κρήτη υπολογίζεται η αξία του σε ένα τρις. 500 δις».

Επαναλαμβάνω ότι κατά τη γνώμη μου μετά από όλες αυτές τις πληροφορίες θα έπρεπε να σχηματιστεί κατ’ αρχήν μια Εθνική Επιτροπή από επιστήμονες σε συνεργασία με ξένα ινστιτούτα να καταλήξει στον πραγματικό πλούτο που υπάρχει στην περιοχή μας και ειδικά στην ανατολική περιοχή της Μεσογείου. Όταν βεβαιωθούμε γι’ αυτό, τότε η δεύτερη πράξη που πρέπει να κάνουμε είναι να ανακηρύξουμε την ελληνική ΑΟΖ μέσα στην οποία περικλείεται το 80% του πλούτου αυτού. Η ελληνική ΑΟΖ θα τετραπλασιάσει την έκταση της Ελλάδας, θα γίνουμε χώρα μεσαίου ευρωπαϊκού μεγέθους, ενώ από την οικονομική άποψη θα μας καταστήσει από τις πλουσιότερες χώρες της Ευρώπης.

Με δεδομένη την ύπαρξη αυτού του πλούτου που υπολογίζεται σε πολλά τρισ. Ευρώ που σε βάθος χρόνου θα αυξάνεται, αποκτάμε αυτομάτως την δυνατότητα να απαλλαγούμε εντελώς από χρέη και τόκους και κυρίως να αποκτήσουμε την πλήρη οικονομική μας ανεξαρτησία.

Γιατί όμως δεν γίνονται όλα αυτά; Διότι η πολιτική τάξη στην Ελλάδα, όπως ήδη ανέφερα, είναι εξαρτημένη. Που σημαίνει εκτός των άλλων ότι δεν έχει ουσιαστικά το δικαίωμα να προχωρήσει σε χειρισμούς με όλα τα κράτη με τα οποία θα πρέπει να συνεννοηθούμε για την κήρυξη της ΑΟΖ, δηλαδή Τουρκία, Αλβανία, Ιταλία, Λιβύη, Αίγυπτο κλπ. Δηλαδή προβλήματα που έλυσαν όλες οι άλλες χώρες του κόσμου που έχουν ως τώρα ανακηρύξει ΑΟΖ. Ειδικά με την Τουρκία. Και για το Αιγαίο. Η δική μου άποψη είναι ότι θα πρέπει να ανακηρύξουμε το Αιγαίο περιοχή υψηλού φυσικού κάλλους για να μην διακινδυνεύσουμε να το μολύνουμε με γεωτρήσεις αλλά και αν αποφασιστεί η εκμετάλλευση πετρελαίου στο Αιγαίο, εάν οι δύο χώρες Ελλάδα και Τουρκία είναι πράγματι κυριαρχικά ανεξάρτητες, απέναντι στις ΗΠΑ που όπως είναι φανερό, θεωρούν τα πετρέλαια του Αιγαίου ως ιδιοκτησία τους, τότε κατά τη γνώμη μου είναι τελείως ρεαλιστικό να θεωρούμε ότι με συζητήσεις θα βρούμε λύση που να συμφέρει και στα δύο κράτη. Η απειλή που όπως είδαμε  προέρχεται πιο πολύ από άλλες χώρες παρά από την Τουρκία, ότι δήθεν η Τουρκία θα μας κάνει πόλεμο, είναι για μένα εντελώς μη ρεαλιστική. Όπως είναι φανταστικό το να κάνει πόλεμο η Ισπανία στην Πορτογαλία, Η Γαλλία στο Βέλγιο, η Σουηδία στην Φινλανδία κλπ. Και είναι γελοίο και προσβλητικό με την επίσκεψη του Ολάν που βασικά ήρθε ακριβώς για να πάρει μερίδιο τραβηγμένος από την οσμή του πετρελαίου και να μας πουλήσει φρεγάτες για να αμυνθούμε στην Τουρκία. Αυτά είναι γελοιότητες

Όμως η ελληνική κυβέρνηση όπως όλος ο πολιτικός κόσμος είναι απόλυτα δεσμευμένοι με τα Μνημόνια που ψήφισε η ελληνική Βουλή κι έτσι δεν μπορούμε να περιμένουμε τίποτα απ’ αυτούς, διότι -το επαναλαμβάνω για να εμπεδωθεί μέσα στην κοινή γνώμη- με την ψήφιση αυτή υπάρχει όρος ότι η Ελλάδα παραδίδει στα ισχυρά ευρωπαϊκά κράτη δηλ. στους δανειστές της την εθνική της ανεξαρτησία και βάζει ενέχυρο τον εθνικό μας πλούτο, πάνω στον οποίο εφ’ όσον εξακολουθεί η Ελλάδα να έχει χρέη, είμαστε υποχρεωμένοι να παραδίδουμε μέσω του Ταμείου κάθε είδους πλούτο της χώρας μας και φυσικά εάν φτάσουμε στο μέγα εθνικό έγκλημα να κηρυχτεί ΑΟΖ μέσα σ’ αυτές τις συνθήκες, αυτό σημαίνει ότι όλος αυτός ο παραπάνω πλούτος θα παραδοθεί μέσω του Ταμείου στους δανειστές, κυρίους Μέρκελ, Ολάν και άλλους που παραμονεύουν να μας ληστέψουν". 

Πηγή http://www.enikos.gr/

Monday, February 25, 2013

Να τι έγραφε ο Ρασούλης 3 χρόνια πίσω ...



25/02/2010

Πως γίνεται εγώ που οραματίστηκα την Ελλάδα σαν «πολιτισμική Ελβετία» να γράφω τίτλους που μπορεί ν’ακουστούν σαν περιαυτολογία;΄Ελα ντε. Εγώ που εμπλέκομαι στο θέμα και στο ανάθεμα, ξέρω τι συνέβη και πως να το εξηγήσω έτσι ούτως ώστε να φανεί οτι πρόκειται για τη τρέχουσα πραγματικότητα,την αντικειμενικότητα και το ανάποδο της εαυτολογίας.

Εν τούτοις γράφω το παρόν κείμενο.Γράφω κι ένα άλλο που θα το στείλω μεταφρασμένο στις Βρυξέλλες για να υπερασπιστώ τον εαυτό μου διότι προσφάτως η Ευρώπη φόρτωσε το λεγόμενο ελληνικό λαό με χαρακτηρισμούς όπως: άσωτος , απατεών κλπ, κλπ.

Φαντάζομαι τι εννοεί η Βρυξέλλα, όμως γενίκευσε απολύτως και ούτων ειπείν μας πήραν τα σκάγια όλους μαζί και με τα ξερά καίγονται και τα χλωρά. Διότι άνθρωποι σαν και μένα, συντριπτική μειοψηφία ομολογουμένως, προείδαμε -εν αντιθέσει με τους επαγγελματίες πολιτικούς προειδοποιήσαμε, προτείναμε, δεν εισακούσθημεν, ηττηθήκαμε και δυστυχώς να ‘μαστε σ’αυτή τη σκατοκατάσταση.

Ο «πολιτικός πολιτισμός» εν Ελλάδι (βάλε λάδι κ’έλα βράδυ) τα ‘χει παίξει.Έχασε τη μπάλλα,του ΄φυγε ο τάκος για τον εξής απλό λόγο: ξεκινώντας απο τα ίδια συμφέροντα του και τελειώνοντας στα ίδια συμφέροντα του δεν μπόρεσε να δει την αντικειμενικότητα -και αυτή είναι στο κάτω-κάτω η δουλειά του- δεν πήραν πρέφα τη θύελλα και αυτό σημαίνει οτι φάνηκαν και ήταν ανάξιοι των καταστάσεων και του επαγγέλματός τους, κι όταν την πήραν, επειδή αναγκάστηκαν απ’ την ίδια τη θύελλα και τους προϊσταμένους τους πανταχόθεν, κατέστη προφανές οτι αντιδρούν σαν πουπέ, αρα η χώρα τούτη δεν υφίσταται.

Αυτό ακριβώς είχαμε πάρει εμείς χαμπάρι, ιδίως εγώ, και ως καλή Κασσάνδρα έβγαινα -όπου μπόραγα- να κρούω τον κώδωνα του κινδύνου αφού το ζήτημα ήταν το πολιτισμικό γίγνεσθαι, δηλαδή τι τύπο μέσου πολίτη γουστάρει και σφυριλατεί το στάτους , και τι νοοτροπία και αντανακλαστικά εγκαθιδρύονται σ’ένα λαό με χίλιες αντιφάσεις, σχεδόν μπαλαφάρα, μη παραγωγικό, σχεδόν αποτυχημένο μια τρύπα στο νερό, που όμως όπως λέγεται μπορεί να συμπαρασύρει στο γκρεμό το ευρώ κι αυτήν ακόμη τη κραταιά Ευρώπη.

Η κρίση είναι συστημική και πλανητική. Αντανακλάται μοιραία κι εδώ. Γι΄αυτό θα έπρεπε εδώ και δεκαετίες οι περιβόητοι απόγονοι του Αριστοτέλη, του Σωκράτη και του Ηράκλειτου να αυτοεκπαιδεύονται για να γίνουν το πεδίο στο οποίο απεγνωσμένα οι συνάνθρωποί μας να συνέρχονται εδώ, στην ομορφότερη και ιστορικότερη χώρα του κόσμου, να βρούμε τον ιερό μπούσουλα,το άγιο πασπαρτού, που θα μας άνοιγε τις πύλες του νέου ρεαλισμού,τη σωτηρία του πλανήτη και της ζωής επ’αυτού.

Τώρα ΓΑΜΑΤΑ ΜΕ ΚΑΦΑΛΑΙΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ. Αντιδρά ο πολιτικός πολιτισμός. Όμως φεύ. Ούτε ο ίδιος δεν πιστεύει οτι θα βγούμε απο την κινούμενη άμμο. Παίρνει τεχνικά μέτρα. Η νοοτροπία μένει.Ο πολιτισμικός πολιτισμός τον οποίο εκφράζω με μέγα πάθος, μένει αιχμάλωτος της Τζέντα.
Η κεκτημένη ταχύτητα παρασύρει το μέσο πολίτη ο οποίος είναι αρπαγμένος και ηδονείται απο το δόγμα : αγωνίζεσθαι περί πάρτης. Διότι στη δράση κολλάει το σίδερο. Η αντίδραση είναι μεν αναπόφευκτη, όμως ανίκανη να λύσει κάτι.

Πριν την οικονομική μας νεκροφάνεια, προϋπήρξε η πνευματική μας και ιδεολογική μας. Τώρα δεν έχει ούτε ελπίδα η χώρα, ούτε ρυθμό ούτε στυλ. Είναι το μαύρο πρόβατο, ο άσωτος, χωρίς πατέρα να σφάξει τον ταύρο το σιτευτό άμα τη επιστροφή, και για ΄μένα μια θλίψη, ένας θυμός κι ένα γαμώτο.

Γιατί εμείς, οι... εξωτικοί και συνήθεις ύποπτοι, πιάσαμε το θέμα της ψυχολογίας στις ενθάδε μάζες και στον καθένα πολίτη χωριστά. Προσπαθήσαμε να δημιουργήσουμε αντίβαρα και μετά να εκφράσουμε το αντίδοτο. Απίστευτοι μηχανισμοί ενεργοποιήθηκαν για να μας -με- καταστείλουν.Ποτέ τόσοι πολλοί δεν πολέμησαν έναν τόσο ένα. Με απίστευτη λύσσα και τεχνική οι πραίτορες του Κόμοδου, χτυπώντας ανηλεώς κάτω απο τη ζώνη, συνεπικουρούμενοι απο την πλειοψηφία των πολιτικών και των άχρηστων επιχειρηματιών μας, συμβιβασμένοι με τα χουνέρια του πλήθους -μαζική παραγωγή, μαζική καταστροφή- και του μεταμφιεσμένου όχλου, κατόρθωσαν να επιβάλλουν παντίοις τρόποις έναν διυλισμένο χουλιγκανισμό, μια αμετροέπεια, ενα αμοράλ το οποίο σαν καρκίνος έφαγε τον κοινωνικό ιστό κι έμεινε το Ελλάντα μια χώρα άχωρη.

Η μομφή μου είναι προς πάσα κατεύθυνση. Και δεν το λέω με κακία. Δεν το λέω απο εκδικητικότητα σε στυλ: εγώ καλά σου τα ΄λεγα και τ’άκουγες παράλογα. Κι ούτε εκφράζω διαθέσεις ενάντια στην ευμάρεια. Η ευμάρεια είναι σαν το κουκούλι όπου η κάμπια γίνεται πεταλούδα.

Ναι, υπερασπίζομαι τον εαυτό μου μη δεχόμενος τον τίτλο: άσωτος, απατεών κλπ. Γιατί προσπάθησα απο τότε που έγραφα και εξέδιδα το «Αβγό» να προτρέψω σ’ένα νέο τρόπο σκέψης τον πολίτη που ζει εκεί που περπάτησε ο Κλεισθένης, ο Αριστείδης, ο Αλέξανδρος, ο Λυκούργος κλπ, κλπ.

Το θεωρώ διπλή ντροπή τώρα να΄μαστε ο πρωκτός της Ευρώπης επειδή πήραμε ψηλά τον αμανέ.

Ποιός μας έδωσε το δικαίωμα; Υπάρχει ακόμα η κάστα που κατατρώει το μεδούλι της χώρας.Και δεν είναι μόνο τα golden boys διεθνώς και εγχωρίως. Είναι η απόλυτη σύγχιση για το τι «μένει» γενέσθαι.

Μετά απο μία κρίση πάντα έρχεται ένας πόλεμος. Και τώρα ο πόλεμος σημαίνει πυρηνικά.

Θέλω να σας βεβαιώσω οτι μ΄αυτό το κείμενο δεν εξέφρασα την προσωπική μου πίκρα, ούτε πάσχω απο γεροντική άννοια όπως εγράφη σε άρθρο της «Ε».

Θα επανέλθω στις προτάσεις μου και ναι, επειδή δεν πραγματοποιήθηκαν φτάσαμε στην καταστροφή. Γιατί περί καταστροφής πρόκειται.

Τα υπόλοιπα στο προσεχές κείμενό μου.


Πηγή http://rasoulis.blogspot.gr/

Η απάντηση στο γιατί δεν κάνουμε κάτι ...



Γιατί δεν κάνουμε κάτι;

Του Κώστα Βαξεβάνη


Με μια απλή εμπειρική λογική, ο βαθμός της καταπίεσης ή της εξαθλίωσης του κόσμου γεννά αυτόματα την αντίδραση. Οι άνθρωποι δηλαδή αντιδρούν όταν σπρώχνονται στο περιθώριο, όταν τους αφαιρούνται επιλογές, όταν αγγίζουν τα όριά τους. Είναι μάλλον εμφανές πια πως στην κοινωνία δεν λειτουργεί αυτή η γραμμική σχέση, ο αυτοματισμός.

Η καταπίεση δεν δημιουργεί απαραίτητα επαναστάτες. Ή τουλάχιστον δεν τους δημιουργεί την ώρα που περιμένει κάποιος πως θα εμφανιστούν. Μπορεί κάλλιστα να φτιάχνει δούλους και υποτακτικούς. Στην Ελλάδα της κρίσης ο Σαμαράς συνεχίζει να κυβερνά με μέτρα που απομακρύνουν κάθε ανάπτυξη, με τον Βενιζέλο να του υπαγορεύει πολιτικές και τον Κουβέλη να του χαϊδεύει με κατανόηση το χέρι.

Τι είναι αυτό που κάνει τους πολίτες αυτής της χώρας να ανέχονται την κοροϊδία ή, ακόμα περισσότερο, να θέλουν να πιστεύουν πως όσοι κατέστρεψαν τη χώρα μπορεί ίσως την τελευταία στιγμή να την σώσουν; Ποιοι είναι αυτοί τέλος πάντων που δεν τρομάζουν ακόμη βλέποντας τον Μάκη Γιακουμάτο και τη Θεοδώρα Τζάγκρη στα τηλεπαράθυρα να διαμορφώνουν πολιτική, ενώ ταυτόχρονα αναρωτιούνται μήπως οι επόμενοι που θα έρθουν δεν μπορούν να κυβερνήσουν;

Πριν από μερικές ημέρες στη Βαρκελώνη Ισπανοί συνάδελφοι με ρωτούσαν με ειλικρινή απορία γιατί οι Έλληνες δεν ξεσηκώνονται με όλα αυτά που γίνονται σε βάρος τους. Γιατί δεν τελειώνουν με αυτό στο σύστημα της διαφθοράς που εισπράττει πλούτο παράγοντας μόνο ψέματα. Η ίδια απορία δεν ισχύει μόνο για την Ελλάδα, αλλά και για την Ισπανία, την Πορτογαλία, όλο τον ευρωπαϊκό νότο.
Συνδεδεμένος με μια Ευρωπαϊκή Ένωση που υλοποιεί αποφάσεις της Γερμανίας και της Γαλλίας κυρίως, κυβερνιέται από δυνάμεις που είναι συνδεδεμένες με τη διαφθορά και τώρα πια με την υποτέλεια που εξασφαλίζει την πολιτική επιβίωση των διεφθαρμένων.

Απέναντι σε όλο αυτό το σύστημα, οι πολίτες αδυνατούν να καταλάβουν τη διαφορά της πολιτικής από τη διεφθαρμένη της έκφραση, την οποία έχουν συνηθίσει. Το χειρότερο είναι πως αυτοί οι πολίτες επί δεκαετίες έχουν εκ-παιδευτεί ως πελάτες, συναλλασσόμενοι, καταναλωτές. Έχουν ξεχάσει κάθε κοινωνικότητα, την έχουν αντικαταστήσει με τη συνεύρεση και σίγουρα όχι με τον προβληματισμό.

Στην Ελλάδα που ενοχοποιούσε την αμφισβήτηση και κλωνοποιούσε συστηματικά την ομοιογένεια του στιλ, οι άνθρωποι είναι εκπαιδευμένοι να αναζητούν την προσωπική λύση. Τις περισσότερες φορές αυτή είναι ταυτισμένη με το βόλεμα και την εξαίρεση. Η συλλογικότητα ήταν ένα άκοπο μόρφωμα που χόρευε στα κλαμπ με τις χορηγίες των τραπεζών και θεωρούσε εθνική υπόσταση τα έργα των κρατικοδίαιτων εργολάβων. Αυτός ο κόσμος είναι δύσκολο σήμερα και να καταλάβει και να δράσει. Πρέπει να επαναπρογραμματιστεί η συλλογική συνείδηση, να επαναδιατυπωθούν οι αξίες, να ανακαλυφθεί ξανά η πολιτική και η σημασία της.

Οι άνθρωποι είναι πολιτικά όντα, εξαρτώνται από την πολιτική και την δημιουργούν, ακόμη και όταν επιλέγουν να πάνε για μπάνια την ώρα που ανοίγουν οι κάλπες. Δεν υπάρχει όμως άλλη λύση απ” το να δράσουν. Ακόμη και στην πιο έντονη αγωνία του, ο κόσμος ρωτάει «τι θα γίνει τώρα», εννοώντας ποιος θα το κάνει. Ποιος θα το ετοιμάσει και θα το προσφέρει με όλες τις εγγυήσεις καλής και συμφέρουσας λειτουργίας.

«Κανένας» είναι η απάντηση. Μπορεί να συμβεί αν αποφασίσουμε πως τίποτα δεν προκύπτει χωρίς τη συμμετοχή μας. Ανακαλύπτοντας ίσως ξανά την αξιοπρέπεια ως στοιχείο προσωπικής λειτουργίας αλλά και κρίσης της πολιτικής και των πολιτικών.

Για να είμαι ειλικρινής, πιστεύω πως αυτοί που μπορούν να το κάνουν είναι τα πραγματικά θύματα της σημερινής κατάστασης. Όσοι δεν μπορούν να απαντήσουν πώς θα είναι το αύριο, γιατί δεν το σκέφτονται με τους όρους του χθες. Οι νέοι.


Πηγή http://www.koutipandoras.gr/

Tuesday, February 19, 2013

Όλη η αλήθεια σε ένα βίντεο!




Ο Μίκης ασκεί κριτική στον Μάρξ



18.02.2013

ΓΙΑ ΤΟΝ ΜΑΡΞ, ΤΟ ΜΑΡΞΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΡΙΣΤΕΡΑ*

Mίκης Θεοδωράκης


Εδώ θα αναφερθώ ειδικά στον Μαρξ και το Μαρξισμό, δεδομένου ότι αποτελεί ένα βήμα πιο μπροστά από τον καπιταλισμό αλλά τελικά δεν κατάφερε να δαμάσει και να εξαφανίσει την παρουσία του Χάους με τη μορφή μιας νέας Εξουσίας που ακύρωνε στην πράξη τον τελικό στόχο δηλαδή το θρίαμβο της Αρμονίας μέσα στις νέες κοινωνίες που προήλθαν από την Οκτωβριανή Επανάσταση.

Από όλα τα γραπτά μου και την κριτική μου στο σύστημα αυτό, που ο ίδιος υπηρέτησα αφιερώνοντας μάλιστα σ’ αυτό τα καλλίτερα χρόνια της ζωής μου, επέλεξα τον Πρόλογο σ’ ένα βιβλίο για τον Μαρξ που έγραψε ο Γιάννης Γαλανός, με τον οποίο βρεθήκαμε στην ίδια Σκηνή στο Δ΄ Τάγμα πειθαρχικής διαβίωσης της Μακρονήσου (1949):

Στη Μελέτη μου για τη «Συμπαντική Αρμονία» αναφέρομαι κάπου στη Σοβιετική Ένωση και τις υπόλοιπες χώρες του Υπαρκτού Σοσιαλισμού:
Η διαλεκτική σχέση «Θέση - Αντίθεση = Σύνθεση», όπως και το αντίθετο, «Θέση χωρίς Αντίθεση = Αποσύνθεση», μπορούμε να πούμε ότι αποτελεί τον πυρήνα του κάθε υπαρκτού. Τον πυρήνα της ζωής και την αιτία του θανάτου. Μέσα στην Αρμονία και στη Μουσική εάν θεωρήσουμε ότι η συνήχηση μεταξύ δύο φθόγγων αποτελεί τη λύση της μεταξύ τους αντίθεσης, τότε διαπιστώνουμε ότι η Μουσική είναι η κατεξοχήν Τέχνη της διαρκούς εφαρμογής της διαλεκτικής σχέσης «Θέση - Αντίθεση = Σύνθεση».

Ας μου επιτραπεί εδώ να κάνω μια μικρή παρένθεση αναφερόμενος στην πολιτική μου εμπειρία. Είναι γνωστό ότι είχα πολλές και μεγάλες διαφορές με διάφορες ηγεσίες της ελληνικής και της διεθνούς Αριστεράς. Οι περισσότερες από αυτές είχαν αφετηρία την περιφρόνηση από την πλευρά τους μέσα στην πράξη αυτού του βασικού διαλεκτικού Νόμου, περιφρόνηση που οδήγησε στα γνωστά αποτελέσματα. Γιατί τι έκαναν στην ουσία οι κομουνιστές ηγέτες και ιδιαίτερα αυτοί που ήσαν επί κεφαλής Κρατών; Αποφάσισαν να καταργήσουν το Νόμο των Αντιθέσεων πιστεύοντας ότι το Κόμμα μπορεί να είναι ταυτόχρονα και Θέση και Αντίθεση. Νόμιζαν ότι έτσι θα εξαφανίσουν τις πραγματικές αντιθέσεις. Όμως όσο περισσότερο πετύχαιναν στο σκοπό τους, μ’ άλλα λόγια όσο περισσότερο εμπόδιζαν να εκδηλωθεί ελεύθερα η ζωτική Αντίθεση που εξασφαλίζει τη δημιουργό διαιώνιση της ζωής, τόσο λιγότερο λειτουργούσε ο Διαλεκτικός Νόμος και έτσι δεν υπήρχαν πια «συνθέσεις», δηλαδή ανάπτυξη και πρόοδος, έως ότου φτάσαμε στην αποσύνθεση, δηλαδή στην καταλυτική εφαρμογή του φυσικού νόμου «Θέση χωρίς Αντίθεση = Αποσύνθεση». Κλείνω την παρένθεση.

Νομίζω ότι μέσα σ’ αυτό το μικρό απόσπασμα περικλείεται το απόσταγμα της κριτικής μου στάσης όχι μόνο απέναντι σ’ αυτά τα καθεστώτα αλλά και στους πνευματικούς τους πατέρες Μαρξ, Ένγκελς και Λένιν.

Όσον αφορά στον Καρλ Μαρξ, υπήρξε σίγουρα ένας απ’ τους μεγαλύτερους διανοητές της ανθρωπότητας. Ποιο όμως είναι κατά τη γνώμη μου το «αμάρτημά» του; Το ότι συνέδεσε τη φιλοσοφία του με την πολιτική τόσο στενά, ώστε μετά το θρίαμβο της Οκτωβριανής Επανάστασης ο Μαρξισμός να καταστεί όργανο κρατικής ή πιο καλά κομματικής πρακτικής. Έγινε δηλαδή δόγμα, που όπως συνέβη και με το Χριστιανισμό, χρησιμοποιήθηκε από μειοψηφίες για να επιβάλουν τις προσωπικές τους απόψεις και συμφέροντα υπό το κάλυμμα απόλυτων Αρχών, απέναντι στις οποίες δεν ήταν επιτρεπτό να υπάρξει δεύτερη γνώμη. Έτσι, όπως ήταν φυσικό, η κατάληξη ήταν ο Ολοκληρωτισμός. 

Για να συνειδητοποιήσουμε πόσο επιζήμια είναι αυτή η στενή σύνδεση μιας οποιασδήποτε φιλοσοφίας με την πολιτική σε βαθμό που να καταστεί κρατικό δόγμα, αρκεί να σκεφτούμε την περίπτωση που η «Πολιτεία» του Πλάτωνος θα έπαιρνε μονοπωλιακά όπως ο Μαρξισμός κρατική οντότητα.

Δε θα είχαμε μήπως τότε την εμφάνιση ενός ολοκληρωτισμού και μάλιστα εξαιρετικά σκληρού; Να λοιπόν πού οδηγεί η σύζευξη μιας συγκεκριμένης Φιλοσοφίας με μια πολιτική πρακτική που μπορεί να οδηγήσει στη δημιουργία ενός κρατικού μορφώματος που όπως θα δούμε με τη θεωρία του Μαρξ, μπορεί να χρησιμεύσει στους πολιτικούς ηγέτες της νέας εξουσίας ως πρόσχημα για κάθε είδους παραμορφώσεις της ουσιαστικής και πραγματικής σκέψης του φιλοσόφου.

Αυτές καθαυτές οι θεωρίες των Μαρξ και Ένγκελς παρά την αδιαμφισβήτητη αξία τους, κατά την άποψή μου αντιμετωπίζουν τον άνθρωπο και την ανθρώπινη κοινωνία μονοδιάστατα. Ο ιστορικός υλισμός λ.χ. αναλύει και εξηγεί μόνο μια πλευρά της ανθρώπινης ιστορίας αφήνοντας απ’ έξω την πνευματική πλευρά του ανθρώπου και τις δύο βασικές της εκδηλώσεις, τη θρησκεία και την τέχνη. Από κει και πέρα όλοι οι μαθητευόμενοι Μάγοι-Μαρξιστές απόλυτοι κυρίαρχοι λαών και εθνών ξοφλούσαν με τσιτάτα, ως προς τη θρησκεία «το όπιο του λαού» και ως προς την τέχνη «ένα απλό εποικοδόμημα». Κάτι δηλαδή σαν κεραμίδια… Με το περίφημο απόφθεγμα: η βία είναι η μαμή της ιστορίας εξόπλισαν τους μέλλοντες εξουσιαστές να χρησιμοποιήσουν ελεύθερα τη βία για να εξυπηρετήσουν δήθεν την ιστορική νομοτέλεια. Άλλο όπλο φοβερό κι αυτό, η ιστορική νομοτέλεια, που με τον καιρό εξελισσόταν σε ιστορική αναγκαιότητα και τέλος σε ιστορική βεβαιότητα. Και ποιος άραγε κατείχε την απόλυτη βεβαιότητα; Φυσικά ο ηγέτης που ό,τι κι αν αποφάσιζε έπρεπε να γίνει με κάθε τρόπο, μιας και ο λόγος του εξυπηρετούσε το ιστορικό γίγνεσθαι, την πορεία προς τα εμπρός. Και ποιος μπορούσε να έχει το δικαίωμα να διαφωνήσει με μια τέτοια άποψη; 

Ας θυμηθούμε μόνο τρία παραδείγματα, όπως εκείνο του διδύμου Χρουτσώφ-Λυσένκο για τη μεταβολή της Σιβηρίας σε σιτοβολώνα, που κινητοποίησε εκατομμύρια ανθρώπους και απορρόφησε κολοσσιαία ποσά, για να γίνει στο τέλος μια τρύπα στο νερό. Ή εκείνα του Μάο, το πρώτο για τους «οικογενειακούς» φούρνους παραγωγής ατσαλιού, που πήγε την οικονομία χρόνια πίσω και το δεύτερο η σύλληψη και εφαρμογή της πολιτιστικής επανάστασης με τις πασίγνωστες τραγικές συνέπειες για τον Κινέζικο Λαό. Κι όλα αυτά γιατί ο Ένας τελικά ηγέτης, ο μοναδικός κάτοχος του μυστικού της ιστορικής αναγκαιότητας για να πάει η χώρα μπροστά, ο θεσμικά βέβαιος, το αποφάσισε μόνος αυτός στο όνομα των εκατοντάδων εκατομμυρίων του Λαού. Ο Λαός! Ένας άλλος μύθος που έλαβε σάρκα και οστά μέσα από τις θεωρίες του Μαρξ. Και κατ’ αρχήν έχουμε τη δαιμονοποίηση απ’ τη μία μεριά και την αγιοποίηση απ’ την άλλη των κοινωνικών τάξεων. Υπήρχαν πράγματι ιστορικές συγκυρίες κατά τις οποίες το άγιο προλεταριάτο έπαιξε πρωταγωνιστικό ρόλο στην πάλη του παλιού με το καινούριο.

Κι αυτό συνέβη κυρίως στις προηγμένες βιομηχανικά χώρες, όπως οι ΗΠΑ, η Αγγλία, η Γαλλία, η Γερμανία και η τσαρική Ρωσία την εποχή της επανάστασης. Μετά όμως στις μεγάλες επαναστάσεις που ακολούθησαν και πέτυχαν, όπως στην Κίνα και την Ινδοκίνα είτε απέτυχαν όπως στη χώρα μας, πρωτοπόρα κοινωνική τάξη αναδείχθηκαν οι αγρότες. Επίσης στην Αντίσταση κατά του Ναζισμού και στην Ελλάδα κατά της Χούντας, την πλειοψηφία των αγωνιστών την αποτελούσαν οι αστοί και οι διανοούμενοι και ακολουθούσαν οι εργάτες και μετά οι αγρότες. Όμως ως φαίνεται όλα αυτά δεν είχαν σημασία και έτσι οι μαρξιστές εξακολουθούσαν και εξακολουθούν να μιλούν για τον πρωτοποριακό ρόλο του προλεταριάτου και λέγοντας «Λαός» να εννοούν μόνο την εργατική τάξη. Φυσικά αυτή η αγιοποίηση-δαιμονοποίηση χωρίζει κάθετα την κοινωνία με την καλλιέργεια του ταξικού μίσους μεταθέτοντας την ομαλή πορεία, την ανάπτυξη, την εξέλιξη και τελικά την ευτυχία ενός λαού στο σύνολό του μετά την επανάσταση και την επικράτηση της «εργατικής τάξης» δηλαδή ενός νεφελώματος πίσω από το οποίο κρύβεται η κομματική εξουσία που φυσικά όπως είδαμε, θεωρεί ότι είναι ο μοναδικός φορέας και εκφραστής της ιστορικής νομοτέλειας-βεβαιότητας, δηλαδή η μοναδική νομιμοποιημένη ιστορικά πολιτική δύναμη για να αποφασίζει για το μέλλον όλου του λαού, δηλαδή όχι μόνο της εργατικής τάξης αλλά και για την τύχη και των εχθρών της, αν συμβεί να πάρει την εξουσία.

Γιατί θεωρεί ότι μόνο όσοι πιστεύουν ότι εκφράζουν την ιστορική νομοτέλεια και τα πραγματικά συμφέροντα ΟΛΟΥ του λαού έχουν το ιστορικό δικαίωμα να εφαρμόσουν δικτατορικά, με την έννοια ότι οι αποφάσεις της επαναστατικής (μαρξιστικής) ηγεσίας αποτελούν θέσφατα (dicta) που θα πρέπει να ακολουθήσουν όλοι είτε συμφωνούν είτε δε συμφωνούν. Άλλωστε επάνω σ’ αυτή τη λογική στηρίζεται η ανάγκη της επιβολής της Δικτατορίας του Προλεταριάτου.

Θα έλεγα τέλος ότι ο μαρξισμός έρχεται σε ευθεία αντίθεση τόσο με τη φιλοσοφία όσο και με τη σκέψη και την τέχνη των αρχαίων Ελλήνων. Κι αυτό γιατί αν και δεν το λέει καθαρά, ο ιστορικός υλισμός θεωρεί τον ιδεαλισμό ως κατώτερο είδος φιλοσοφίας και επομένως την ίδια γνώμη και στάση θα πρέπει να έχουμε και για όσα έργα δημιουργήθηκαν κάτω από την επίδρασή του. Δεν είναι όμως μόνο η αρχαία Ελλάδα στο στόχαστρο αλλά το σύνολο της πνευματικής δημιουργίας και ειδικά της Τέχνης που όπως είπα θεωρείται ως εποικοδόμημα και όχι ως θεμέλιο στην ανάπτυξη της ανθρώπινης προσωπικότητας και στην εξέλιξη των ανθρώπινων κοινωνιών.

Ο Λένιν εκφράζοντας τη γνώμη του για την ποίηση θέλησε να αποδείξει ότι ο καθένας μπορεί να γίνει ποιητής, φτάνει να έχει τον κοινό νου και έγραψε ένα μεγάλο ποίημα που δημοσιεύθηκε για να αποσυρθεί ευθύς μετά, ώστε να προφυλαχθεί ο ηγέτης από τη γελοιοποίηση. Γιατί φυσικά ο ποιητής, όπως ο κάθε καλλιτέχνης, δημιουργεί, δηλαδή γεννά πνευματικά έργα δηλαδή έχει μια ιδιότητα που αρνούνται να την παραδεχθούν οι «υλιστές» αρνούμενοι έτσι να δουν την ουσία της Τέχνης, που σε πείσμα της ύλης αποτελεί το θρίαμβο της ιδεολογικής, θα έλεγα «θεϊκής» πλευράς του ανθρώπου. Το «θεϊκός» με την έννοια ότι έως σήμερα μόνο η Τέχνη έχει κατορθώσει να κάνει αθάνατο τον άνθρωπο μέσω των Ιδεών, της Σκέψης και των καλλιτεχνικών έργων.

Ο Άνθρωπος είναι ένα ιδιαίτερο ζωικό είδος, ψυχικά ανεξερεύνητο, πνευματικά άπληστο και σαρκικά ανικανοποίητο με φοβίες, αβεβαιότητες, ανασφάλειες και με τρομακτικά ένστικτα, έτσι που καμία Φιλοσοφία, καμία Τέχνη και πολύ περισσότερο κανένα θρησκευτικό, φιλοσοφικό, πολιτικό δόγμα ή σύστημα δεν μπορεί να τον ικανοποιήσει ολοκληρωτικά και απόλυτα και προπαντός αποκλειστικά. Τελικά το απόλυτο γι’ αυτόν είναι μόνο ο θάνατος, ενώ η ζωή είναι μια αέναη προσπάθεια και συνεχής αλλαγή, προϊόν της λογικής του υπεροχής, που τον οδηγεί σε συνεχή αναζήτηση μεταθέτοντας τους ορίζοντες που κατακτά όλο και πιο μακριά, έτσι που το κυνήγι για την κατάκτηση νέων οριζόντων να μην τελειώνει ποτέ. Ο άνθρωπος είναι ένα μικροσκοπικό σύμπαν, όπως άλλωστε κάθε τι που ζει σ’ αυτόν τον πλανήτη, με τη διαφορά από το φυτικό και το ζωικό κόσμο ότι αυτός όσο πιο πολύ συνειδητοποιεί τη θέση του και την ασημαντότητά του μέσα σ’ αυτό το Σύμπαν που τον περιβάλλει, αυξάνει μέσα του ο ίλιγγος που τον ξεχωρίζει απ’ όλα τα άλλα είδη και που τον οδηγεί συχνά σε πράξεις αλληλο- και αυτοκαταστροφής.

Γι’ αυτό θα πρέπει να αφήνουμε «όλα τα λουλούδια ν’ ανθίζουν» ελεύθερα, όλες τις Φιλοσοφίες, Δοξασίες, Καλλιτεχνικά και Πνευματικά έργα, κοινωνικά συστήματα να υπάρχουν, ώστε κάθε φορά ο κάθε άνθρωπος, η κάθε ομάδα ανθρώπων, κόμμα, λαός, έθνος να επιλέγει ελεύθερα αυτό που του αρέσει, που του ταιριάζει και που θεωρούν ότι τους βοηθά.

Δεν είναι μόνο οι εργασιακές σχέσεις ή οι ταξικές αντιθέσεις ούτε η οικονομία και η οικονομική εκμετάλλευση που διαμορφώνουν τους ανθρώπους και τις κοινωνίες. Χίλιοι δυο παράγοντες και στοιχεία φανερά ή άγνωστα παρεμβαίνουν, πολλές φορές από το πουθενά και διαμορφώνουν κάθε φορά το ιστορικό γίγνεσθαι μέσα στο οποίο παίρνουν την τελική τους μορφή και κίνηση οι κοινωνίες των ανθρώπων.

Υπάρχουν ακόμα ορισμένα στεγανά, απόκρυφα, μυστικά, μυστηριώδη και ανεξερεύνητα όρια που δεν κατόρθωσε ακόμα να εκπορθήσει ο άνθρωπος. Όπως λ.χ. το μυστήριο της ζωής. Το ίδιο συμβαίνει και με τα είδη που κι αυτά είναι αποτελέσματα γένεσης όπως τα έργα Τέχνης, καθώς και οι κάθε είδους πνευματικές, φιλοσοφικές και επιστημονικές αποκαλύψεις που συνήθως ξεκινούν μέσα από τη σκέψη κάποιου συγκεκριμένου διανοητή, φιλοσόφου ή επιστήμονα. Άρα πλάι στη ζωική διαδικασία γένεσης υπάρχει και η πνευματική, που μάταια προσπαθεί να μας εξηγήσει η θεωρία του ιστορικού υλισμού υποβαθμίζοντάς την στα επίπεδα μιας συνηθισμένης ζωώδους άρα ελεγχόμενης διεργασίας. Όχι, δεν μπαίνουν σε πειραματικό σωλήνα η ψυχή και το πνεύμα του ανθρώπου, ώστε να είναι εφικτό η οποιαδήποτε εξουσία να μπορεί να προσδιορίζει κατά την επιθυμία της τα μυστηριώδη προϊόντα που έχουν αφετηρία την γένεση ζωής ζωικής είτε πνευματικής. Όπως δεν μπορούν να υπεισέλθουν στο μυστήριο της σύλληψης, δεν μπορούν να παρέμβουν στη διαμόρφωση του εμβρύου και τελικά στον κόσμο του νεογέννητου, κατά τον ίδιο τρόπο είναι ανίκανοι να καθορίσουν και τα έργα της πνευματικής δημιουργίας, μία από τις μορφές της οποίας είναι και η γένεση των ιδεών. Αυτή η συνολική και μυστηριακή λειτουργία της γένεσης, ειδικά στον πνευματικό τομέα, δημιουργεί τη μοναδικότητα του ανθρώπου επάνω στη γη και αλίμονο σ’ αυτόν ή σ’ αυτούς που θα επιχειρήσουν να την χειραγωγήσουν. Και αυτό ακριβώς είναι που επιχείρησαν να κάνουν οι μαρξιστές ηγέτες κόβοντας στα δυο τον ολοκληρωμένο άνθρωπο με αποτέλεσμα να τον αποξηράνουν ψυχικά και πνευματικά και να οδηγήσουν τις κοινωνίες τους στην αποσύνθεση.

Και για να ξαναγυρίσω στην αρχή, το «παιχνίδι» των αντιθέσεων που οδηγεί σε συνθέσεις δηλαδή στην πορεία προς τα εμπρός και προς τα άνω είναι κατεξοχήν έργο της ελεύθερης σκέψης, της ελεύθερης πνευματικής δημιουργίας και της αδέσμευτης ψυχικής έκφρασης που καμία εξουσία θρησκευτική, στρατιωτική ή πολιτική οπλισμένη με οποιοδήποτε δόγμα δεν κατάφερε έως σήμερα να καθυποτάξει.

Συμπερασματικά βγάζω το καπέλο μου στον Μαρξ ως διανοητή και φιλόσοφο, πιστεύω όμως ότι ο μαρξισμός ως κοινωνικό πείραμα (μετά την επιτυχή και σωτήρια για τους λαούς επαναστατική περίοδο) δε συνέτεινε απλά στη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης αλλά λόγω της μεγάλης του ακτινοβολίας οδήγησε μεγάλες μάζες σε όλο τον κόσμο σε διαστρεβλωτικές απόψεις και πρακτικές ως προς την ουσία του ανθρώπου και του ανθρώπινου πολιτισμού, σε βαθμό που να τον θεωρώ συνυπεύθυνο για τη σημερινή ψυχική και πνευματική αποξήρανση που τελικά μας αφοπλίζει οικουμενικά σε μια κρίσιμη ιστορικά στιγμή, που απέναντι στην παντοδυναμία του στρατοκρατούμενου αμερικανικού ιμπεριαλισμού ο απλός άνθρωπος δεν έχει άλλο όπλο για να αντισταθεί εκτός από τις πολιτιστικές του αξίες, τις πνευματικές του κατακτήσεις και την ηθική θωράκιση που αποτελούν την πανοπλία του ολοκληρωμένου ανθρώπου και πολίτη.

Τελικά όμως για όλα αυτά τα τόσο αρνητικά φταίει ο Μαρξ ή ο μαρξισμός; Δηλαδή μήπως φταίνε αυτοί που προσάρμοσαν το μαρξισμό στη θεολογία του Κράτους; Μήπως δεν είναι ο ίδιος ο Μαρξ που είχε πει «εγώ δεν είμαι μαρξιστής» όταν είδε ότι η θεωρία του άρχισε να παίρνει μια δυναμική προς τον κρατισμό; Μήπως δε θεωρούσε τους μαρξιστές περισσότερο ως Λασαλιστές, αφού παρερμήνευαν το μαρξισμό ως «θρησκεία του Κράτους»;

Αντίθετα πουθενά ο Μαρξ δε λέει ότι εναποθέτει τις ελπίδες του στο Κράτος, ένα κράτος κηδεμόνα (κράτος «νάνι-νάνι» όπως το αποκαλούσε ειρωνικά). Εκείνος θεωρούσε το άτομο υπεύθυνο του εαυτού του, των παιδιών του, της κοινωνίας. Όπως στο Χριστιανισμό όπου το άτομο γίνεται «πρόσωπο», δηλαδή μια έννοια πυκνότερη από το άτομο. Το «πρόσωπο» που είναι κατ’ εικόνα και ομοίωση του Θεού, αυτεξούσιο και υπεύθυνο και όχι ενεργούμενο του Θεού.

Ο Μαρξ έκανε κριτική της πολιτικής οικονομίας και των αντιθέσεων του καπιταλισμού λέγοντας ότι «δε δίνει συνταγές για τις κουζίνες του μέλλοντος». Δεν καθόρισε επομένως τι είναι ο Σοσιαλισμός.

Επίσης στην «Κριτική του προγράμματος της Gota» επαναλαμβάνει την ευαγγελική ρήση «είπα και ελάλησα, αμαρτίαν ουκ έχω». Προειδοποίησε επομένως τους κομματικούς του σοσιαλισμού για την «κρατικίστικη δεισιδαιμονία», για την ψευδαίσθηση ότι το Κράτος μπορεί να υποκαταστήσει την κοινωνία, αφού κατά την άποψή του «η κοινωνία δε μετασχηματίζεται εκ των άνω, από μια “φωτισμένη πρωτοπορία”».

Τέλος θα μπορούσαμε να πούμε ότι ο Μαρξ ήταν μια «κλασική» προσωπικότητα, ουμανιστική, αναγεννησιακή. Πίστευε στην αυτοτέλεια του εποικοδομήματος (επομένως και της Τέχνης και του Πολιτισμού, αφού τα θεωρούσε εποικοδόμημα). Πίστευε ότι η πολιτική δεν είναι αντανάκλαση της τέχνης. Ήταν εναντίον του Κρατισμού και της «υποβάθμισης της ατομικότητας από τη λατρεία των μαζών».
Στην πραγματικότητα μπορεί να θεωρηθεί ένας «αριστερός Χεγκελιανός», αφού θυσίασε τη νεότητά του μελετώντας τον Χέγκελ. Δηλαδή τον πατέρα της ιδεαλιστικής διαλεκτικής. Στο τέλος παραδέχθηκε ότι το μόνο που έκανε ήταν να «αναποδογυρίσει την ιδεαλιστική διαλεκτική» και να την βάλει «με το κεφάλι επάνω και τα πόδια κάτω», ότι επομένως δεν προσέθεσε τίποτα σ’ αυτήν. 

Το συμπέρασμα λοιπόν είναι ότι ο Μαρξ ήταν μια μεγάλη πνευματική μορφή πέραν και πάνω από το Μαρξισμό (όπως άλλωστε είχε δηλώσει και ο ίδιος). Δε θα ήταν επομένως δίκαιο να αναγάγει κανείς σ’ αυτόν όλες τις παραμορφώσεις που έγιναν στο όνομά του.

*Βασισμένο σε ομιλία του στο Πνευματικό Κέντρο Δήμου Αθηναίων, στις 16 Σεπτεμβρίου 2010.


Πηγή http://www.spitha-kap.gr/el/mikis_theodorakis/mikistheodorakis/?nid=4037

Thursday, February 14, 2013

Συγκλονιστικό γράμμα από μία απογοητευμένη μητέρα



Διαβάστε το συγκλονιστικό γράμμα απογοητευμένης μητέρας, που έστειλε στην τηλεόραση του Achaia Channel.

Η γυναίκα είναι απογοητευμένη και δηλώνει ένα βήμα πριν το απονενοημένο διάβημα.

«Ονομάζομαι Β. Σ. και είμαι 42 ετών και χωρισμένη. ΔΕΝ ΕΧΩ εγγραφεί στο σύλλογο τριτέκνων, γιατί εκτός απο τα χαρτιά θέλω και 15 ευρώ. Ο γιος μου είναι άνεργος και έχει απολυθεί εδώ και 6 μήνες ενώ ο δεύτερος λόγω προσωπικών προβλημάτων σταμάτησε το σχολείο, η μικρή μου κόρη έχει νοητική στέρηση και ολική ρήξη τυμπάνου.

ΘΕΛΩ ΝΑ ΤΕΡΜΑΤΗΣΩ ΤΗΝ ΖΩΗ ΜΟΥ ΑΛΛΑ ΤΙ ΘΑ ΓΙΝΟΥΝ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΟΥ

Χρωστάω 3 νοίκια, παίρνω ψυχοφάρμακα λόγω της κατάστασης. Τα ακουστικά της μικρής τα έχω κλείσει λόγω οφειλής. Κατέθεσα τα χαρτιά μου για να περάσω επιτροπή και περίμενα 15 μήνες και το αποτέλεσμα... με έκοψαν γιατί δεν είχα 50 ευρώ. Πήγα στην εκκλησία και δεν με βοήθησε κανείς.

Θέλω να βγω στην τηλεόραση αλλά ντρέπομαι μην με δουν τα παιδιά μου. Έχω να πάρω ψωμί από την παραμονή των Χριστουγέννων. Τα παιδιά μου έχουν τρύπια παπούτσια και έχουν να φάνε κρέας από το Πάσχα του 2012. Είστε η τελευταία μου ελπίδα για ένα πιάτο φαγητό η ρούχα. Περιμένω απο εσάς που είστε άνθρωποι, γιατί όλοι μου έκλεισαν την πόρτα οι μεγάλοι», καταλήγει η ταλαιπωρημένη τρίτεκνη μάνα απευθυνόμενη στα ΜΜΕ.


Πηγή http://www.zougla.gr/