Friday, August 31, 2012
Ένα βίντεο που θα δουν όλοι
Το Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο τάχθηκε κατά της προβολής από την τηλεόραση του τηλεοπτικού σποτ του Συλλόγου Ελλήνων Αρχαιολόγων που γυρίστηκε στο πλαίσιο της διεθνούς καμπάνιας του για την προστασία της πολιτιστικής μας κληρονομιάς.
(σ.σ. Κατά την ταπεινή μου γνώμη, το βίντεο είναι σπουδαίο και απόλυτα εύστοχο. Βέβαια, είναι πολύ καλό για την ελληνική τηλεόραση.)
Επιστολή της κυρίας Δέσποινας Κουτσούμπα, προέδρου του ΣΕΑ:
Σας έχει τύχει ποτέ να αισθάνεστε ότι ζείτε μια εξωπραγματική στιγμή, μια στιγμή που ενώ είστε εκεί είναι σαν να μη βρίσκεστε στη θέση σας, αλλά να πετάτε σαν ένα πουλί και να βλέπετε τον εαυτό σας από ψηλά και να πιστεύετε ότι όσα διαδραματίζονται υπάρχουν σε ένα παράλληλο σύμπαν; Έτσι ακριβώς αισθάνθηκα καθισμένη στα πρώτα έδρανα πίσω από το τραπέζι του ΚΑΣ, καθώς υποβλήθηκα σε ένα νέου τύπου μαρτύριο, το μαρτύριο μην πεις αυτά που πραγματικά πιστεύεις, δείξε την καλή σου διαγωγή όσο κι αν εδώ μέσα ποδοπατούν τη λογική. Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή…
Εν αρχή ην η διεθνής καμπάνια του Συλλόγου Ελλήνων Αρχαιολόγων για την προστασία της πολιτιστικής κληρονομιάς από τις περικοπές σε κονδύλια και προσωπικό. Η καμπάνια ξεκίνησε μετά το χτύπημα στο παλαιό Μουσείο της αρχαίας Ολυμπίας, τη σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι της υποβάθμισης της Αρχαιολογικής Υπηρεσίας, της μη αναγνώρισης του αναντικατάστατου της πολιτιστικής κληρονομιάς, της άγνοιας κινδύνου που οδηγούσε τον πρώην Υπουργό ΥΠΠΟΤ κο Γερουλάνο να επαίρεται (σε εγχώρια και διεθνή μίντια) ότι το Υπουργείο του λειτουργεί με τον μισό προϋπολογισμό. Επειδή οι αρχαιολόγου που εργαζόμαστε στο Υπουργείο Πολιτισμού αναγνωρίζουμε ότι η προστασία της πολιτιστικής κληρονομιάς δεν γίνεται για μας, αλλά για το σύνολο της κοινωνίας, θελήσαμε να γυρίσουμε ένα τηλεοπτικό σποτ με το απλό μήνυμα ότι η ίδια η κοινωνία πρέπει να ευαισθητοποιηθεί για την προστασία της πολιτιστικής κληρονομιάς, της ίδιας της ιστορίας της, κόντρα στις σειρήνες «τώρα κρίση έχουμε, λεφτά για μάρμαρα θα δίνουμε»;
Το σενάριο πάει κάπως έτσι: ένα κοριτσάκι επισκέπτεται με τη μητέρα του το Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο, απομακρύνεται από κοντά της, περιφέρεται στις αίθουσες του Μουσείου, βρίσκεται μπροστά στην Κόρη Φρασίκλεια, υπάρχει μια κρυφή συνομιλία μεταξύ τους, το κοριτσάκι χαμογελά. Ένα χέρι απότομα τραβά το κορίτσι σαν να το απαγάγει. Πέφτει καρτέλα: ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΜΕΛΛΟΝ. Στην επόμενη σκηνή, το κορίτσι είναι στη θέση του, λείπει όμως από τη βάση της η Φρασίκλεια, που τελικά έχει «απαχθεί». Επόμενη καρτέλα: ΧΩΡΙΣ ΠΑΡΕΛΘΟΝ. Και καταλήγει: Τα μνημεία δεν έχουν φωνή, εσύ έχεις. Ο συμβολισμός εύληπτος: το κοριτσάκι συμβολίζει το μέλλον, το άγαλμα συμβολίζει το παρελθόν, την ιστορική μνήμη. Αν σου στερήσουν το παρελθόν, θα πρέπει να πονέσεις σαν να σου στερούν το μέλλον. Οι φιλόξενες αίθουσες του Μουσείου (στην πρώτη σκηνή) έχουν γίνει απόκοσμες (στην τελευταία σκηνή) για να είναι προφανές ότι η σκηνή απαγωγής του κοριτσιού και του αγάλματος είναι συμβολική.
Η προβολή του σποτ στην τηλεόραση απαγορεύτηκε χτες από το Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο (κατά πλειοψηφία). Δεν ξέρουμε ακόμη την επίσημη αιτιολογία ή το τελικό «σκορ» υπέρ-κατά, άλλωστε ήταν αργά και οι δημοσιογράφοι είχαν ήδη εγκαταλείψει την αίθουσα. Αυτά που γνωρίζουμε όμως είναι οι ερωτήσεις που έγιναν στα μέλη του ΔΣ που παραβρέθηκαν στη συνεδρίαση για να παρουσιάσουν το σποτ.
Ούτε λίγο ούτε πολύ τα μέλη του ΚΑΣ που πήραν το λόγο είχαν «διαβάσει» μόνο την κυριολεξία της εικόνας (βία στο παιδί, εξαφάνιση αγάλματος, δεν υπάρχουν φύλακες στην αίθουσα -sic!…) και είχαν «δει» το ανάποδο μήνυμα. Τον διασυρμό της χώρας, το μήνυμα ότι στα ελληνικά μουσεία ο καθένας μπορεί ανενόχλητος να κλέψει ένα άγαλμα ή να απαγάγει ένα παιδί (θυμήθηκα το μπαμπά μου, που πίστευε ότι οι δίσκοι του heavy metal αν παιχτούν ανάποδα μεταδίδουν σατανιστικά μηνύματα, αλλά ο μπαμπάς μου τουλάχιστον δεν μυρίζει μούχλα και καμαρίλα, αφήστε που μου μαθε να λέω την αλήθεια κι αυτό με κυνηγάει σε όλη μου τη ζωή…). Αιώνες συμβολισμού στην τέχνη έχουν πάει περίπατο, τα πάντα είναι «κυριολεκτικά». Επίσης, αλγεινή εντύπωση τους προξένησε το γεγονός ότι το μήνυμα είναι σοκαριστικό, μιας και η κοινωνία που ζούμε είναι αγγελικά πλασμένη κι όταν με απειλή όπλων έδεσαν τη φύλακα και άδειασαν το παλαιό Μουσείο της Ολυμπίας, δεν αισθανθήκαμε όλοι σοκαρισμένοι αλλά απολύτως ψύχραιμοι συνεχίσαμε να πίνουμε το τσάι μας. Ούτε είναι ευρέως διαδεδομένο στην κινηματογραφική παιδεία (και στην τηλεοπτική μας εποχή) το εύρημα μιας δυνατής εικόνας που τραβάει την προσοχή προκαλώντας ένα έντονο συναίσθημα για να μπορέσει να περάσει το μήνυμα που θέλει. Όλα αυτά διανθισμένα με πολλή ξινίλα για το ότι δεν είναι μόνο ο Σύλλογος Ελλήνων Αρχαιολόγων που ενδιαφέρεται για την πολιτιστική κληρονομιά –μα δεν απαγόρευσε ο ΣΕΑ σε όλους τους υπόλοιπους να βγάλουν άλλα 10 σποτ και 200 αφίσες για το ίδιο θέμα, το ΚΑΣ απαγόρευσε στον Σύλλογο να προβάλλει το μήνυμά του!
Πράγματι, το συγκεκριμένο μήνυμα και τηλεοπτικό σποτ θα μπορούσε και θα έπρεπε να ήταν παραγωγή του ίδιου του Υπουργείου Πολιτισμού (νυν Γραμματείας), που γνωρίζει πολύ καλά την αύξηση των λαθρανασκαφών σε όλη τη χώρα, που έχει ευθύνη για την προστασία της κληρονομιάς, που θα ‘πρεπε να έχει ως πρώτο μέλημα να διατηρεί ζωντανή την ιστορική μνήμη σε αυτή την παράξενη (να το πω κομψά) εποχή. Σε μια άλλη χώρα, όχι πολύ διαφορετική από τη δική μας, το Ιταλικό Υπουργείο Πολιτισμού ανέλαβε το ίδιο καμπάνια ευαισθητοποίησης του κοινού ενάντια στην αρχαιοκαπηλία, παρουσιάζοντας σημαντικά αγάλματα από Μουσεία της Ιταλίας με κάποια μέλη τους να έχουν εξαφανιστεί (παραποίηση αρχαιοτήτων και ασέβεια στα μνημεία, άραγε;). Ακόμη και στη δική μας χώρα, η εξαίρετη περιοδική έκθεση «Αρχαιοκαπηλία ΤΕΛΟΣ» που παρουσιάζεται και αυτές τις μέρες στο Αρχαιολογικό Μουσείο Θεσσαλονίκης, δεν διστάζει να δείξει αγάλματα με καλυμμένα μάτια, ή μέσα σε σακιά, δείχνοντας τη βία που συνιστά η αρχαιοκαπηλία (ευτυχώς πήρε έγκριση από το Κεντρικό Συμβούλιο Μουσείων, χωρίς να θεωρηθεί σοκαριστική).
Αν δεν θεωρήσουμε λοιπόν ότι άνθρωποι εγγράμματοι δεν γνωρίζουν την έννοια της καλλιτεχνικής σύμβασης ή του συμβολισμού, τι μένει; Η «κατηγορία» ότι το τηλεοπτικό μήνυμα του ΣΕΑ ήταν «πολιτικό» -και ως γνωστόν δεν επιτρέπεται να μπλέκονται οι αρχαιότητες με πολιτικά παιχνίδια (εξαιρούνται οι εκάστοτε πολιτικές ηγεσίες μάλλον). Ωχ, μας πιάσανε! Πράγματι, το μήνυμα ήταν πολιτικό: Χωρίς παρελθόν δεν υπάρχει μέλλον. Όχι κομματικό, όχι συνδικαλιστικό, αλλά βαθιά πολιτικό. Γιατί είναι όντως πολιτικό θέμα το αν προστατεύεις και πώς την πολιτιστική κληρονομιά, το αν θεωρείς ότι η κοινωνία είναι κοινωνός αυτής της προστασίας, ή το αν κλείνεσαι στο καβούκι σου, διεκπεραιώνεις τα έγγραφα που σου ζητάνε για αν είσαι «παραγωγικός» υπάλληλος και δεν ανακατεύεσαι εκεί που δεν σε σπέρνουνε, περιμένοντας ότι όσο πιο λίγο ενοχλείς τόσο λιγότερο θα σε ενοχλήσουν. Είναι πολιτικό θέμα εντέλει, αν έχεις άποψη για το αντικείμενο της εργασίας σου όντας δημόσιος υπάλληλος, αν πιστεύεις ότι η παραγω γή πολιτισμού σε αυτή τη χώρα δεν είναι κάτι που τέλειωσε το 1830, αν πιστεύεις (και το κάνεις πράξη) ότι ο πολιτισμός χρειάζεται στην ολότητά του πνοή και ορμή και μπορεί να αλλάξει την κοινωνία, την οικονομία, τον κόσμο ολόκληρο. Πράγματι, πρόκειται για μια βαθιά πολιτική διαφωνία. Κι αυτή είναι που ενοχλεί.
Και μια βαθιά υποκρισία, όμως. Για όλους αυτούς που κατηγορούν όποιον έχει αιτήματα που αφορούν το μισθό του ως «συνδικαλιστική συντεχνία», όταν όμως ένας Σύλλογος πάει να μιλήσει για το περιεχόμενο της δουλειάς του, τότε του το απαγορεύουν. Γιατί αυτό, είναι ακόμη πιο επικίνδυνο. Γιατί αν μαθευτεί ότι τα αρχαία κινδυνεύουν (από το σποτ του ΣΕΑ θα μαθευτεί, γιατί δεν το ‘μαθε ο κόσμος όλος όταν κλέψανε την Πινακοθήκη μες στη μέση της Αθήνας…), πώς θα προχωρήσουμε στις επόμενες εφεδρείες, απολύσεις, εξωθήσεις; Οι αρχαιολόγοι είναι «καλοί» όταν μπορούν να γίνονται εύκολος στόχος: οι κολλημένοι, οι άρρωστοι, οι παρωχημένοι, που βάζουν εμπόδια στην «ανάπτυξη» του τόπου (λέγε με: τσιμέντο να γίνει και το φυσικό και το πολιτιστικό περιβάλλον). Τότε, όποτε θέλουμε τους βγάζουμε μπροστά (άμα χρειάζεται μια εργολαβία να καθυστερήσει τάχα μου για να ζητήσει παραπάνω λεφτά από το δημόσιο: φταίνε οι αρχαιολόγοι) κι όταν δεν χρειάζεται τους κάνουμε πέρα (όταν εγκαθιστούμε ξενοδοχεία, λιμάνια, δρόμους, ανεμογεννήτριες, Ολυμπιακά έργα μέσα ή δίπλα σε αρχαιολογικούς χώρους, τότε είναι περιττοί). Ποιος ο λόγος λοιπόν να χαλάσουμε στην κοινωνία την εικόνα των «χρήσιμων ηλίθιων» που έχουμε εντέχνως καλλιεργήσει επί χρόνια;
Δεν αξίζει, παρά μόνο για την ιστορία, να αναφερθούμε σε παρατηρήσεις περί εικόνων άσκησης βίας σε παιδιά και της σχετικής νομοθεσίας, μιας και το αρμόδιο ΕΣΡ είχε ήδη εγκρίνει το σποτ από τη σκοπιά της νομοθεσίας αυτής (όπως έχει εγκρίνει και πολύ πιο «βίαια» σποτ της UNICEF, της Διεθνούς Αμνηστίας κ.λπ.) και είχε κατανοήσει το νόημά του, αφού έδινε άδεια να προβληθεί δωρεάν ως τηλεοπτικό μήνυμα που «ευαισθητοποιεί την κοινή γνώμη για την προστασία της πολιτιστικής κληρονομιάς». Όπου όμως δεν φτάνει η λογοκρισία του ΕΣΡ, φτάνει η υποκρισία του ΚΑΣ…
Κα Πρόεδρε του Κεντρικού Αρχαιολογικού Συμβουλίου και ΓΓ Πολιτισμού κα Μενδώνη, κάντε κάτι καλό για το κύρος του Συμβουλίου. Τουλάχιστον γράψτε στην αιτιολογία απόρριψης στου σποτ το ότι «εμπεριέχει πολιτικό μήνυμα». Έτσι τουλάχιστον θα γλιτώσετε τα παρόντα μέλη του ΚΑΣ από το να πρέπει να υπερασπιστούν την έλλειψη καλλιτεχνικής παιδείας που επιμελώς εμφάνισαν για τις ανάγκες αυτής της απόφασης.
Ζητώ δημόσια συγνώμη από όλους τους συντελεστές του σποτ, επαγγελματίες και ερασιτέχνες, μέλη και φίλους του ΣΕΑ, που δούλεψαν αφιλοκερδώς και με όλη τους την καρδιά για να δημιουργηθεί ένα τόσο άρτιο καλλιτεχνικό αποτέλεσμα χωρίς λεφτά και χωρίς ανταλλάγματα. Για τη χαρά της δουλειάς και γιατί πίστεψαν ότι με αυτόν τον τρόπο βοηθούσαν σε έναν κοινό σκοπό. Κοινό για ποιους; αναρωτιέμαι πλέον…
Δέσποινα Κουτσούμπα
μέλος του ΣΕΑ και Πρόεδρος του ΔΣ
ΥΓ. Όλα τα παραπάνω απηχούν προσωπικές απόψεις (γι΄ αυτό άλλωστε και είναι ενυπόγραφα) και όχι τις απόψεις κάθε μέλους του ΔΣ του Συλλόγου, μέλη που και εγγράμματα είναι και τις απόψεις τους μπορούν να διακινήσουν προφορικά ή γραπτά.
Πηγή http://pitsirikos.net/
Tuesday, August 28, 2012
Η απάντηση στο αίνιγμα της κρίσης ... (μια ομιλία του Σεφέρη)
Έπεσε στα
χέρια μου μια ομιλία του μεγάλου εθνικού μας ποιητή, Γιώργου Σεφέρη, και με
έκανε να αναλογιστώ ποια είναι η απάντηση στην κρίση που βιώνουμε. Αυτή την απάντηση την δίνει ο ίδιος ο
ποιητής στο τέλος της ομιλίας του.
Ηράκλειος Οιωνός
+++
Ομιλία του Γιώργου Σεφέρη κατά την τελετή παραλαβής του Βραβείου Νόμπελ Λογοτεχνίας, 11 Δεκεμβρίου 1963
“Ἀνήκω σὲ µία χώρα µικρή.
Ἕνα πέτρινο ἀκρωτήρι στὴ Μεσόγειο, ποὺ δὲν ἔχει ἄλλο ἀγαθὸ παρὰ τὸν ἀγώνα τοῦ λαοῦ, τὴ θάλασσα, καὶ τὸ φῶς τοῦ ἥλιου.
Εἶναι µικρὸς ὁ τόπος µας, ἀλλὰ ἡ παράδοσή του εἶναι τεράστια καὶ τὸ πράγµα ποὺ τὴ χαρακτηρίζει εἶναι ὅτι µᾶς παραδόθηκε χωρὶς διακοπή.
Ἡ ἑλληνικὴ γλῶσσα δὲν ἔπαψε ποτὲ της νὰ µιλιέται. Δέχτηκε τὶς ἀλλοιώσεις ποὺ δέχεται καθετὶ ζωντανό, ἀλλὰ δὲν παρουσιάζει κανένα χάσµα.Ἄλλο χαρακτηριστικὸ αὐτῆς τῆς παράδοσης εἶναι ἡ ἀγάπη της γιὰ τὴν ἀνθρωπιά, κανόνας της εἶναι ἡ δικαιοσύνη.
Στὴν ἀρχαία τραγωδία, τὴν ὀργανωµένη µὲ τόση ἀκρίβεια, ὁ ἄνθρωπος ποὺ ξεπερνᾶ τὸ µέτρο, πρέπει νὰ τιµωρηθεῖ ἀπὸ τὶς Ἐρινύες.
Ὅσο γιὰ µένα συγκινοῦµαι παρατηρώντας πὼς ἡ συνείδηση τῆς δικαιοσύνης εἶχε τόσο πολὺ διαποτίσει τὴν ἑλληνικὴ ψυχή, ὥστε νὰ γίνει κανόνας τοῦ φυσικοῦ κόσµου.
Καὶ ἕνας ἀπὸ τοὺς διδασκάλους µου, τῶν ἀρχῶν τοῦ περασµένου αἰώνα, γράφει: «… θὰ χαθοῦµε γιατί ἀδικήσαµε …».
Αὐτὸς ὁ ἄνθρωπος ἦταν ἀγράµµατος. Εἶχε µάθει νὰ γράφει στὰ τριάντα πέντε χρόνια τῆς ἡλικίας του. Ἀλλὰ στὴν Ἑλλάδα τῶν ἡµερῶν µας, ἡ προφορικὴ παράδοση πηγαίνει µακριὰ στὰ περασµένα ὅσο καὶ ἡ γραπτή. Τὸ ἴδιο καὶ ἡ ποίηση.
Εἶναι γιὰ µένα σηµαντικὸ τὸ γεγονὸς ὅτι ἡ Σουηδία θέλησε νὰ τιµήσει καὶ τούτη τὴν ποίηση καὶ ὅλη τὴν ποίηση γενικά, ἀκόµη καὶ ὅταν ἀναβρύζει ἀνάµεσα σ’ἕνα λαὸ περιορισµένο.
Γιατί πιστεύω πὼς τοῦτος ὁ σύγχρονος κόσµος ὅπου ζοῦµε, ὁ τυρρανισµένος ἀπὸ τὸ φόβο καὶ τὴν ἀνησυχία, τὴ χρειάζεται τὴν ποίηση.
Ἡ ποίηση ἔχει τὶς ρίζες της στὴν ἀνθρώπινη ἀνάσα – καὶ τί θὰ γινόµασταν ἂν ἡ πνοή µας λιγόστευε;
Εἶναι µία πράξη ἐµπιστοσύνης – κι ἕνας Θεὸς τὸ ξέρει ἂν τὰ δεινά µας δὲν τὰ χρωστᾶµε στὴ στέρηση ἐµπιστοσύνης.
Παρατήρησαν, τὸν περασµένο χρόνο γύρω ἀπὸ τοῦτο τὸ τραπέζι, τὴν πολὺ µεγάλη διαφορὰ ἀνάµεσα στὶς ἀνακαλύψεις τῆς σύγχρονης ἐπιστήµης καὶ στὴ λογοτεχνία. παρατήρησαν πὼς ἀνάµεσα σ’ ἕνα ἀρχαῖο ἑλληνικὸ δράµα καὶ ἕνα σηµερινό, ἡ διαφορὰ εἶναι λίγη. Ναί, ἡ συµπεριφορὰ τοῦ ἀνθρώπου δὲ µοιάζει νὰἔχει ἀλλάξει βασικά. Καὶ πρέπει νὰ προσθέσω πὼς νιώθει πάντα τὴν ἀνάγκη ν’ ἀκούσει τούτη τὴν ἀνθρώπινη φωνὴ ποὺ ὀνοµάζουµε ποίηση. Αὐτὴ ἡ φωνὴ ποὺ κινδυνεύει νὰ σβήσει κάθε στιγµὴ ἀπὸ στέρηση ἀγάπης καὶ ὁλοένα ξαναγεννιέται. Κυνηγηµένη, ξέρει ποὺ νὰ ’βρει καταφύγιο, ἀπαρνηµένη, ἔχει τὸ ἔνστικτο νὰ πάει νὰ ριζώσει στοὺς πιὸ ἀπροσδόκητους τόπους. Γι’ αὐτὴ δὲν ὑπάρχουν µεγάλα καὶ µικρὰ µέρη τοῦ κόσµου. Τὸ βασίλειό της εἶναι στὶς καρδιὲς ὅλων τῶν ἀνθρώπων τῆς γῆς. Ἔχει τὴ χάρη ν’ ἀποφεύγει πάντα τὴ συνήθεια, αὐτὴ τὴ βιοµηχανία.
Χρωστῶ τὴν εὐγνωµοσύνη µου στὴ Σουηδικὴ Ἀκαδηµία ποὺ ἔνιωσε αὐτὰ τὰ πράγµατα, ποὺ ἔνιωσε πὼς οἱ γλῶσσες, οἱ λεγόµενες περιορισµένης χρήσης, δὲν πρέπει νὰ καταντοῦν φράχτες ὅπου πνίγεται ὁ παλµὸς τῆς ἀνθρώπινης καρδιᾶς, ποὺ ἔγινε ἕνας Ἄρειος Πάγος ἱκανός νὰ κρίνει µὲ ἀλήθεια ἐπίσηµη τὴν ἄδικη µοίρα τῆς ζωῆς, γιὰ νὰ θυµηθῶ τὸν Σέλλεϋ, τὸν ἐµπνευστή, καθώς µᾶς λένε, τοῦ Ἀλφρέδου Νοµπέλ, αὐτοῦ τοῦ ἀνθρώπου ποὺ µπόρεσε νὰ ἐξαγοράσει τὴνἀναπόφευκτη βία µὲ τὴ µεγαλοσύνη τῆς καρδιᾶς του.
Σ’ αὐτὸ τὸν κόσµο, ποὺ ὁλοένα στενεύει, ὁ καθένας µας χρειάζεται ὅλους τούς ἄλλους. Πρέπει ν’ ἀναζητήσουµε τὸν ἄνθρωπο, ὅπου καὶ νὰ βρίσκεται.Ὅταν στὸ δρόµο τῆς Θήβας, ὁ Οἰδίπους συνάντησε τὴ Σφίγγα, κι αὐτὴ τοῦ ἔθεσε τὸ αἴνιγµά της, ἡ ἀπόκρισή του ἦταν: ὁ ἄνθρωπος. Τούτη ἡ ἁπλὴ λέξη χάλασε τὸ τέρας. Ἔχουµε πολλὰ τέρατα νὰ καταστρέψουµε. Ἂς συλλογιστοῦµε τὴν ἀπόκριση τοῦ Οἰδίποδα.»
Friday, August 17, 2012
Thursday, August 16, 2012
Κύπρος 1974 - Οι μάχες στη 2η εισβολή και οι πολεμιστές του 361 Τ.Π
Με δάκρυα στα μάτια, στρατιωτες του 361 ταγματος πεζικου θυμουνται τις
μαχες που εδωσαν κατα του Αττίλα, τις θηριωδιες των τουρκων που δεν
σεβονταν εκεχειρεια και την αιχμαλωσια και μιλούν στην κάμερα του ΑΝΤ1.
Μάρτυρες στην τραγική ιστορία. 38 χρόνια πέρασαν από τότε που οι Τούρκοι όλοκλήρωσαν τα αιματηρά τους σχέδια κατά της Κύπρου. Από την δεύτερη εισβολή του Αττίλα.
Κι ακόμη δακρύζουν αντικρίζοντας τον Πενταδάκτυλο, να ματώνει, κάτω από την σημαία του Αττίλα.
Η πρώτη φάση της εισβολής ολοκληρώθηκε, στις 22 Ιουλίου, οπότε και κηρύχθηκε εκεχειρία. Μία εκεχειρία που, όπως μαρτυρούν οι πρωταγωνιστές της ιστορίας, από το Τάγμα Πεζικού 361, μιλώντας στην κάμερα του ΑΝΤ1 , η τουρκική πλευρά δεν σεβάστηκε ποτέ.
14 Ιουλίου, αρχισε η δεύτερη φάση της τουρκικής εισβολης Βοήθεια από πουθενά. Το Τάγμα Πεζικού 361, δεν σταμάτησε ούτε μέρα, να πολεμά. Θάνατος. Προσφυγιά. Αιχμαλωσία.
Λευκωσία. Καρπασία. Μόρφου. Αμμόχωστος. 200.000 άνθρωποι γίνονται πρόσφυγες. 1619 αγνοουμενοι. 613 από αυτούς δεν είχαν καν στρατιωτική ιδιότητα. Περισσότεροι από 5 χιλιάδες άνθρωποι, στρατιώτες και πολίτες, κείτονται νεκροί. Κι εκείνοι που έμειναν πίσω. 38 χρόνια τώρα ψάχνουν να μάθουν κάτι. Έστω κάτι. Για εκείνους που έχασαν.
Και η Κύπρος, 38 χρόνια μετά, παραμένει αιχμάλωτη, του Αττίλα. Γεύση πικρή. Με την κατάπαυση του πυρός, στις 16 Αυγούστου 1974 και μέχρι σήμερα, ο Κυπριακός Ελληνισμός μετρά τις πληγές του. Και δεν ξεχνά.
Μάρτυρες στην τραγική ιστορία. 38 χρόνια πέρασαν από τότε που οι Τούρκοι όλοκλήρωσαν τα αιματηρά τους σχέδια κατά της Κύπρου. Από την δεύτερη εισβολή του Αττίλα.
Κι ακόμη δακρύζουν αντικρίζοντας τον Πενταδάκτυλο, να ματώνει, κάτω από την σημαία του Αττίλα.
Η πρώτη φάση της εισβολής ολοκληρώθηκε, στις 22 Ιουλίου, οπότε και κηρύχθηκε εκεχειρία. Μία εκεχειρία που, όπως μαρτυρούν οι πρωταγωνιστές της ιστορίας, από το Τάγμα Πεζικού 361, μιλώντας στην κάμερα του ΑΝΤ1 , η τουρκική πλευρά δεν σεβάστηκε ποτέ.
14 Ιουλίου, αρχισε η δεύτερη φάση της τουρκικής εισβολης Βοήθεια από πουθενά. Το Τάγμα Πεζικού 361, δεν σταμάτησε ούτε μέρα, να πολεμά. Θάνατος. Προσφυγιά. Αιχμαλωσία.
Λευκωσία. Καρπασία. Μόρφου. Αμμόχωστος. 200.000 άνθρωποι γίνονται πρόσφυγες. 1619 αγνοουμενοι. 613 από αυτούς δεν είχαν καν στρατιωτική ιδιότητα. Περισσότεροι από 5 χιλιάδες άνθρωποι, στρατιώτες και πολίτες, κείτονται νεκροί. Κι εκείνοι που έμειναν πίσω. 38 χρόνια τώρα ψάχνουν να μάθουν κάτι. Έστω κάτι. Για εκείνους που έχασαν.
Και η Κύπρος, 38 χρόνια μετά, παραμένει αιχμάλωτη, του Αττίλα. Γεύση πικρή. Με την κατάπαυση του πυρός, στις 16 Αυγούστου 1974 και μέχρι σήμερα, ο Κυπριακός Ελληνισμός μετρά τις πληγές του. Και δεν ξεχνά.
Tuesday, August 14, 2012
Αυτοί που τρώνε αστακούς...
Αυτοί που τρώνε αστακούς και αυτοί που πατούν στους αχινούς...
Πρόκειται για πραγματική πολεμική επιχείρηση.
Τύπου «σοκ και δέος»!
Πρώτα η έκπληξη. Και μετά ο τρόμος.
Πρόκειται για μπαράζ πυροβολικού. Για στρατηγικού τύπου αεροπορικό βομβαρδισμό-τάπητα.
Μόνον στρατιωτικοί όροι μπορούν να αποδώσουν αυτόν τον Αρμαγεδδώνα των μέτρων που έχει επιπέσει στο σώμα της χώρας εν είδη σμηνών και σμηνών από βιβλικές ακρίδες.
Εντρομοι οι άνθρωποι παρακολουθούν τη διαρκή εξαγγελία μέτρων απ’ τις οθόνες τους. Μέτρα επί μέτρων. Αλλα αποτυγχάνουν κι επέρχεται το μοιραίον, άλλα επιτυγχάνουν (κι επιτυγχάνουν ακριβώς το ίδιο: το μοιραίον).
Η χώρα ζει (δεν ζει) με την ψυχή στο στόμα και, κάθε λίγο και λιγάκι, νέα μέτρα ανακοινώνονται και εξαπολύονται επί δικαίους (οι άδικοι είναι ασφαλείς στα μπούνκερ τους) σωρηδόν, όπως οι βόμβες απ’ τα Στούκας με τη συνοδεία των σειρήνων της προπαγάνδας
να σπέρνουν τον ίδιον τρόμο με τον όλεθρο των εκρήξεων.
Πρόκειται για πραγματικό ψυχολογικό πόλεμο.
Τα μέτρα, για παράδειγμα το τελευταίο «πακέτο» που αφορά στα 11,7 δισ. ευρώ, εν πρώτοις εξαγγέλλονται ως δέσμη, «ικανή, αναγκαία και απαραίτητη», μετά την προηγούμενη ανάλογη δέσμη, η οποία έχει ήδη κάψει αδιακρίτως όσους έχει βρει στο ξάγναντο να πηγαίνουν με τον σταυρό στο χέρι.
Αμέσως μετά και έως την «οριστικοποίηση» των μέτρων αρχίζει ένα παιχνίδι «σκέψεων», «προτάσεων για ισοδύναμα», «δεύτερων σκέψεων», «αντιρρήσεων», «αντιπροτάσεων», «επιφυλάξεων» και άλλων συναφών.
Στο μεταξύ, η δέσμη των εν λόγω μέτρων, το «πακέτο» είναι τόσον παράλογο και ατελέσφορο, που αφήνει άφωνους τους πάντες (πλην φοροφυγάδων, «πολιτικών ταγών» και άλλων λαμογίων) και απόπληκτους όσους θα τα υποστούν.
Τίποτα καλύτερο για την προπαγάνδα (τη σειρήνα των Στούκας)! Οσον πιο παράλογο είναι ένα μέτρο, τόσο πιο «δυσάρεστο αλλά αναγκαίο» θα το εμφανίσει η προπαγάνδα.
Αίφνης, ένα «μέτρο» δραπετεύει απ’ το πακέτο. Είναι μέτρο-«λαγός». Ή αυτό θα αποσυρθεί και θα περάσουν όλα τα άλλα, ή ούτε αυτό θα αποσυρθεί, αλλά θα περάσει και αυτό μαζί με τα άλλα,
αφού όμως πρώτα θα μας έχει εξοικειώσει με όλα.
Πώς; το μέτρο αυτό «αποσύρεται», ή «αλλάζει πακέτο», ή επανέρχεται μόνο του (παρ’ ότι είχε «εγκαταλειφθεί»), ή μας το «επιβάλλουν» εκ νέου - ένα ατελείωτο πινγκ πονγκ, ώσπου γίνεται το μπαλάκι μπούμερανγκ και μας βρίσκει κατακέφαλα.
Και βέβαια, όσον εξελίσσεται αυτή η διαδικασία, σκάνε οι αντιπερισπασμοί (φέρ’ ειπείν «τρεις χιλιάδες ανάπηροι μαϊμού», που εν τέλει απεδείχθησαν... 16!!!).
Κι όσον τα μέτρα (εξακολουθούν να) σκάνε γύρω μας σαν χειροβομβίδες, οβίδες και βόμβες διότι αλλιώς «δεν βγαίνει ο λογαριασμός», χάνουν τα θύματα τον λογαριασμό γενικώς, δεν ξέρουν πού πατούν και πού πηγαίνουν, παραδίδονται, αν έχουν λίγα λεφτά πληρώνουν, αν δεν έχουν ταπεινώνονται, απελπίζονται, παραιτούνται και κάποιοι αυτοκτονούν - «τι να κάνουμε; “παράπλευρες απώλειες”...», θα έλεγε ένας γιάπης - «τι να κάνουμε; πολλοί έχουν την προδιάθεση για κάτι τέτοιο...», θα έλεγε ένα ζόμπι...
Κι έτσι μοιάζουν τα μέτρα που πέφτουν σαν όξινη βροχή πάνω στους πολίτες (εν προκειμένω υπηκόους της Τρόικας) σαν τον καρκίνο.
Στην αρχή το σοκ, η έκπληξη. Μετά ο τρόμος. Μετά η άρνηση - ώσπου λέγε λέγε τα φερέφωνα - έρχεται η αποδοχή, η παραίτηση, η παράδοση.
Αλλά τι είδους εξουσία είναι αυτή και από ποιους ταγούς μπορεί να εκπροσωπείται, ώστε να είναι ικανή να φέρεται στον λαό της ως να επρόκειτο για άμαχο ου μην κι «εχθρικόν» πληθυσμό βαλλόμενο εν καιρώ πολέμου;
Η απάντηση, δική σας...
Πηγή http://www.enikos.gr/
Πρόκειται για πραγματική πολεμική επιχείρηση.
Τύπου «σοκ και δέος»!
Πρώτα η έκπληξη. Και μετά ο τρόμος.
Πρόκειται για μπαράζ πυροβολικού. Για στρατηγικού τύπου αεροπορικό βομβαρδισμό-τάπητα.
Μόνον στρατιωτικοί όροι μπορούν να αποδώσουν αυτόν τον Αρμαγεδδώνα των μέτρων που έχει επιπέσει στο σώμα της χώρας εν είδη σμηνών και σμηνών από βιβλικές ακρίδες.
Εντρομοι οι άνθρωποι παρακολουθούν τη διαρκή εξαγγελία μέτρων απ’ τις οθόνες τους. Μέτρα επί μέτρων. Αλλα αποτυγχάνουν κι επέρχεται το μοιραίον, άλλα επιτυγχάνουν (κι επιτυγχάνουν ακριβώς το ίδιο: το μοιραίον).
Η χώρα ζει (δεν ζει) με την ψυχή στο στόμα και, κάθε λίγο και λιγάκι, νέα μέτρα ανακοινώνονται και εξαπολύονται επί δικαίους (οι άδικοι είναι ασφαλείς στα μπούνκερ τους) σωρηδόν, όπως οι βόμβες απ’ τα Στούκας με τη συνοδεία των σειρήνων της προπαγάνδας
να σπέρνουν τον ίδιον τρόμο με τον όλεθρο των εκρήξεων.
Πρόκειται για πραγματικό ψυχολογικό πόλεμο.
Τα μέτρα, για παράδειγμα το τελευταίο «πακέτο» που αφορά στα 11,7 δισ. ευρώ, εν πρώτοις εξαγγέλλονται ως δέσμη, «ικανή, αναγκαία και απαραίτητη», μετά την προηγούμενη ανάλογη δέσμη, η οποία έχει ήδη κάψει αδιακρίτως όσους έχει βρει στο ξάγναντο να πηγαίνουν με τον σταυρό στο χέρι.
Αμέσως μετά και έως την «οριστικοποίηση» των μέτρων αρχίζει ένα παιχνίδι «σκέψεων», «προτάσεων για ισοδύναμα», «δεύτερων σκέψεων», «αντιρρήσεων», «αντιπροτάσεων», «επιφυλάξεων» και άλλων συναφών.
Στο μεταξύ, η δέσμη των εν λόγω μέτρων, το «πακέτο» είναι τόσον παράλογο και ατελέσφορο, που αφήνει άφωνους τους πάντες (πλην φοροφυγάδων, «πολιτικών ταγών» και άλλων λαμογίων) και απόπληκτους όσους θα τα υποστούν.
Τίποτα καλύτερο για την προπαγάνδα (τη σειρήνα των Στούκας)! Οσον πιο παράλογο είναι ένα μέτρο, τόσο πιο «δυσάρεστο αλλά αναγκαίο» θα το εμφανίσει η προπαγάνδα.
Αίφνης, ένα «μέτρο» δραπετεύει απ’ το πακέτο. Είναι μέτρο-«λαγός». Ή αυτό θα αποσυρθεί και θα περάσουν όλα τα άλλα, ή ούτε αυτό θα αποσυρθεί, αλλά θα περάσει και αυτό μαζί με τα άλλα,
αφού όμως πρώτα θα μας έχει εξοικειώσει με όλα.
Πώς; το μέτρο αυτό «αποσύρεται», ή «αλλάζει πακέτο», ή επανέρχεται μόνο του (παρ’ ότι είχε «εγκαταλειφθεί»), ή μας το «επιβάλλουν» εκ νέου - ένα ατελείωτο πινγκ πονγκ, ώσπου γίνεται το μπαλάκι μπούμερανγκ και μας βρίσκει κατακέφαλα.
Και βέβαια, όσον εξελίσσεται αυτή η διαδικασία, σκάνε οι αντιπερισπασμοί (φέρ’ ειπείν «τρεις χιλιάδες ανάπηροι μαϊμού», που εν τέλει απεδείχθησαν... 16!!!).
Κι όσον τα μέτρα (εξακολουθούν να) σκάνε γύρω μας σαν χειροβομβίδες, οβίδες και βόμβες διότι αλλιώς «δεν βγαίνει ο λογαριασμός», χάνουν τα θύματα τον λογαριασμό γενικώς, δεν ξέρουν πού πατούν και πού πηγαίνουν, παραδίδονται, αν έχουν λίγα λεφτά πληρώνουν, αν δεν έχουν ταπεινώνονται, απελπίζονται, παραιτούνται και κάποιοι αυτοκτονούν - «τι να κάνουμε; “παράπλευρες απώλειες”...», θα έλεγε ένας γιάπης - «τι να κάνουμε; πολλοί έχουν την προδιάθεση για κάτι τέτοιο...», θα έλεγε ένα ζόμπι...
Κι έτσι μοιάζουν τα μέτρα που πέφτουν σαν όξινη βροχή πάνω στους πολίτες (εν προκειμένω υπηκόους της Τρόικας) σαν τον καρκίνο.
Στην αρχή το σοκ, η έκπληξη. Μετά ο τρόμος. Μετά η άρνηση - ώσπου λέγε λέγε τα φερέφωνα - έρχεται η αποδοχή, η παραίτηση, η παράδοση.
Αλλά τι είδους εξουσία είναι αυτή και από ποιους ταγούς μπορεί να εκπροσωπείται, ώστε να είναι ικανή να φέρεται στον λαό της ως να επρόκειτο για άμαχο ου μην κι «εχθρικόν» πληθυσμό βαλλόμενο εν καιρώ πολέμου;
Η απάντηση, δική σας...
Πηγή http://www.enikos.gr/
Monday, August 13, 2012
Η νομιμοποίηση της ανηθικότητας
Του Γιώργου Καισάριου
Ορθώς υπάρχει αναβρασμός για τον διορισμό της κόρης του κυρίου Πολύδωρα στη βουλή, έχοντας διατελέσει μια και μόνο μέρα πρόεδρος του σώματος. Πότε πρόλαβε άραγε και διετέλεσε τις διαδικασίες διορισμού; Ή μήπως μόνο με αυτό ασχολήθηκε, την μια μέρα που ήταν πρόεδρος;
Στο ερώτημα αν το νόμιμο είναι και ηθικό, η απάντηση είναι ναι είναι, με την προϋπόθεση ο νόμος να είναι ηθικός.
Ορθώς υπάρχει αναβρασμός για τον διορισμό της κόρης του κυρίου Πολύδωρα στη βουλή, έχοντας διατελέσει μια και μόνο μέρα πρόεδρος του σώματος. Πότε πρόλαβε άραγε και διετέλεσε τις διαδικασίες διορισμού; Ή μήπως μόνο με αυτό ασχολήθηκε, την μια μέρα που ήταν πρόεδρος;
Στο ερώτημα αν το νόμιμο είναι και ηθικό, η απάντηση είναι ναι είναι, με την προϋπόθεση ο νόμος να είναι ηθικός.
Το νόμιμο όμως δεν απαιτεί την ηθική νομιμοποίηση, διότι το τι είναι ηθικό είναι διαφορετικό για τον κάθε έναν.
Για παράδειγμα, είναι ηθικό να παντρεύονται ομοφυλοφιλικά ζευγάρια; Η απάντηση εξαρτάται από την κοινωνία που αποφασίζει αν είναι ηθικό ή όχι. Στην Ολλανδία ή στην Ελλάδα μπορεί να είναι, αλλά σε άλλες χώρες δεν είναι. Ακόμα όμως και για τις χώρες που επιτρέπονται οι ομοφυλοφιλικοί γάμοι, δεν συμμεριζόταν όλοι την ηθικότητα αυτού. Το ίδιο και η πολυγαμία. Υπάρχουν κοινωνίες που επιτρέπεται, αλλά σε εμάς στη δύση είναι ανήθικο.
Είναι πολύ επικίνδυνο να προσπαθήσουμε σαν κοινωνία να πορευτούμε με την ηθική, διότι δεν θα βγάλουμε άκρη του τι είναι ηθικό και τι όχι. Για αυτό σε όλες τις δυτικές κοινωνίες, δεν υφίσταται το ηθικό, αλλά το νόμιμο.
Το πρόβλημα στην περίπτωση του κυρίου Πολύδωρα, δεν είναι η νομιμότητα, αλλά η εκμετάλλευση του νόμου και αφετέρου, η ανηθικότητα του ίδιου του νόμου.
Διότι όταν ο ίδιος ο νόμος είναι ανήθικος, σαφώς θα είναι ανήθικη και η εκτέλεση του.
Εδώ τώρα είναι το πρόβλημα. Στην Ελλάδα, έχουμε επινοήσει ανήθικους νόμους, που όλοι γνωρίζουμε ότι είναι ανήθικοι (όπως για παράδειγμα τον νόμο περί ευθύνης υπουργών), αλλά μας σηκώνεται η τρίχα, όταν γίνεται μια παραγραφή αδικημάτων, ενώ όλοι γνωρίζουμε ότι αυτό προστάζει ο ίδιος ο νόμος.
Γιατί όμως έχουμε ανήθικους νόμους; Διότι αυτοί που τους έχουν ψηφίσει (το νομοθετικό σώμα, πάντα με πρωτοβουλία των κομμάτων) είναι αναξιοκρατικοί (για να μην πω κάτι άλλο).
Και γιατί έχουμε ένα αναξιοκρατικό νομοθετικό σώμα; Διότι απλά το σύνολο του πολιτικού σώματος, δεν είναι προϊόν μιας ανταγωνιστικής διαδικασίας, με αποτέλεσμα να έχει καταντήσει μια λέσχη κλειστού κυκλώματος, που προασπίζει τα συμφέροντα του, πολλές φορές χωρίς να το γνωρίζει, πάνω από τα συμφέροντα του συνόλου.
Αρχίζοντας από το ίδιο το σύνταγμα, έως τον τρόπο λειτουργίας των κομμάτων και ότι περιλαμβάνεται ενδιάμεσα, το όλο σύστημα είναι αναξιοκρατικό και είναι φτιαγμένο να προάγει την συντήρηση.
Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι τις τελευταίες δεκαετίες, σε ορισμένα κόμματα, περίπου το 50% των εκλεγμένων βουλευτών έχουν κάποια συγγενική σχέση μεταξύ τους.
Πριν λίγο καιρό με ρώτησε κάποιος αν είναι ηθικό εσωτερικό πρόσωπο σε μια εισηγμένη να πουλάει ένα περιουσιακό στοιχείο στην εταιρεία του, πάνω από την πραγματική του αξία, κλέβοντας ουσιαστικά τους μετόχους. Του απάντησα ότι είναι νόμιμο και ότι θα πρέπει οι μέτοχοι να αποφασίσουν αν έχουν αδικηθεί ή όχι.
Το πρόβλημα όμως είναι πως γίνεται να υπερασπίσουν οι μέτοχοι τα δικαιώματα τους όταν δεν μπορούν; Όταν δεν επιτρέπονται οι ομαδικές αγωγές στην Ελλάδα (με εξαίρεση ενώσεις καταναλωτών) πως μπορούν οι μέτοχοι να αμυνθούν; Πως να δικαιωθούν και που να βρουν το δίκαιο τους, όταν μια υπόθεση θέλει τουλάχιστον 5 χρόνια να εκδικαστεί; Πως να αντιδράσουν, όταν στον υπόλοιπο κόσμο στις γενικές συνελεύσεις ψηφίζουν με ηλεκτρονικά μέσα, ενώ στην Ελλάδα επιμένουμε στις διαδικασίες του 1920;
Επίσης, πως να αντιδράσουν οι μέτοχοι όταν δεν αντιδρούν οι αρχές; Όταν εσωτερικό πρόσωπο δίνει στον εαυτό του το 10% της θυγατρικής της εισηγμένης και κανένας κανείς δεν αντιδρά, τι να κάνουν οι μέτοχοι;
Το όλο σύστημα δηλαδή είναι ανήθικο, διότι στα χαρτιά θεωρητικά έχεις την δυνατότητα να αντιδράσεις, αλλά πρακτικά σου έχουν δέσει τα χέρια και τα πόδια.
Η περίπτωση του κυρίου Πολύδωρα δεν είναι παρά η κορυφή του παγόβουνου. Απλά έτυχε να δει το φως της δημοσιότητας διότι έβγαζε μάτι. Υπάρχουν τόσα πολλά που δεν ξέρουμε και ακόμα πιο πολλά που δεν θα μάθουμε ποτέ.
Το θέμα λοιπόν δεν είναι μεταξύ νόμιμου και ηθικού, αλλά το ότι πολλοί νόμοι, θεσμοί και διαδικασίες στη χώρα μας είναι οι ίδιοι ανήθικοι, με αποτελέσματά να έχει νομιμοποιηθεί η ανηθικότητα.
Αν οι διαδικασίες, θεσμοί και νόμοι είναι αναξιοκρατικοί, το αποτέλεσμα εξ ορισμού θα είναι ανήθικο.
Και δυστυχώς δεν βλέπω κανένα από τα πολιτικά κόμματα να θέλουν να αλλάξουν το οτιδήποτε. Διότι παρόλο που οι σημερινοί πολιτικοί παράγοντες (οι περισσότεροι όχι όλοι) δεν είναι υπεύθυνοι για το σημερινό πολιτικό οργανόγραμμα, δεν το αλλάζουν επειδή τους βολεύει, προτιμώντας απλά να ρίξουν την ευθύνη για το σημερινό μπάχαλο στους προγενέστερους.
Για μένα, οτιδήποτε λιγότερο από την πλήρη αλλαγή του συντάγματος και την καθιέρωση προεδρικής δημοκρατίας, με τον πλήρη διαχωρισμό των εξουσιών, δεν θα αλλάξει την ανήθικη πορεία που έχουμε επιλέξει εδώ και πολλά χρόνια.
Δυστυχώς οι κομματικές κλίκες και το όλο σύστημα δεν θέλουν μια τέτοια αλλαγή διότι θα τους δέσει τα χέρια και τα πόδια και δεν θα μπορούν να κάνουν τίποτα συγκριτικά με αυτά που κάνουν σήμερα.
Είμαι της άποψης ότι θα κάνουν ό,τι είναι δυνατόν με σκοπό να ρίξουν στάχτη στα μάτια του κόσμου, λέγοντας του ότι δεν φταίει το πολιτικό οργανόγραμμα για την κατάντια μας (το σύνταγμά μας δηλαδή), αλλά ορισμένα χαλασμένα μήλα στο καλάθι.
Δυστυχώς μέχρι να αλλάξει το σύνταγμα και το πολιτικό μας σύστημα, η αναξιοκρατία θα είναι αυτή που θα διέπει την καθημερινότητα. Αναξιοκρατία όμως, που συνεπάγεται ανηθικότητα.
Για παράδειγμα, είναι ηθικό να παντρεύονται ομοφυλοφιλικά ζευγάρια; Η απάντηση εξαρτάται από την κοινωνία που αποφασίζει αν είναι ηθικό ή όχι. Στην Ολλανδία ή στην Ελλάδα μπορεί να είναι, αλλά σε άλλες χώρες δεν είναι. Ακόμα όμως και για τις χώρες που επιτρέπονται οι ομοφυλοφιλικοί γάμοι, δεν συμμεριζόταν όλοι την ηθικότητα αυτού. Το ίδιο και η πολυγαμία. Υπάρχουν κοινωνίες που επιτρέπεται, αλλά σε εμάς στη δύση είναι ανήθικο.
Είναι πολύ επικίνδυνο να προσπαθήσουμε σαν κοινωνία να πορευτούμε με την ηθική, διότι δεν θα βγάλουμε άκρη του τι είναι ηθικό και τι όχι. Για αυτό σε όλες τις δυτικές κοινωνίες, δεν υφίσταται το ηθικό, αλλά το νόμιμο.
Το πρόβλημα στην περίπτωση του κυρίου Πολύδωρα, δεν είναι η νομιμότητα, αλλά η εκμετάλλευση του νόμου και αφετέρου, η ανηθικότητα του ίδιου του νόμου.
Διότι όταν ο ίδιος ο νόμος είναι ανήθικος, σαφώς θα είναι ανήθικη και η εκτέλεση του.
Εδώ τώρα είναι το πρόβλημα. Στην Ελλάδα, έχουμε επινοήσει ανήθικους νόμους, που όλοι γνωρίζουμε ότι είναι ανήθικοι (όπως για παράδειγμα τον νόμο περί ευθύνης υπουργών), αλλά μας σηκώνεται η τρίχα, όταν γίνεται μια παραγραφή αδικημάτων, ενώ όλοι γνωρίζουμε ότι αυτό προστάζει ο ίδιος ο νόμος.
Γιατί όμως έχουμε ανήθικους νόμους; Διότι αυτοί που τους έχουν ψηφίσει (το νομοθετικό σώμα, πάντα με πρωτοβουλία των κομμάτων) είναι αναξιοκρατικοί (για να μην πω κάτι άλλο).
Και γιατί έχουμε ένα αναξιοκρατικό νομοθετικό σώμα; Διότι απλά το σύνολο του πολιτικού σώματος, δεν είναι προϊόν μιας ανταγωνιστικής διαδικασίας, με αποτέλεσμα να έχει καταντήσει μια λέσχη κλειστού κυκλώματος, που προασπίζει τα συμφέροντα του, πολλές φορές χωρίς να το γνωρίζει, πάνω από τα συμφέροντα του συνόλου.
Αρχίζοντας από το ίδιο το σύνταγμα, έως τον τρόπο λειτουργίας των κομμάτων και ότι περιλαμβάνεται ενδιάμεσα, το όλο σύστημα είναι αναξιοκρατικό και είναι φτιαγμένο να προάγει την συντήρηση.
Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι τις τελευταίες δεκαετίες, σε ορισμένα κόμματα, περίπου το 50% των εκλεγμένων βουλευτών έχουν κάποια συγγενική σχέση μεταξύ τους.
Πριν λίγο καιρό με ρώτησε κάποιος αν είναι ηθικό εσωτερικό πρόσωπο σε μια εισηγμένη να πουλάει ένα περιουσιακό στοιχείο στην εταιρεία του, πάνω από την πραγματική του αξία, κλέβοντας ουσιαστικά τους μετόχους. Του απάντησα ότι είναι νόμιμο και ότι θα πρέπει οι μέτοχοι να αποφασίσουν αν έχουν αδικηθεί ή όχι.
Το πρόβλημα όμως είναι πως γίνεται να υπερασπίσουν οι μέτοχοι τα δικαιώματα τους όταν δεν μπορούν; Όταν δεν επιτρέπονται οι ομαδικές αγωγές στην Ελλάδα (με εξαίρεση ενώσεις καταναλωτών) πως μπορούν οι μέτοχοι να αμυνθούν; Πως να δικαιωθούν και που να βρουν το δίκαιο τους, όταν μια υπόθεση θέλει τουλάχιστον 5 χρόνια να εκδικαστεί; Πως να αντιδράσουν, όταν στον υπόλοιπο κόσμο στις γενικές συνελεύσεις ψηφίζουν με ηλεκτρονικά μέσα, ενώ στην Ελλάδα επιμένουμε στις διαδικασίες του 1920;
Επίσης, πως να αντιδράσουν οι μέτοχοι όταν δεν αντιδρούν οι αρχές; Όταν εσωτερικό πρόσωπο δίνει στον εαυτό του το 10% της θυγατρικής της εισηγμένης και κανένας κανείς δεν αντιδρά, τι να κάνουν οι μέτοχοι;
Το όλο σύστημα δηλαδή είναι ανήθικο, διότι στα χαρτιά θεωρητικά έχεις την δυνατότητα να αντιδράσεις, αλλά πρακτικά σου έχουν δέσει τα χέρια και τα πόδια.
Η περίπτωση του κυρίου Πολύδωρα δεν είναι παρά η κορυφή του παγόβουνου. Απλά έτυχε να δει το φως της δημοσιότητας διότι έβγαζε μάτι. Υπάρχουν τόσα πολλά που δεν ξέρουμε και ακόμα πιο πολλά που δεν θα μάθουμε ποτέ.
Το θέμα λοιπόν δεν είναι μεταξύ νόμιμου και ηθικού, αλλά το ότι πολλοί νόμοι, θεσμοί και διαδικασίες στη χώρα μας είναι οι ίδιοι ανήθικοι, με αποτελέσματά να έχει νομιμοποιηθεί η ανηθικότητα.
Αν οι διαδικασίες, θεσμοί και νόμοι είναι αναξιοκρατικοί, το αποτέλεσμα εξ ορισμού θα είναι ανήθικο.
Και δυστυχώς δεν βλέπω κανένα από τα πολιτικά κόμματα να θέλουν να αλλάξουν το οτιδήποτε. Διότι παρόλο που οι σημερινοί πολιτικοί παράγοντες (οι περισσότεροι όχι όλοι) δεν είναι υπεύθυνοι για το σημερινό πολιτικό οργανόγραμμα, δεν το αλλάζουν επειδή τους βολεύει, προτιμώντας απλά να ρίξουν την ευθύνη για το σημερινό μπάχαλο στους προγενέστερους.
Για μένα, οτιδήποτε λιγότερο από την πλήρη αλλαγή του συντάγματος και την καθιέρωση προεδρικής δημοκρατίας, με τον πλήρη διαχωρισμό των εξουσιών, δεν θα αλλάξει την ανήθικη πορεία που έχουμε επιλέξει εδώ και πολλά χρόνια.
Δυστυχώς οι κομματικές κλίκες και το όλο σύστημα δεν θέλουν μια τέτοια αλλαγή διότι θα τους δέσει τα χέρια και τα πόδια και δεν θα μπορούν να κάνουν τίποτα συγκριτικά με αυτά που κάνουν σήμερα.
Είμαι της άποψης ότι θα κάνουν ό,τι είναι δυνατόν με σκοπό να ρίξουν στάχτη στα μάτια του κόσμου, λέγοντας του ότι δεν φταίει το πολιτικό οργανόγραμμα για την κατάντια μας (το σύνταγμά μας δηλαδή), αλλά ορισμένα χαλασμένα μήλα στο καλάθι.
Δυστυχώς μέχρι να αλλάξει το σύνταγμα και το πολιτικό μας σύστημα, η αναξιοκρατία θα είναι αυτή που θα διέπει την καθημερινότητα. Αναξιοκρατία όμως, που συνεπάγεται ανηθικότητα.
Friday, August 10, 2012
Ελλάδα ... ο τόπος του εγκλήματος
Μία συνέντευξη με τεράστιο ενδιαφέρον έδωσε ο γνωστός Αμερικανός δημοσιογράφος και πολυγραφότατος (αντι-νεοταξικός) συγγραφέας Greg Palast στον παρουσιαστή Dylan Ratigan του αμερικανικού τηλεοπτικού δικτύου MSNBC.
H συζήτηση αφορούσε την κρίση στην Ελλάδα και τα πραγματικά αίτιά της, όπως αναφέρει σχετικά το newsbomb.gr. Κάποιες από τις έρευνες που έχει κάνει ο Palast έχουν συζητηθεί ευρέως. Ενδεικτικά, το 1991, ο οικονομολόγος Joseph Stiglitz, πρώην διοικητικό στέλεχος της Παγκόσμιας Τράπεζας, σε συνέντευξη που παραχώρησε στον Greg Palast και την βρετανική εφημερίδα The Observer, περιέγραψε το σχέδιο με τα 4 προβλέψιμα στάδια που το ΔΝΤ εφαρμόζει σε χώρες του Τρίτου Κόσμου με τις οποίες υπογράφει συμβόλαια δανεισμού.
Η εισαγωγή του Greg Palast: «Μία πραγματικά αποτρόπαια και μεγάλης κλίμακας απάτη έστησαν από κοινού η τράπεζα Goldman Sachs και μέλη της ελληνικής κυβέρνησης, απάτη για την οποία ο ελληνικός λαός θα πληρώσει με το χαμένο μέλλον του. Η πολιτική τάξη της Ε.Ε. γνώριζε εκείνη την εποχή ότι τα ελληνικά λογιστικά βιβλία είχαν πειραχθεί, αλλά παρ' όλα αυτά επέτρεψαν στη χώρα να μπει στην ευρωζώνη. Όλα δείχνουν ότι η Goldman Sachs έστησε ένα δικό της είδος Περλ Χάρμπορ, το οποίο επέτρεψε στην τωρινή ηγεσία της Ε.Ε. να εκμεταλλευθεί κατάλληλα την περίσταση με σκοπό να τρομοκρατήσει, μέσω της εξαθλίωσης, οποιαδήποτε χώρα θα της στεκόταν εμπόδιο στο να δημιουργήσει ένα ευρωπαϊκό υπερκράτος ολοκληρωτισμού».
Ολόκληρο το απομαγνητοφωνημένο περιεχόμενο της εκπομπής έχει ως εξής:
Dylan Ratigan (παρουσιαστής): «Τεμπέλικος
λαός, μη εξυπηρετικές δημόσιες υπηρεσίες, ανεξέλεγκτος δανεισμός"... Με
αυτό τον τρόπο περιγράφονται σήμερα οι Έλληνες. Η ελληνική
οικονομία έχει μέγεθος κατά τι μικρότερο από αυτό της οικονομίας του
Ντάλλας στην πολιτεία του Τέξας, αλλά το ελληνικό δημόσιο χρέος,
δεδομένου του μεγέθους της οικονομίας της χώρας, ξεπερνάει κάθε
φαντασία. Αλλά όπως και στην Γουώλ Στρητ, οι δρόμοι της Αθήνας
είναι σήμερα θέατρα επεισοδίων, αφού ο ελληνικός λαός είναι προφανώς το
θύμα μιας συγκεκαλυμμένης απάτης. Ο σημερινός μας καλεσμένος,
μάλιστα, ισχυρίζεται ότι η Goldman Sachs είναι αυτή που προκάλεσε όλη
την κρίση που βλέπουμε να ξεδιπλώνεται σήμερα. Τον γνωρίζετε όλοι. Είναι
ο Greg Palast, ο γνωστός ρεπόρτερ και συγγραφέας του βιβλίου «Vultures'
Picnic» (To πικ νικ των όρνεων), στο οποίο περιγράφει πώς οι
πετρελαιάδες, οι πειρατές της εξουσίας και άλλα «σαρκοβόρα», όπως τους
ονομάζει, έχουν μετατρέψει τη ζωή στις κοινωνίες μας σε μυθιστορηματικό
θρίλερ. Greg, πώς γίνεται μια τράπεζα να είναι σε θέση να δανείζει ποσά
σε μια χώρα που έχει μια οικονομία λίγο μικρότερη από αυτή της πόλης του
Ντάλλας, και μάλιστα ποσά αυτού του μεγέθους»;
Greg Palast: «Δεν μιλάμε για δάνειο στην περίπτωση της Ελλάδας. Μιλάμε για έγκλημα. Η Ελλάδα είναι ένας τόπος εγκλήματος, Dylan. H αλήθεια της υπόθεσης είναι ότι δεν έχουμε να κάνουμε με έναν λαό που δεν κάνει τίποτε άλλο εκτός από το να πίνει ούζο και να φτύνει κουκούτσια από ελιές, ή έναν λαό που βγαίνει στη σύνταξη από τότε που είναι στην εφηβεία, ή είναι τόσο τεμπέλης που δεν πατάει στη δουλειά του πάνω από μισή ώρα την ημέρα. Αυτά όλα είναι το παραμύθι που μας πουλάνε. Οι Έλληνες είναι τα θύματα αυτή τη στιγμή και θέλουν να τους τιμωρήσουν και να τους φορτώσουν το φταίξιμο. Είναι τα θύματα του εγκλήματος οι Έλληνες! Και το έγκλημα έγινε ως εξής: Η Goldman Sachs, ήδη από το 2001-2002 έκανε ένα «deal» με την άρχουσα τάξη της Ελλάδας. Η συμφωνία ήταν να αρπάξει ευρώ από τα ταμεία του κράτους, να τα μετατρέψει σε γιεν, να τα ξαναμετατρέψει σε ευρώ και άλλα τέτοια κόλπα. Η Goldman υφίσταται απώλειες πολλών δισεκατομμυρίων δολαρίων, η ελληνική κυβέρνηση βγάζει κέρδος και δεν φαίνεται έλλειμμα στα ταμεία του κράτους παρά μόνο ένα 3%. Η ελληνική οικονομία φαίνεται να είναι μια χαρά. Αλλά στην πραγματικότητα η Goldman δεν υφίσταται απώλειες πολλών δισεκατομμυρίων δολαρίων. Είναι όλα μια απάτη! Υπήρχε ήδη μια μυστική συμφωνία ότι το ποσό αυτό θα το έπαιρνε πίσω στο ακέραιο και όχι μόνο. Για να μην αναφέρουμε το γεγονός ότι η Goldman, μόνο για να οργανώσει την όλη απάτη, τους χρέωσε 300 - 400 εκατομμύρια δολάρια».
Dylan Ratigan (παρουσιαστής): «Θα σε διακόψω, Greg. Να μην ξεχνάμε ότι δεν υπάρχει εδώ μαζί μας κάποιος από την Goldman για να εκπροσωπήσει την τράπεζα στον διάλογο αυτό. Αυτές τις κατηγορίες που μας αναφέρεις εδώ τις έχεις απευθύνει σε αυτούς άμεσα»;
Greg Palast: «Aν έχω λέει... Μην ξεχνάς ότι εργάζομαι στο ρεπορτάζ έρευνας του τηλεοπτικού σταθμού του BBC. Ο τομέας του ρεπορτάζ έρευνας είναι καθ' όλα νόμιμος στη Βρετανία, αλλά το άρθρο 4 του νομοσχεδίου «Patriot Act» που ψηφίστηκε επί γιού Μπους ποινικοποίησε το είδος αυτό ρεπορτάζ στις ΗΠΑ και δεν επιτρέπονται πια τέτοιου είδους δημοσιογραφικές έρευνες. Αλλά όταν κάποιος απευθυνθεί στην ίδια την Goldman Sachs, η εταιρεία έχει δικαίωμα να απαντήσει. Επικοινώνησα μαζί τους τηλεφωνικά και πήγα μέχρι το κατώφλι της κεντρικής εισόδου τους με την ελπίδα ότι κάποιον θα πετύχαινα. Αρνούνται να απαντήσουν σε αυτές τις κατηγορίες. Μου έδωσαν μια δήλωση γεμάτη με ανακρίβειες. Δεν θέλουν να παραδεχτούν ότι έκαναν ανταλλαγές συναλλάγματος για λογαριασμό της ελληνικής κυβέρνησης.
Οι
ανταλλαγές συναλλάγματος εμπίπτουν στα οικονομικά εγκλήματα απάτης και
στο παρελθόν έχουν ήδη γίνει τέτοιες ανταλλαγές για λογαριασμό της
κυβέρνησης των ΗΠΑ. Το ζήτημα είναι ότι όταν έβγαιναν στις αγορές
κρατούσαν αυτές τις συναλλαγές μυστικές και έφτιαξαν ένα σκηνικό τέτοιο
ώστε να φαίνεται ότι η ελληνική οικονομία δεν αντιμετωπίζει τεράστια
προβλήματα. Αυτό συνιστά απάτη.
Παλιότερα, θα θυμάσαι, ότι όταν
ανακαλύπταμε ένα παρόμοιο σενάριο που είχε παιχτεί εδώ στις ΗΠΑ, οι
υπεύθυνοι συλλαμβάνονταν αμέσως, τους βγάζαμε από το κτίριο της τράπεζάς
τους και τους προφυλακίζαμε. Σήμερα τι βλέπουμε να γίνεται; Σήμερα οι
τύποι αυτοί δεν θεωρούνται πια «όρνεα».
Σήμερα η Goldman το
παίζει θεός και δεν την αγγίζει κανείς.Και όμως αυτό που έγινε είναι
έγκλημα.
Είναι μια τεράστια απάτη, η οποία όταν αποκαλύφθηκε, ήταν
φυσικό να τιναχθεί η ελληνική οικονομία στον αέρα, αφού κανείς δεν
δάνειζε χρήματα στους Έλληνες λόγω της απάτης που είχε διαπραχθεί.
Σήμερα, λοιπόν, αντί να πληρώνει η Ελλάδα 3% επιτόκιο για ένα δάνειο,
πληρώνει 9, 12, 15%. Είναι σκέτη παράνοια αν το σκεφτείς. Η
μέση ελληνική οικογένεια σήμερα καλείται να πληρώσει 14.000 δολάρια το
χρόνο μόνο για τους τόκους αυτού του χρέους. Και όλα αυτά έγιναν μόλις
αποκαλύφθηκε η απάτη»!
Susan Del Percio (Συμπαρουσιάστρια): «Συγνώμη. Να σας διακόψω μια στιγμή. Παρουσιάζετε το γεγονός αυτό με τέτοιο τρόπο που θα νόμιζε κανείς ότι οι Έλληνες δεν έχουν καμιά απολύτως ευθύνη στην υπόθεση. Αν κατηγορείτε την Goldman, δεν έχω λόγους να διαφωνήσω, αλλά θα πρέπει να παραδεχτείτε ότι οι Έλληνες έχουν κάποιο μέρος της ευθύνης και μόνοι τους αναμίχθηκαν σε αυτή την υπόθεση».
Greg Palast: «Τι εννοείτε με το «μόνοι ΤΟΥΣ»; Ποιοί είναι αυτοί; Τον λαό που διαδηλώνει σήμερα στους δρόμους εννοείτε; Τους Έλληνες οδηγούς τρόλεϊ; Τους δασκάλους»;
Susan Del Percio (Συμπαρουσιάστρια): «Η ελληνική κυβέρνηση, η οποία εκπροσωπεί τον ελληνικό λαό, είναι επίσης υπεύθυνη για ό,τι έγινε».
Greg Palast: «Διαπράχθηκε ένα έγκλημα! Όταν διαπράττεται ένα έγκλημα εναντίον ενός λαού…»
Susan Del Percio (Συμπαρουσιάστρια): «Μα τι λέτε…»
Dylan Ratigan (παρουσιαστής): «Αυτό που εννοούσε η Susan είναι ότι η ελληνική κυβέρνηση ήταν και αυτή συνεργός στο έγκλημα. Πράγμα που σημαίνει ότι η Goldman Sachs δεν θα μπορούσε να μπει στην Ελλάδα και να αναμιχθεί στα οικονομικά της χώρας αν δεν υπήρχε η συνέργεια της συμμετοχής της ελληνικής ηγεσίας, η οποία ήθελε να δείξει ότι επιτελεί το έργο της θαυμάσια για το συμφέρον του ελληνικού λαού, σε σημείο που συνήργησε με τις τράπεζες για να δημιουργηθεί η ψευδαίσθηση ότι παρήχθηκε έργο υπέρ του λαού. Δεν είναι η πρώτη φορά που οι πολιτικοί μιας κυρίαρχης χώρας συνεργούν με τους τραπεζίτες και οργανώνουν μια οικονομική απάτη, έτσι ώστε και οι τράπεζες να βγάζουν κέρδος, και οι κυβερνήσεις να διατηρούνται στην εξουσία, ενώ ο λαός πληρώνει όλο τον λογαριασμό στο τέλος».
Greg Palast: «Αντίθετα, στην Ισλανδία είδαμε να συλλαμβάνεται ο πρωθυπουργός μόλις αποκαλύφθηκε ένα παρόμοιο colpo grosso της κυβέρνησης με τις τράπεζες. Όταν συμβαίνει κάτι τέτοιο, θα πρέπει να συλλαμβάνονται οι εγκληματίες και όχι να καταγγέλλονται τα θύματα. Στην Ελλάδα σήμερα χρεοκοπούν τα θύματα και επιτρέπουν στους εγκληματίες να διαφεύγουν. Η Goldman έχει ακόμα στις τσέπες της μισό εκατομμύριο από όσα χρέωσε για αυτή την απάτη στην Ελλάδα. Άρα ενοχοποιούνται τα θύματα. Διαφωνώ μαζί σας. Αυτοί που θα πρέπει να κατηγορούνται σήμερα είναι οι δράστες, τα όρνεα».
Dylan Ratigan (παρουσιαστής): «Συμφωνώ μαζί σου σ' αυτό. Ενδιαφέρουσα η «παρτίδα πινγκ πονγκ» που είχαμε σήμερα εδώ ανάμεσα στην πλευρά που λέει «φταίνε οι τράπεζες» και την άλλη που λέει «φταίει η κυβέρνηση», αλλά όπως βλέπουμε και εδώ στις ΗΠΑ, αυτές οι δύο πλευρές υπάρχουν πάντα. Και η ουσία είναι ότι φταίνε και οι δύο».
Susan Del Percio (Συμπαρουσιάστρια): «Δεν νοείται διαφορετικά…»
Dylan Ratigan (παρουσιαστής): «Τόσο οι τραπεζίτες όσο και το πολιτικό σύστημα βρίσκονται πάντα πίσω από κάθε τέτοια υπόθεση».
Greg Palast: «Ναι, αλλά στην Ελλάδα ασκείται δίωξη εναντίον των θυμάτων»!
Dylan Ratigan (παρουσιαστής): «Φυσικά, αφού οι τράπεζες και η κυβέρνηση έχουν το επάνω χέρι».
Greg Palast: «Τώρα μίλησες»!
Dylan Ratigan (παρουσιαστής): «Τουλάχιστον βρήκαμε μια άκρη... Ανυπομονώ να διαβάσω το βιβλίο σου.
Πηγή http://www.defencenet.gr/
Subscribe to:
Posts (Atom)




