Μισανθρωπική Αριθμητική (του Γιάννη Βαρουφάκη)

 
Γιατί τα νούμερα της κυβέρνησης (πάλι) δεν βγαίνουν.

Μήνες τώρα κυβέρνηση και Τρόικα προσπαθούν να τα βρουν στα νούμερα τα οποία, αθροιζόμενα, θα τους δώσουν ένα άθροισμα Χ δισ. – το ποσόντο οποίο πρέπει να αφαιρεθεί από το έλλειμμα του κρατικού προϋπολογισμού τα επόμενα χρόνια (δύο ή τέσσερα στην περίπτωση της «επιμήκυνσης) ώστε να παραχθεί αρκετό (πρωτογενές) πλεόνασμα, από το οποίο να πάρουν πίσω τα χρήματά τους οι δανειστές μας (πρώτα η Τρόικα, που αποπληρώνεται ήδη, και κατόπιν οι ιδιώτες δανειστές, των οποίων τα νέα, κουρεμένα ομόλογα, που τους έδωσε το Δημόσιο φέτος στο πλαίσιο του PSI, θα αρχίσουν να «ωριμάζουν» μετά το 2020).

Αυτός είναι ο σκοπός: η αποπληρωμή των δανειστών. Ας δούμε τώρα γιατί κάποιοι εξ ημών πιστεύουμε ότι δεν υπάρχει καμία περίπτωση να επιτευχθεί.

Το ποσόν αυτό, τα Χ δισ. (που σήμερα υπολογίζονται μεταξύ 14 και 16,5 δισ.), πρέπει να προκύψει ως ένα άθροισμα δύο αριθμών: μείωση δαπανών, έστω Δ, και αύξηση εσόδων, έστω Ε. (Δ + Ε = Χ, σε όρους απλής εξίσωσης.) Το ένα από αυτά τα δύο νούμερα, το Δ, είναι στη διακριτική ευχέρεια κάθε κυβέρνησης να το μειώσει όσο θέλει, με μοναδικό (πλην σοβαρό) περιορισμό το λεγόμενο πολιτικό κόστος. (Αν π.χ. απολύσει το 80% των δημοσίων υπαλλήλων, το Δ μεγαλώνει θεαματικά.) Το δεύτερο νούμερο, το Ε, επηρεάζεται από την κυβέρνηση (π.χ. με την πάταξη της φοροδιαφυγής), αλλά, στον μεγαλύτερο βαθμό, εξαρτάται από τον κύκλο εργασιών της οικονομίας, την οικονομική δραστηριότητα, το ΑΕΠ της χώρας.

Συνεπώς, όπως πλέον έχουν καταλάβει και όσοι δεν γνώριζαν προ της Κρίσης τα βασικά της μακροοικονομικής, το μέγα πρόβλημα για την κυβέρνηση είναι ότι, όσο αυξάνει το Δ (στην προσπάθειά της να πετύχει τον στόχο της ως προς το άθροισμα Δ + Ε = Χ), μειώνεται το Ε κι έτσι κινδυνεύει ο... στόχος του αθροίσματος Χ. Το ερώτημα, λοιπόν, τίθεται: Υπάρχει κάποιο ποσόν Δ που (σε συνδυασμό με έξυπνα φορολογικά μέτρα) να «αφήσει» το Ε να φτάσει ένα επίπεδο τέτοιο, ώστε Δ + Ε να αθροιστούν στα πολυπόθητα Χ δισ.;

Να το πω με λόγια: υπάρχει κάποιο «μαγικό» επίπεδο περικοπών στις δαπάνες (Δ) που να επιτρέψει στα συνολικά εισοδήματα να φτάσουν σε τέτοιο επίπεδο, ώστε η φορολόγησή τους να μπορεί αποδώσει τα έσοδα (Ε) που απαιτούνται για να παραχθεί το επίπεδο πρωτογενούς πλεονάσματος από το οποίο η Τρόικα θα πάρει πίσω τα χρήματά της;

Η κυβέρνηση λέει, αν κρίνουμε από το Σχέδιο Προϋπολογισμού που κατέθεσε, ότι βρήκε το μαγικό Δ. Είναι ένα ποσό περί τα 10,5-11,5 δισ., το οποίο μάλλον θα κλείσει κοντά στα 12 δισ. μετά τις ασφυκτικές πιέσεις της Τρόικας. Άρα, η κυβέρνηση κρίνει πως, επιλέγοντας περικοπές μιας τέτοιας τάξης (Δ = 10,5-11,5 δισ.) θα μπορέσει να αυξήσει (έστω και με νέα φοροεπιδρομή) τα φορολογικά της έσοδα κατά Ε = 3 δισ.(τουλάχιστον). Πρόκειται για μια απείρως ηρωική «υπόθεση εργασίας», που είτε βασίζεται σε πλήρη άγνοια της κατάστασης της ελληνικής κοινωνικής οικονομίας είτε εξηγείται ως μια περίπτωση «στρατηγικής αστοχίας». Ας εξηγηθώ:

Το Μνημόνιο 1 μείωσε τα δημόσια έξοδα (μισθούς, συντάξεις και λοιπές δαπάνες) κατά 25%. Το αποτέλεσμα ήταν, από τη μια μεριά, να μειωθεί το έλλειμμα του κρατικού προϋπολογισμού, αλλά, από την άλλη, να χαθούν περί τα 45 δισ. από το συνολικό εισόδημα της χώρας, το λεγόμενο ΑΕΠ. Η απώλεια αυτή μείωσε την ικανότητα του κράτους να συλλέγει φόρους κατά τουλάχιστον 10 δισ. Εν συντομία, η ύφεση που έφερε το πρώτο Μνημόνιο αφαίρεσε από το κράτος 10 δισ. δυνητικών φόρων. Αν τα φορολογικά έσοδα δεν μειώθηκαν στον ίδιο βαθμό, αυτό οφείλεται στην πλειάδα νέων φόρων που εισήχθησαν την τριετία του πέρασε, εξαντλώντας ουσιαστικά τις αντοχές της ελληνικής οικογένειας κι επιχείρησης να «προσφέρουν» επιπλέον φόρους στο Δημόσιο. Ό,τι λίπος υπήρξε είτε «κάηκε» στον βωμό της ύφεσης είτε έχει μεταναστεύσει σε άλλα...τραπεζικά συστήματα.

Σήμερα, εν μέσω της μεγαλύτερης ύφεσης στην παγκόσμια μεταπολεμική ιστορία, η κυβέρνηση προτείνει μια περαιτέρω μείωση δαπανών της τάξης του 20% περίπου. Τηρουμένων των αναλογιών με την περίοδο του 1ου Μνημονίου, στην καλύτερη των περιπτώσεων οι δυνητικοί φόροι του κράτους θα μειωθούν κατά τουλάχιστον 8 δισ. Η κυβέρνηση, λοιπόν, μας ζητά να πιστέψουμε το εξής: ότι την ώρα που τα δυνητικά της έσοδα θα μειωθούν κατά 8 δισ., εκείνη θα τα αυξήσει κατά 3 δισ. Και πώς προτείνει να κάνει κάτι τέτοιο; Καταργώντας το αφορολόγητο για όλους (ακόμα και για τα μικρομάγαζα που καρκινοβατούν και για τους, επισήμως, φτωχούς) και επιβάλλοντας πρωτάκουστους νέους φόρους (π.χ. για το δικαίωμα να ζει κάποιος στο σπίτι που κληρονόμησε από τους γονείς του).

Το μέγα όμως σκάνδαλο στην αριθμητική του υπουργείου είναι ότι σε όλη αυτήν τη συζήτηση δεν λέει τίποτα για τη μεγαλύτερη πληγή της οικονομίας μας: το απολύτως πτωχευμένο τραπεζικό σύστημα, το οποίο αντιμετωπίζει το φάσμα μη εξυπηρετούμενων δανείων (σε ποσοστό 30% όλων των δανείων που έχουν δώσει οι τράπεζες). Με το πιστωτικό σύστημα να έχει αποκλείσει ακόμα και τις κερδοφόρες επιχειρήσεις από τη ρευστότητα που του παρέχει η ΕΚΤ, με τη συνεχιζόμενη (και κατά το υπουργείο Οικονομικών) μείωση των κρατικών και ιδιωτικών επενδύσεων κατά 8% για έκτη συνεχιζόμενη φορά, δεν υπάρχει κανένα νούμερο Δ τέτοιο, που να αφήνει και την παραμικρή ελπίδα ότι το άθροισμα Δ + Ε θα είναι αυτό που λένε, Τρόικα και κυβέρνηση, ότι στοχεύουν.

Θα ρωτήσετε, λογικά: «Ανόητοι είναι; Δεν το γνωρίζουν;». Και βέβαια το γνωρίζουν. Όμως, και εδώ έγκειται ο μεγάλος κίνδυνος για τη δημοκρατία στην Ευρώπη, όλοι τους ψεύδονται, για διαφορετικούς λόγους ο καθένας, στους βουλευτές, στους πολίτες, στους μετόχους τους:

Η γερμανική κυβέρνηση, επειδή δεν θέλει σε καμιά περίπτωση να παραδεχτεί ότι τα δάνεια στην Ελλάδα ήταν ένας τρόπος για να μετα-φορτωθούν στις πλάτες των Γερμανών φορολογουμένων οι ζημιές των γερμανικών τραπεζών. Το ΔΝΤ, επειδή βλέπει τη συμμετοχή του στην Τρόικα ως μοχλό αναβάθμισής του (μετά την παρ’ ολίγον απαξίωσή του πριν από το 2008).

Η ελληνική κυβέρνηση, επειδή ελπίζει ότι, αν δεχτεί να «ματώσει» αρκετά την ελληνική κοινωνία, συμμορφωνόμενη προς τις υποδείξεις ως προς το τεράστιο Δ, η Ευρώπη θα «κουρέψει» και τις απαιτήσεις των Βόρειων φορολογούμενων-δανειστών μας. Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, επειδή ένα κούρεμα των ελληνικών ομολόγων που διαθέτει δεν μπορεί να συζητηθεί (και γι’ αυτό αρκούνται στο να παρατηρούν το παιχνίδι της Τρόικας με την ελληνική κυβέρνηση) όσο στους κόλπους της ΕΚΤ διεξάγεται μια τιτανομαχία μεταξύ εκείνων που κατανοούν ότι η λιτότητα αλά ελληνικά υπονομεύει το ίδιο το ευρώ και την Κεντρική Τράπεζα της Γερμανίας, η οποία ήδη σχεδιάζει το νέο μάρκο.

Όσο οι ιθύνοντες επιδίδονται σε μια μισανθρωπική αριθμητική που μοναδικό στόχο έχει να κρύψει τις πραγματικές πολιτικές διεργασίες από τα βλέμματα των Ευρωπαίων πολιτών, η κρίση και η μισαλλοδοξία θα θριαμβεύουν.


Πηγή http://www.lifo.gr/

Ο πρωθυπουργός κύριος Προβόπουλος (του Κώστα Βαξεβάνη)

Μια μεγάλη ελληνική Τράπεζα, η Αγροτική πουλήθηκε στην Πειραιώς για 95 εκατομμύρια ευρώ. Το τίμημα από μόνο του είναι ένα σκάνδαλο. Μόνο το κτίριο της ΑΤΕ στο Καστρί, στοιχίζει 75 εκατομμύρια. Την ημέρα της πώλησής της, η αξία μόνο κάποιων μετοχών της ΑΤΕ (10% στην ΕΥΔΑΠ και 7,5 στο Folli Follie) σύμφωνα με το Bloomberg, είχαν αξία 57 εκατομμύρια ευρώ.

Παρ όλα αυτά η ΑΤΕ προσφέρθηκε στην Πειραιώς, γιατί σύμφωνα με τον υπουργό Οικονομικών Γ. Στουρνάρα και τον διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος Γ. Προβόπουλο (πρώην μέτοχο και στέλεχος της Πειραιώς) ήταν ασύμφορη για το κράτος. Όταν οι δύο τους ρωτήθηκαν στη Βουλή με ποια δεδομένα ήταν ασύμφορη, απάντησαν πως αυτά τα δεδομένα είναι απόρρητα. Απόρρητα και από την Ελληνική Βουλή.

Θα διαβάσετε στο HOT DOC που κυκλοφορεί (Πέμπτη 4 Οκτωβρίου) για το πώς μεθοδεύτηκε ένα από τα μεγαλύτερα πολιτικά και οικονομικά σκάνδαλα. Το θέμα δεν είναι μόνο το σκάνδαλο της ΑΤΕ αυτό καθ αυτό, αλλά η εκχώρηση λειτουργιών του κράτους στην Τράπεζα της Ελλάδος. Μια ιδιωτική Τράπεζα δηλαδή και όχι κρατική όπως πιστεύουν πολλοί, με άγνωστο μετοχολόγιο και σχέσεις με μια ευρωπαϊκή οικονομική ελίτ. Αν σήμερα κάποιος έθετε το ερώτημα του γέρου Καραμανλή της δεκαετίας του 60 «ποιός κυβερνά αυτό τον τόπο;» η απάντηση θα ήταν «μα, ο κύριος Προβόπουλος».

Την χρονιά που πέρασε, ένας ακόμη νόμος -τερατούργημα (του Βενιζέλου φυσικά)ο 4021/2011 «περί ενισχυμένων μέτρων εποπτείας και εξυγίανσης των πιστωτικών ιδρυμάτων» εκχωρεί αρμοδιότητες και εξουσία της εκλεγμένης κυβέρνησης, στην Τράπεζα της Ελλάδος. Με άλλο νόμο τα στελέχη της Κεντρικής Τράπεζας αμνηστεύονται για όσα αποφασίσουν και πραγματοποιήσουν. Ακόμη και στην περίπτωση του τραγικού νόμου «περί ευθύνης υπουργών» σε κάποιον υπουργό μπορεί να αναγνωριστεί ευθύνη. Στους Τραπεζίτες και στον Προβόπουλο καμία. Ούτε αστική.

Αυτή η οικονομική ελίτ, μπορεί να παίρνει αποφάσεις, να υλοποιεί, να μην εξηγεί τους λόγους μέσα από επίκληση απορρήτου και να μην έχει κανένα (ούτε Κοινοβουλευτικό) έλεγχο. Αυτό δεν είναι απλώς πρωτοφανές, είναι αντιδημοκρατική λειτουργία.

Ο Προβόπουλος, όπως και ο επόμενος Προβόπουλος μπορεί να κάνει ο,τιδήποτε. Μπορεί βεβαίως να ξεγελάσει ακόμη και την Τρόικα δίνοντας τα δικά του στοιχεία. Πρέπει για παράδειγμα να απαντήσει στην αποκάλυψη του HOT DOC πως στο πρώτο stress test των Τραπεζών, δέχθηκε να κρίνει με διαφορετικά κριτήρια την Πειραιώς από τις άλλες Τράπεζες. Όλη η διαδικασία, καλύφθηκε και πάλι κάτω από το απόρρητο.

Ο κύριος Προβόπουλος δήλωσε στη Βουλή πως η ΑΤΕ έπρεπε να δοθεί και να ξεφύγει από τον εναγκαλισμό με το κράτος. Μα ο ίδιος ήταν Τραπεζίτης όταν υπήρχε αυτός ο εναγκαλισμός και η ΑΤΕ δανειοδοτούσε κόμματα. Ο ίδιος ήταν κεντρικός τραπεζίτης όταν εξελισσόταν το σκάνδαλο Proton και όταν αποκαλύφθηκε πως η εταιρεία SCIEN στην οποία υπήρξε αντιπρόεδρος, με τρόπο που σήμερα είναι ελεγχόμενος πήρε, 82 εκατομμύρια δάνειο για να κάνει αύξηση μετοχικού κεφαλαίου της Πειραιώς. Ήταν επίσης αρχιτραπεζίτης, όταν η Marfin έδωσε 113 εκατομμύρια σε offshore της οικογένειας Σάλλα για να κάνει και πάλι αύξηση μετοχικού κεφαλαίου της Πειραιώς. Την ώρα που απαγόρευαν να κάνει το ίδιο η ΑΤΕ ώστε να βρεθεί με άσχημους δείκτες και να την «πουλήσουν».

Ο Διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδας, δεν έχει πια μόνο προσωπική ευθύνη για σκάνδαλα που δεν έχει ελέγξει και που όλως τυχαίως αφορούν την Τράπεζα στην οποία ήταν μέτοχος και στέλεχος. Έχει αναλάβει νομότυπα «θεσμικό» ρόλο που ακυρώνει τους δημοκρατικούς θεσμούς. Το ερώτημα είναι τι κάνουν τα κόμματα.

Πηγή http://www.koutipandoras.gr/

Η Γιάφκα και η Λίστα

Αποκλειστικό: πριν από μερικά χρόνια έφτασαν στο Υπουργείο Δημόσιας Τάξης φωτογραφίες από γιάφκα. Εκτός από τον οπλισμό καταγράφονταν όλα τα πρόσωπα των τρομοκρατών. Ο υπουργός φώναξε στο γραφείο του τον πληροφοριοδότη και ρώτησε: «που τις βρήκες;». «Μου τις πούλησε ο φωτογράφος». Ο υπουργός ξεροκατάπιε: «σου έκοψε απόδειξη;». «Ποια απόδειξη αφεντικό; Αυτά είναι τα μέλη της οργάνωσης Ο Μήνας Έχει Εννιά. Πάμε να τους συλλάβουμε, έχουμε διευθύνσεις, τα πάντα». Ο υπουργός ήταν ανένδοτος. «Όχι, αν δεν έκοψε απόδειξη ο φωτογράφος δεν μπορούμε να προχωρήσουμε. Κρύψε το υλικό και μη μιλάς».

Πώς μπορούν να χαρακτηριστούν τα παραπάνω; Μπούρδες. Σαν κι αυτές που αραδιάζουν ο κ. Γ. Παπακωνσταντίνου και ο κ. Ευ. Βενιζέλος σχετικά με τη λίστα Λαγκάρντ. Είχαν στα χέρια τους λίστα με 1.991 ονόματα καταθετών που φοροδιαφεύγουν αλλά δεν τους έλεγξαν, γιατί η λίστα ήταν προϊόν υποκλοπής. Αντί να ντραπούν, να κάνουν πλαστική στο πρόσωπο και να κρυφτούν σε κάποια χώρα της λατινικής Αμερικής οι υπόλογοι πολιτικοί επιδίδονται σε δηλώσεις και εξηγήσεις που συνοψίζονται με την παροιμία «εγώ τα λέω στον σκύλο μου κι ο σκύλος στην ουρά του».

Η λίστα έφτασε στις ελληνικές αρχές ως δώρο της κυρίας Κριστίν Λαγκάρντ, η οποία ήταν υπουργός Οικονομικών της Γαλλίας το 2009, όταν υπεκλάπη ο εν λόγω κατάλογος. Οι Γάλλοι έπραξαν τα αυτονόητα. Η ιστορία από την αρχή: ο Ερβέ Φαλτσιάνι, υπάλληλος της τράπεζας HSBC αντέγραψε χιλιάδες ονόματα καταθετών. Παράνομα. Οι Ελβετοί τον καταζητούσαν κι εκείνος κρυβόταν στη Γαλλία. Πήγε ο εισαγγελέας, τον συνέλαβε και, βεβαίως, βεβαίως, αντέγραψε τη λίστα. Ο καταζητούμενος πήρε τη γαλλική υπηκοότητα και ησύχασε. Οι αρχές της Γαλλίας προχώρησαν σε διαπραγμάτευση με τους φοροκλέπτες και εισέπραξαν 1 δισ. από φόρους και πρόστιμα. Τα ίδια έκαναν οι Γερμανοί. Τα ίδια έκαναν οι Ιταλοί, οι Ισπανοί.

Ο κ. Γ. Παπακωνσταντίνου είναι κατηγορηματικός: οι περισσότεροι λογαριασμοί Ελλήνων ήταν μηδενικοί. Τον πιστεύουμε -δεν έχουμε άλλωστε κανέναν λόγο να τον αμφισβητήσουμε. Αποτελεί προπολεμική παράδοση στα Βαλκάνια να ανοίγονται μηδενικοί λογαριασμοί για την περίπτωση που κάποιος κερδίσει το λαχείο. Πού να τρέχει βρε αδερφέ τελευταία στιγμή… Αυτό αφορά τους περισσότερους -τους χίλιους, τους χίλιους πεντακόσιους; Οσους είχαν μηδενικό λογαριασμό. Υπολείπονται μερικές εκατοντάδες των οποίων οι λογαριασμοί έχουν μηδενικά και μάλιστα πολλά. Παραμένουν στο απυρόβλητο.

Ο κ. Παπακωνσταντίνου διάλεξε από τη λίστα Λαγκάρντ είκοσι ονόματα. Διάλεξε με λογικά κριτήρια: πέντε καταθέτες των οποίων τα ονόματα τονίζονται στην παραλήγουσα, πέντε με καταθέσεις σε μονό αριθμό, πέντε με ζώδιο στον Αιγόκερο και πέντε γνωστούς που δεν χώνεψε ποτέ του. Αυτά τα είκοσι ονόματα τα έστειλε στη ΣΔΟΕ για να φαίνεται συνεπής, μην τυχόν του πει κανείς ότι είχε τη λίστα Λαγκάρντ αλλά δεν έκανε έλεγχο.

Από το φιάσκο της λίστας προκύπτει συμπέρασμα: στο προσκήνιο βρίσκονται τα ίδια πρόσωπα που κατέστρεψαν την οικονομία και καταστρέφουν καθημερινά ανθρώπινες ζωές. Γιατί αυτοί που αρνήθηκαν να ελέγξουν τους εντοπισμένους φοροκλέπτες είναι οι ίδιοι που αλύπητα περικόπτουν τους μισθούς, επινοούν αντισυνταγματικούς φόρους, ποδοπατούν όλα τα εργασιακά δικαιώματα. Πρέπει κάποια στιγμή να τους βοηθήσουμε να ξεκουμπιστούν.


Πηγή http://www.tovima.gr/

Σχιζοφρένεια ...

Αναγνώστρια του enikos.gr μας έστειλε την παρακάτω  επιστολή. Σε αυτήν περιγράφει τον «Καιάδα των ψυχασθενών στην Ελλάδα της κρίσης», όπως και η ίδια βιώνει το πρόβλημα μέσα στην οικογένειά της.

«Έχω ένα παλικάρι 34 ετών που πάσχει από σχιζοφρένεια. Νοσηλεύεται για μεγάλα χρονικά διαστήματα, όπως και τώρα (κατόπιν εντολής εισαγγελέα) σε μια ιδιωτική ψυχιατρική κλινική που έχει σύμβαση με το ταμείο του ΕΟΠΥΥ. Δυστυχώς στα κρατικά ψυχιατρεία δεν μπορώ να βρω κρεβάτι εύκολα και αν βρω δεν τον νοσηλεύουν περισσότερο από 10 ημέρες και με προτρέπουν να βρω κρεβάτι σε ιδιωτική κλινική.

Με ειδοποίησαν σήμερα, από την κλινική που νοσηλεύεται ο γιος μου, ότι από 8 Οκτωβρίου οι ιδιωτικές ψυχιατρικές κλινικές όλης της Ελλάδας παύουν να έχουν σύμβαση με τον ΕΟΠΥΥ, με αποτέλεσμα να χρειάζεται να καταβάλω εγώ τα νοσήλια στην κλινική και όχι ο ΕΟΠΥΥ (40 ευρώ περίπου την ημέρα συν φάρμακα και ΦΠΑ) ή να τον πάω για νοσηλεία σε δημόσιο ψυχιατρείο.

Το παιδί μου εξαιτίας της παθήσεως του δεν είναι σε θέση να εργαστεί, εγώ είμαι άνεργη 8 μήνες τώρα, ο μικρότερος μου γιος εργάζεται περιστασιακά και τα μόνα έσοδα της οικογένειας μου είναι ο μισθός του συζύγου μου, που δόξα τον Θεό εργάζεται και παίρνει μισθό ακόμη.

Πως θα βρω τα χρήματα να νοσηλεύσω το παιδί μου; Ακόμα και όλα τα έσοδα μας να δώσω δεν φτάνουν για να καλύψουν την νοσηλεία του; Δυστυχώς ο γιος μου χρειάζεται να παραμείνει νοσηλευόμενος και δεν μπορώ να τον πάρω με εξιτήριο, είναι επικίνδυνος για τον εαυτό του και στο σπίτι δεν μπορούμε να του παρέχουμε την κατάλληλη θεραπεία ούτε να τον προστατεύσουμε να μην κάνει κακό στον εαυτό του. Είμαι απελπισμένη, θέλω να βγω στους δρόμους να ουρλιάζω την αδικία που κάνει το κράτος σε αυτούς τους ανθρώπους. Οι ψυχικά πάσχοντες είναι ένα από τα πολύ ευαίσθητα κομμάτια μιας κοινωνίας που δυστυχώς είναι παραπεταμένοι και στιγματισμένοι από τα «υγιή μυαλά».

Η αρρώστια του παιδιού μου ξέρω ότι δεν θεραπεύεται. Σε αυτήν την κλινική που νοσηλεύεται το παιδί μου είχα βρει ένα αποκούμπι, όταν χρειαζόταν ήξερα πια πόρτα να χτυπήσω για να τον βοηθήσουν. Μου είπαν ότι τα μοναδικά έσοδα της κλινικής είναι τα νοσήλια από τα ασφαλιστικά ταμεία, όμως έχουν να εισπράξουν νοσήλια από τον Απρίλιο, το προσωπικό τους είναι απλήρωτο μήνες τώρα, το ίδιο και οι προμηθευτές και ότι σε λίγο καιρό δεν θα έχουν χρήματα ούτε να τους ταΐσουν. Τους καταλαβαίνω, γιατί και εμάς σε λίγο, τα χρήματα μας δεν φτάνουν ούτε να φάμε.

Kαι αναρωτιέμαι αξίζουμε τέτοια τιμωρία σαν λαός σαν Έλληνες ;

Και αν ναι, ας μας τιμωρήσουν!

Όμως αυτά τα αδύναμα και ανυπεράσπιστα πλάσματα που είναι ψυχικά πάσχοντες γιατί να τα τιμωρήσουν; Γιατί να υπάρχει ένας Καιάδας πάντα για αυτούς τους ανθρώπους ;»

Πηγή http://www.enikos.gr/

ΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ ΜΑΣ ΒΟΥΛΙΑΖΕΙ ΠΑΛΙ ΣΤΑ ΧΡΕΗ (του Γιώργου Δελαστίκ)

Τα δραματικά αποτελέσματα της πολιτικής του Μνημονίου που έχουν επιβάλει στην Ελλάδα η ΕΕ και το ΔΝΤ και υλοποιούν διαδοχικά οι κυβερνήσεις του Γιώργου Παπανδρέου, του Λουκά Παπαδήμου και του Αντώνη Σαμαρά αποτύπωσε ανάγλυφα για μια ακόμη φορά το προσχέδιο του προϋπολογισμού για το 2013. Ανεξαρτήτως του γεγονότος ότι πληθώρα παραμέτρων του προσχεδίου αυτού θα αλλάξει επί τα χείρω, αρκεί μια ματιά στα κρισιμότερα δημοσιονιομικά μεγέθη και μια απλή παράθεση των αντίστοιχων στοιχείων των προηγούμενων ετών για να συνειδητοποιήσει αμέσως ο καθένας σε ποια άβυσσο έχουμε πέσει. Ας δούμε πρώτα τα απόλυτα μεγέθη. Το δημόσιο χρέος της χώρας μας, το 2009 ανήλθε στα 299,7 δισεκατομμύρια ευρώ. Με το που μπήκε η χώρα στο Μνημόνιο, το χρέος εκτοξεύθηκε στα 329,5 δις το 2010 και στα 355,6 δις το 2011. Μας είπαν δηλαδή οι «τροϊκανοί» ότι δήθεν είμαστε στα πρόθυρα της χρεοκοπίας με τα 300 δις χρέος και για να μας «σώσουν» με το Μνημόνιο αύξησαν το δημόσιο χρέος της χώρας μας κατά ....25% σε δύο χρόνια! Έξοχη θεραπεία.

Φέτος μας πούλησαν το παραμύθι ότι θα μας σώσουν με το «κούρεμα» των ομολόγων. Μείωσαν λοιπόν το χρέος μας μέσω του «κουρέματος» κατά 105,97 δις ευρώ. Ταυτόχρονα, όμως, όπως περιγράφεται αναλυτικά στο προσχέδιο του προϋπολογισμού, το δημόσιο χρέος φέτος εκτινάσσεται κατά περίπου....90(!) δις ευρώ, με αποτέλεσμα αντί για 105 δις να γλιτώσουμε μόνο....15! Για να είμαστε ακριβείς, από 355,6 δις ευρώ που ήταν το χρέος στο τέλος του 2011, στο τέλος του 2012, θα πέσει στα....340,6 δις φέτος! Αυτό λέει το προσχέδιο του προϋπολογισμού, το οποίο μάλιστα προβλέπει ότι το χρέος θα ανέλθει στα 346,2 δις ευρώ το 2013. Αδύνατον δηλαδή να πιάσουμε το χρέος της... «χρεοκοπίας» του 2009, τα 299,7 δισ.! Δεν σταματάει εδώ η τραγωδία. Παράλληλα με την απογείωση του χρέους, η μνημονιακή πολιτική στραγγαλίζει συνεχώς και το ΑΕΠ της Ελλάδας. 

Το 2009 το ΑΕΠ μας ήταν 231,6 δισ. ευρώ. Το 2010 υποχώρησε λίγο και έπεσε στα 227,3 δισ. ευρώ και το 2011 καταβυθίστηκε στα 215,1 δισ. Το προσχέδιο του προϋπολογισμού εκτιμά ότι το 2012 θα καταποντιστεί στα 200,9 δισ. και προβλέπει ότι το 2013 θα σημειώσει περαιτέρω πτώση στα 193 δισ. Αυτό σημαίνει ότι το ΑΕΠ θα έχει πέσει φέτος κατά 13,25% με τρία χρόνια μνημονιακής πολιτικής και το 2013, αν επαληθευτούν οι προβλέψεις, θα έχουμε πτώση του ΑΕΠ κατά 16,67% στα απόλυτα μεγέθη, μέσα σε μια μνημονιακή τετραετία. Τα πράγματα είναι ακόμη χειρότερα.

Η βιωσιμότητα του χρέους μιας χώρας δεν κρίνεται από το απόλυτο ύψος, του πόσα λεφτά χρωστάει δηλαδή, αλλά από το ποσοστό του χρέους προς το ΑΕΠ. Από τη στιγμή λοιπόν που το ποσό που χρωστάει η Ελλάδα αυξάνεται ή μειώνεται ελάχιστα και παράλληλα το ΑΕΠ πέφτει συνεχώς στα χρόνια του Μνημονίου, η κατάσταση επιδεινώνεται διαρκώς και μάλιστα ραγδαία. Έτσι το 2009, τελευταία προμνημονιακή χρονιά, το ελληνικό δημόσιο χρέος ανήλθε στο 129,4% του ΑΕΠ, το 2010 εκτοξεύθηκε στο 145% του ΑΕΠ και το 2012 απογειώθηκε στο 165,3%.

Το 2012, παρά τη μείωση του χρέους έστω και μόνο κατά 15 δισ. ευρώ, το ποσοστό χειροτερεύει και γίνεται 169,5% του ΑΕΠ γιατί το ΑΕΠ της χώρας έπεσε ποσοστιαία περισσότερο από όσο επίσης ποσοστιαία μειώθηκε το χρέος. Αυτό εκτιμά το προσχέδιο του προϋπολογισμού, το οποίο προβλέπει νέα σοβαρή επιδείνωση και για το 2013, με το χρέος να ανέρχεται πλέον στο 179,3% του ΑΕΠ! Μας πήρε δηλαδή το Μνημόνιο από το 129,4% και μας οδήγησε στο 179,3% - 50 εκατοστιαίες μονάδες παραπάνω ως αποτέλεσμα μιας πολιτικής που εξουθενώνει τους Έλληνες για να... μειώσει (!) το χρέος. Τι άλλο πρέπει να γίνει για να αντιληφθούμε ότι αυτή η πο¬λιτική μας ρίχνει στον γκρεμό;

Πηγή http://www.iskra.gr/

*Δημοσιεύθηκε στο «ΕΘΝΟΣ» την Τετάρτη 3 Οκτωβρίου 2012

Έρευνα για το ''δωράκι'' Βενιζέλου στην Proton Bank

Μια ιδιαίτερα σοβαρή εισαγγελική έρευνα, που έχει ως στόχο τη διερεύνηση της σκανδαλώδους πριμοδότησης της τράπεζας Proton Bank με 100 εκατομμύρια ευρώ τον Ιούλιο του 2011, βρίσκεται σε εξέλιξη.

Στο μικροσκόπιο των εισαγγελικών Αρχών μπαίνει το σχέδιο που εξύφανε και ολοκλήρωσε ο τότε υπουργός Οικονομικών και νυν πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, κ. Ευάγγελος Βενιζέλος, ο οποίος, λίγους μήνες προτού ξεσπάσει το σκάνδαλο του επιχειρηματία Λαυρέντη Λαυρεντιάδη, φρόντισε να πριμοδοτήσει «για λόγους δημοσίου συμφέροντος» την υπό κατάρρευση τράπεζα.

Μάλιστα, ο κ. Βενιζέλος φρόντισε, εκ των υστέρων, να «αθωώσει» τον εαυτό του και μάλιστα αναδρομικά, καθώς με μια διάταξη της «ντροπής» έδωσε «συγχωροχάρτι» για όλες τις πριμοδοτήσεις τραπεζών από υπουργούς Οικονομικών, από το 1997 και εντεύθεν.

Ωστόσο, με εντολή της Εισαγγελίας του Αρείου Πάγου διενεργείται ποινική προκαταρκτική εξέταση, προκειμένου να διαπιστωθεί πώς ακριβώς στήθηκε το colpo-grosso με την πριμοδότηση της Proton και μάλιστα δύο μήνες προτού ξεκινήσει η εισαγγελική έρευνα του κ. Ιωάννη Δραγάτση για τα «θαλασσοδάνεια» που οδήγησαν στην άσκηση κακουργηματικών διώξεων.

Είχε προηγηθεί μηνυτήρια αναφορά που είχε κατατεθεί από την «Κίνηση Πολιτών», ενώ αξίζει να σημειωθεί ότι η ποινική διερεύνηση της υπόθεσης ξεκίνησε στις 11 Σεπτεμβρίου του 2012, όταν κλήθηκαν να καταθέσουν οι πρώτοι μάρτυρες.

Μεταξύ των προσώπων που αναμένεται να κληθούν είναι και στελέχη του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους (ΓΛΚ), όπως ο κ. Στέλιος Μαραβελάκης, ο οποίος είχε διαφωνήσει ενυπόγραφα με την πριμοδότηση, καταγγέλλοντας, τότε, τους κινδύνους για τη ζημία του ελληνικού Δημοσίου.

Η zougla.gr ανοίγει σήμερα τον «φάκελο της ντροπής». Πρωταγωνιστής της δυσώδους υπόθεσης είναι ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, ο οποίος από τη θέση του υπουργού Οικονομικών όχι μόνο έδωσε «δωράκι» στην τράπεζα του κ. Λαυρεντιάδη, αλλά, αδιαφορώντας για τις ενστάσεις που προέβαλαν τα στελέχη του ΓΛΚ, φρόντισε στη συνέχεια να αμνηστεύσει τον εαυτό του.

Τα έγγραφα-ντοκουμέντα τα οποία συμπεριλαμβάνονται στη δικογραφία αποκαλύπτουν τις «ομηρικές μάχες» που διαδραματίστηκαν λίγο προτού αποφασιστεί η τοποθέτηση μέρους των διαθεσίμων του ελληνικού Δημοσίου στην Proton.

Το σκεπτικό του Βενιζέλου

Ιούλιος 2011. Δύο μήνες προτού οι εισαγγελικές Αρχές ξεκινήσουν να «σκαλίζουν» την υπόθεση Λαυρεντιάδη και ενώ οι «φήμες» για ένα σκάνδαλο το οποίο βρισκόταν προ των πυλών πύκνωναν, ο κ. Βενιζέλος διαβίβασε, μέσω του τότε γενικού γραμματέα Δημοσιονομικής Πολιτικής κ. Ηλία Πεντάζου, στη Δ49 Διεύθυνση Χρηματοδοτικού Προγραμματισμού, την εντολή να πιστώσει στην τράπεζα Proton Bank 100.000.000 ευρώ από τα διαθέσιμα του ελληνικού Δημοσίου.

Στο έγγραφο αναφέρεται ότι ο νυν πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ πήρε τη συγκεκριμένη απόφαση, αφού πρώτα συνεννοήθηκε με τον διοικητή της Τραπέζης της Ελλάδος, κ. Προβόπουλο, και έλαβε υπ' όψιν του τα ακόλουθα:

- το νέο πλαίσιο κάτω από το οποίο ζητείται να λειτουργήσουν οι τράπεζες στην Ελλάδα σήμερα (PSI, πιθανές αυξήσεις μετοχικών κεφαλαίων, αν δεν πληρούνται οι δείκτες σύμφωνα με το μνημόνιο, πολιτική ρευστότητας της Ε.Κ.Τ.), καθώς και τις συνθήκες της οικονομικής κρίσης που έχουν δημιουργήσει ασφυκτικό κλοιό γύρω από το τραπεζικό σύστημα

- την ανάγκη διατήρησης της συστημικής ευστάθειας του εγχώριου χρηματοπιστωτικού τομέα

- την επερχόμενη ανακοίνωση των αποτελεσμάτων της άσκησης προσομοίωσης ακραίων καταστάσεων του τραπεζικού συστήματος

- τις ιδιαιτέρως δυσμενείς εκθέσεις των Διεθνών Οίκων Αξιολόγησης Πιστοληπτικής Ικανότητας και του σχεδίου συμμετοχής του ιδιωτικού τομέα στη διευθέτηση του ελληνικού χρέους (PSI)

- τους υφιστάμενους λόγους ύψιστου δημοσίου συμφέροντος.

Διαφώνησε η επιτροπή

Για να εγκριθεί η απόφαση, έπρεπε να συμφωνήσουν και τα στελέχη του ΓΛΚ και ειδικότερα η Διεύθυνση Χρηματοδοτικού Προγραμματισμού και Διαχείρισης Κρατικών Διαθέσιμων.

Συγκεκριμένα, ζητήθηκαν οι υπογραφές του γενικού γραμματέα Δημοσιονομικής Πολιτικής, κ. Πεντάζου, του γενικού διευθυντή, κ. Καρακούση, του διευθυντή της Δ49 Διεύθυνσης Χρηματοδοτικού Προγραμματισμού, κ. Μαραβελάκη, και του εισηγητή, κ. Αναγνωστόπουλου.

Ιδιαίτερη εντύπωση προκαλεί το γεγονός ότι τόσο ο διευθυντής της παραπάνω Διεύθυνσης όσο και ο εισηγητής απέρριψαν κατηγορηματικά την πρόταση καταβολής 100.000.000 ευρώ στην τράπεζα, εκθέτοντας μάλιστα εγγράφως και τους λόγους που τους οδήγησαν στη συγκεκριμένη απόφαση.

Ο κ. Μαραβελάκης ανέφερε ότι διαφωνεί με τη διενέργεια της έκτακτης τοποθέτησης, διότι:

α) υπερβαίνει το ύψος των ορίων τοποθέτησης (50% των ιδίων κεφαλαίων) που έχει θεσπιστεί κατά 92 εκατομμύρια ευρώ

β) η ανωτέρω τράπεζα μετά δυσκολίας επέστρεψε τα 65 εκατομμύρια ευρώ -λήξης 14/7- ενώ μας ειδοποίησε για αντικειμενικής αδυναμίας επιστροφή ποσού από τοποθέτησης ύψους 70 εκατομμυρίων ευρώ λήξης 15/7/11

γ) φήμες της αγοράς δείχνουν ισχυρά προβλήματα ρευστότητας στην εν λόγω τράπεζα, με αποτέλεσμα η πρόσφατη τοποθέτηση να αυξάνει τον πιστωτικό κίνδυνο του ελληνικού Δημοσίου περαιτέρω.

Δηλαδή, με απλά λόγια, οι αρμόδιοι υπάλληλοι ραπίζουν και εγγράφως την επιλογή Βενιζέλου και δεν εγκρίνουν την πίστωση χρημάτων σε μια τράπεζα που την ιδία ημέρα (!) αδυνατούσε να επιστρέψει στο ελληνικό Δημόσιο 70 εκατομμύρια ευρώ. Υπενθυμίζεται ότι όλα αυτά πραγματοποιήθηκαν στις 14 Ιουλίου του 2011.

Δείτε το έγγραφο

Διάταξη - σκάνδαλο

Στις 22 Αυγούστου του 2011, δηλαδή έναν μήνα μετά, ο κ. Βενιζέλος, μέσω νομοθετικής πράξης, αποφασίζει να αθωώσει τον εαυτό του. Νομιμοποιεί μια διάταξη -με αναδρομική ισχύ από το 1997 (!)-, η οποία «λύνει τα χέρια» στο Υπουργείο Οικονομικών, καθώς ουσιαστικά επιτρέπει την τοποθέτηση διαθεσίμων του ελληνικού Δημοσίου σε οποιαδήποτε τράπεζα χωρίς να απαιτείται η έγκριση της πίστωσης από επιτροπή.

Σύμφωνα με τον εν λόγω νόμο (Ν 4002/ ΦΕΚ/180/Α/22.8.2011), αρμόδιο για την παροχή διαθεσίμων του ελληνικού Δημοσίου είναι μόνο το Υπουργείο Οικονομικών σε συνεννόηση με την Τράπεζα της Ελλάδος.

«Όταν συντρέχουν λόγοι γενικού συμφέροντος και ειδικότερα λόγοι σχετικοί με τη συστημική ευστάθεια του τραπεζικού συστήματος, το Υπουργείο Οικονομικών, σε συνεννόηση με την Τράπεζα της Ελλάδος και ανάλογα με την κατάσταση και τις πρακτικές της διατραπεζικής αγοράς, μπορεί να τοποθετεί για τον αναγκαίο χρόνο τα διαθέσιμα κατά τρόπο που να διασφαλίζει τη σταθερότητα του τραπεζικού συστήματος και τα στρατηγικά χρηματοοικονομικά συμφέροντα του Δημοσίου» αναφέρεται χαρακτηριστικά στη διάταξη-σκάνδαλο.

Δείτε τη διάταξη

 

 

Πηγή http://www.zougla.gr/

Τίτλοι τέλους για την γαλακτοβιομηχανία ΔΩΔΩΝΗ

Στην κοινοπραξία της Simos Foods με το ρωσικό fund Strategic Initiatives Capital Partners καταλήγει, σύμφωνα με καλά πληροφορημένες πηγές, η διαδικασία πώλησης της γαλακτοβιομηχανίας Δωδώνη.

Εκκρεμεί όμως ακόμα η υπογραφή της σχετικής σύμβασης καθώς πληροφορίες θέλουν να υπάρχουν ζητήματα που άπτονται της ανάγκης πολιτικής διαχείρισης της υπόθεσης δεδομένων των αντιδράσεων των αγροτικών συνεταιρισμών που σήμερα μάλιστα αποστέλλουν επιστολή στον εκκαθαριστή να μην προχωρήσει σε οιαδήποτε ενέργεια πριν τη γενική συνέλευση των μετόχων της εταιρείας.

Η πολυεθνική Lactalis, η κοινοπραξία του ρωσικού fund με την Simos Foods και η ΤΥΡΑΣ, είναι οι τρεις εταιρείες που πέρασαν στη δεύτερη φάση του διαγωνισμού για την εξαγορά της γαλακτοβιομηχανίας Δωδώνη. Η απόφαση για την επιλογή τους ελήφθη μετά από τις εισηγήσεις των συμβούλων της Αγροτικής Τράπεζας που βρίσκεται υπό εκκαθάριση, και οι οποίοι είναι η Εθνική Τράπεζα και η Alpha Bank.

Το υπουργείο οικονομικών την Παρασκευή 31 Αυγούστου ανακοίνωσε την παραπάνω εξέλιξη, προαναγγέλλοντας υπογραφή συμφωνίας εντός των επόμενων τριών εβδομάδων. Ήδη όμως το διάστημα αυτό έχει εκπνεύσει εν μέσω έντονων αντιδράσεων από τις Ενώσεις Αγροτικών Συνεταιρισμών, οι οποίοι είναι και μέτοχοι μειοψηφίας.

Σύμφωνα με τις σχετικές πληροφορίες ο αξιολογητής πληροφόρησε αρμοδίως πως την υψηλότερη προσφορά κατέθεσε η κοινοπραξία της Simos Foods με δυο εναλλακτικά σενάρια: Το πρώτο αφορά ποσό ύψους 20,6 εκατ. ευρώ σε μετρητά και το δεύτερο ποσό ύψους 25 εκατ. ευρώ εκ των οποίων τα 18,6εκατ. ευρώ σε μετρητά άμεσα, τα 5 εκατ. ευρώ σε 3 χρόνια και το υπόλοιπο σε 5χρόνια.

Η προσφορά της ΤΥΡΑΣ τοποθετείται στα 28 εκατ. ευρώ, εκ των οποίων τα 10 εκατ. ευρώ σε μετρητά και το υπόλοιπο με πιστούμενο τίμημα για επτά χρόνια. Η γαλλική Lactalis φέρεται να κατέθεσε προσφορά ύψους 11,8 εκατ.ευρώ σε μετρητά.

Σημειώνεται ότι ο αξιολογητής εκτιμά πως οι προσφορές που δεν είναι τοις μετρητοίς ενέχουν κινδύνους πιστωτικούς που σχετίζονται με τη λήψη δανείου, την ικανότητα αποπληρωμής του κλπ.

Και εδώ φαίνεται ότι προσέκρουσε και η προσφορά της Ένωση των ΕΑΣ Ιωαννίνων και Θεσπρωτίας και ΑΣ Άρτας-Φιλιππιάδας που στη δεύτερη φάση της διαδικασίας παρουσίασαν συνεργασία με την ΗΠΕΙΡΩΤΙΚΗ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑ ΕΜΦΙΑΛΩΣΕΩΝ (ΒΙΚΟΣ) Α.Ε., η οποία θα κάλυπτε μετρητοίς το ποσό της οικονομικής προσφοράς των 21,3 εκατ. ευρώ.

Ποια είναι η πραγματική αξία της εταιρείας

Η "Δωδώνη" είναι η μεγαλύτερη βιομηχανία τυροκομικών προϊόντων στη χώρα κι από αυτή τη θέση "ελέγχει" και τον ανταγωνισμό. Είναι παγκοσμίως πρώτη στην παραγωγή φέτας ΠΟΠ και πρώτη σε πωλήσεις φέτας στην Ελλάδα με μερίδιο αγοράς 25%. Το 30% της παραγωγής της εξάγεται και έχει συμβάλει ανυπολόγιστα στην εθνική οικονομία (κατέχει από τα υψηλότερα μερίδια αγοράς φέτας ΠΟΠ στην πλειοψηφία των εξαγωγικών αγορών της).

Τα στοιχεία δείχνουν την οικονομική της σημασία για την Ήπειρο, αλλά και για την... ΑΤΕ. Το αρχικό κεφάλαιο της "Δωδώνης" από 14.673 ευρώ το 1963 αυξήθηκε στα 11.892.117 ευρώ το 2010, λόγω της συνεχούς κερδοφορίας της εταιρείας. Η "Δωδώνη" από την ίδρυσή της έχει δώσει στην ΑΤΕ από τόκους 80.000.000 ευρώ (σημερινή ΚΠΑ 200.000.000) και μερίσματα αξίας 5.300.000 ευρώ (σημερινή ΚΠΑ 13.000.000). Η εταιρεία έχει πάνω από 10.000 κωδικούς εργαζομένων και παραγωγών που η ΑΤΕ διαχειρίζεται τους τραπεζικούς τους λογαριασμούς λόγω της "Δωδώνης". Η μεγαλύτερη σε αξία αποτίμηση μιλάει για 144.000.000 ευρώ. Η ΑΤΕ (που κατέχει το 67% των μετοχών) παίρνει 95.000.000 ευρώ! Η "Δωδώνη" έχει εκπονήσει επιχειρηματικό πλάνο για τη δεκαετία 2008-2018 αξίας 1,5 δισ. ευρώ, από αυτά το 1,1 δισ. προοριζόταν για την αγορά γάλακτος από τους παραγωγούς της Ηπείρου. Μια εταιρεία συνεχούς κερδοφορίας επί 26 συναπτά έτη μαίνεται ότι θα εξυπηρετούσε ορισμένες επειδή ήταν συνεταιριστική.

Η Ήπειρος μετά την πώληση πρόκειται να "στενάξει", αφού θα χάσει την πιο κερδοφόρα επιχείρησή της. Η "Δωδώνη" συνεργάζεται με 6.000 κτηνοτρόφους, 150 μεταφορείς, πάνω από 1.000 προμηθευτές από τον ηπειρωτικό χώρο, 273 εργαζόμενους, ενώ περίπου 800 μικρές επιχειρήσεις της περιοχής βασίζονται στα προϊόντα της. Όσο διατηρούσε τον συνεταιριστικό της χαρακτήρα, μπορούσε και να εγγυηθεί ένα σημαντικό εισόδημα ακόμα και για τα πιο απομακρυσμένα χωριά.


Πηγή http://www.epikoinonia-arg.gr/