Ποιοί σχεδιάζουν να μας κάνουν Αίγυπτο; (του Στέλιου Κούλογλου)

Αντιγράφω από το χθεσινό ρεπορτάζ του tvxs.gr: «Τον πομπό αναλογικού σήματος που είχαν στήσει οι τεχνικοί της ΕΡΤ στον πύργο του ΟΤΕ στα Γεράνεια Όρη κατέβασε πριν από λίγο η Αστυνομία, χωρίς να επιδείξει κάποιο νομικό έγγραφο ή να συνοδεύεται από εισαγγελέα. Eμφανίστηκε στις εγκαταστάσεις του ΟΤΕ μια ομάδα αστυνομικών μαζί με δυο πολίτες που δεν αναγνωρίστηκαν από κανέναν. Aνέβηκαν στον έκτο και στον έβδομο όροφο. έσπασαν τις πόρτες και έθεσαν τα μηχανήματα εκτός λειτουργίας». Η ακροδεξιά ομάδα, που ελέω Βενιζέλου κυβερνά την χώρα, παραβιάζει ανοιχτά τους δημοκρατικούς κανόνες και έχει αποθεώσει την ανομία. Γιατί είναι ο μόνος τρόπος να επιβάλλει την πολιτική της.
 
Έχω αναφερθεί ξανά από τη στήλη αυτή στις βασικές αιτίες της ανομίας. Το παγκόσμιο ρεκόρ της πολυνομίας που κατέχει η Ελλάδα, αφού αυτοί που καταρτίζουν ή ψηφίζουν τους νόμους, αντί να τους σέβονται, τους αλλάζουν σαν να είναι πουκάμισα. Οι πολεοδομικές παραβιάσεις τις οποίες το πολιτικό σύστημα ανέχεται ή και εκ των υστέρων νομιμοποιεί για ψηφοθηρικούς λόγους. Οι διάφοροι νόμοι περί (μη) ευθύνης υπουργών, που δίνουν το σύνθημα της γενικευμένης ατιμωρησίας και της ανοχής της διαφθοράς. Η μη συμμόρφωση προς τους διεθνείς κανόνες (αντιρατσιστικό π.χ.) και οι εκατοντάδες καταδικαστικές αποφάσεις εναντίον της Ελλάδας, τις οποίες οι διάφοροι υπουργοί αγνοούν (άλλωστε, δεν πληρώνουν αυτοί τα πρόστιμα).

Μέρα με τη μέρα τα συμπτώματα της ανομίας γίνονται πιο ορατά. Όλο και περισσότεροι παραβιάζουν τους κώδικες οδικής κυκλοφορίας: μοτοσικλέτες που διασχίζουν πεζοδρόμια, αυτοκίνητα που πηγαίνουν ανάποδα ή παρκάρουν όπου βρουν, για να μη μιλήσει κανείς για την παραβίαση του κόκκινου, σαν να έχει πέσει επιδημία αχρωματοψίας. Συχνά κάτω από τα αδιάφορα βλέμματα της λεγόμενης Δημοτικής Αστυνομίας του κ. Καμίνη ή των υφισταμένων του κ. Δένδια, με τους τελευταίους να συνιστούν από μόνοι τους πηγές ανομίας: το Σαββατοκύριακο στην Πάτρα, στα επεισόδια με τη Χρυσή Αυγή, οι αστυνομικοί συνελάμβαναν εκ του ασφαλούς (γιατί φοβήθηκαν να πλησιάσουν στον χώρο των συμπλοκών) πιτσιρικάδες με ποδήλατα, πέντε - έξι τετράγωνα πιο πέρα. Πώς δεν έχουμε γίνει ακόμα Αίγυπτος, όπου ο καθένας περνάει όποτε του καπνίσει, είναι απορίας άξιο. Ή μπορεί απλώς να είναι θέμα χρόνου.

Το ενδιαφέρον είναι ότι οι κυβερνώντες, αλλά και κάτι διανοούμενοι της κακιάς ώρας, υποτίθεται προοδευτικοί, αποδίδουν το πρόβλημα της ανομίας στην Αριστερά, ξεκινώντας από κάποια περιθωριακά περιστατικά ανομίας στα πανεπιστήμια. Είναι αλήθεια ότι υπάρχουν κάποια τρελαμένα στα ΑΕΙ, τα οποία, ειρήσθω εν παρόδω, έχουν πάρει θάρρος επειδή οι πανεπιστημιακές Αρχές είναι κότες και δεν εφαρμόζουν τους κανονισμούς και τον νόμο, αλλά για τη γενικευμένη ανομία άλλοι είναι οι κύριοι υπεύθυνοι: αυτοί που θα έπρεπε να δίνουν το καλό παράδειγμα σε όλη την κοινωνία.

Το λουκέτο στην ΕΡΤ είναι ένα από τα πολύ χαρακτηριστικά παραδείγματα. Υποτίθεται ότι οι πολίτες μιας χώρας πρέπει να σέβονται τον ύψιστο νόμο, το Σύνταγμα, τους κανόνες του οποίου πρέπει, πάνω απ' όλα, να τηρεί με θρησκευτική ευλάβεια η εκάστοτε κυβέρνηση. Όμως, η ίδια η πράξη νομοθετικού περιεχομένου με την οποία καταργήθηκε η ΕΡΤ είναι παράνομη και αντισυνταγματική. Τις ημέρες της κρίσης εξηγήθηκε πολλές φορές ότι το Σύνταγμα προβλέπει σαφώς πως τέτοιες πράξεις εκδίδονται μόνο για να αντιμετωπιστούν καταστάσεις επείγουσες και απρόβλεπτης ανάγκης. Και όμως, από την αρχή της χρονιάς η κυβέρνηση εκδίδει συνεχώς τέτοιες πράξεις, δι' ασήμαντον αφορμήν. Όταν ο άλλος βλέπει την κυβέρνηση να παραβιάζει ξεδιάντροπα το Σύνταγμα, ποια ηθική αρχή ή κανόνας θα τον εμποδίσει να περνάει με κόκκινο;

Στην περίπτωση της ΕΡΤ, η πλήρης ασέβεια απέναντι στους νόμους δεν περιορίζεται στο Σύνταγμα. Στην πραγματικότητα, επειδή δεν έχουν δουλέψει ποτέ στη ζωή τους, δεν γνώριζαν οι καημένοι ότι ακόμα και μικρή ατομική επιχείρηση να κλείσεις σου παίρνει έναν χρόνο, όχι όπως πήρε ένα βράδυ στον κ. Κεδίκογλου και τον κ. Στουρνάρα, που παριστάνει και τον υπουργό Οικονομικών. Δεν πήραν υπόψη τους ότι μια Ανώνυμη Εταιρεία όπως η ΕΡΤ είχε διεθνείς συμφωνίες και επομένως νομικές υποχρεώσεις, πελάτες με ανάλογες δοσοληψίες και, φυσικά, εργαζομένους, η μαζική απόλυση των οποίων παραβιάζει επίσης τη νομοθεσία. Οι άνθρωποι έκλεισαν μία από τις μεγαλύτερες εταιρείες στην Ελλάδα, χωρίς καν να έχουν συμβουλευτεί νομικό!

Τα ίδια ισχύουν για τη σύσταση νέου φορέα που εξήγγειλαν και τον οποίο λένε τώρα ότι θα βάλουν σε λειτουργία μέσα σε 15 μέρες! Σύμφωνα, όμως, με το Σύνταγμα, ο φορέας αυτός πρέπει να εγκριθεί από το Εθνικό Ραδιοτηλεοπτικό Συμβούλιο, αφού προηγουμένως συσταθεί με νόμο, ο οποίος πρέπει να ρυθμίζει τον αριθμό των καναλιών και ραδιοφωνικών σταθμών, να προσδιορίζει το ιδρυτικό κεφάλαιο της νέας εταιρείας σε ακίνητη περιουσία, εγκαταστάσεις, μηχανήματα, αρχεία και δεν συμμαζεύεται! Ύστερα λένε ότι θα προσλάβουν - πάλι μέσα σε 15 μέρες! - 2.000 συμβασιούχους. Αλλά με βάση ποια νομοθεσία και με τι κριτήρια; Και γιατί να γίνουν 3 κανάλια και όχι ένα ή 5, ή να προσλάβουν 2.000 και όχι 1.500 ή 2.500; Τι είναι το κανάλι και οι εργαζόμενοι; Όπως πας στον χασάπη, του λες να σου βάλει ενάμισι κιλό κιμά και σε ρωτάει «να τα κάνω δύο»;

Κάθε μέρα παραβιάζουν και την απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας, που διέταξε να σταματήσει το μαύρο στις οθόνες και να επανέλθει το σήμα της δημόσιας ραδιοτηλεόρασης. Όταν σε μια χώρα παραβιάζονται συστηματικά οι νόμοι και το Σύνταγμα, θα έρθει κάποιος και θα τους καταργήσει. Πριν ο Χίτλερ καταλάβει την εξουσία, η δημοκρατία της Βαϊμάρης είχε υπονομευθεί από τις συνεχείς πράξεις νομοθετικού περιεχομένου, όπως ακριβώς γίνεται στην Ελλάδα από πέρυσι το καλοκαίρι. Στην κυβέρνηση γνωρίζουν πολύ καλά ότι το οικονομικό πρόγραμμα που εφαρμόζουν έχει πλήρως αποτύχει και ότι τα νέα επαχθή μέτρα που πρέπει να πάρουν το φθινόπωρο μπορούν να επιβληθούν μόνο με την παραβίαση των νόμων και την χρήση ωμής βίας. Το χθεσινό δίλημμα του ανεκδιήγητου Στουρνάρα «Μνημόνιο ή τανκς όπως στην Αίγυπτο» είναι πλαστό: τα Μνημόνια οδηγούν αναγκαστικά στη βία, το χάος και ίσως τα τανκς.

Πηγή http://tvxs.gr/

Παίζουμε το φινάλε

Έχω πολύ έντονα την αίσθηση ότι βρισκόμαστε στην τελική σκηνή του έργου. Οι υπαίτιοι της καταστροφής της Ελλάδας, πιασμένοι χέρι χέρι για πρώτη φορά, την οδηγούν προς την τελική κατάρρευση, προς την οριστική εκποίηση, κάνοντας πως τσακώνονται κιόλας μεταξύ τους για το ποιος έφταιξε περισσότερο τότε, στο ξεκίνημά τους.

Δεν μπορεί να μην είναι τελευταία σκηνή όταν οι δυο χρόνιοι άσπονδοι εχθροί αλλά κατά βάθος δυο όψεις του ίδιου νομίσματος της αναξιοπρέπειας, βρίσκονται πλέον από κοινού κυβερνήτες.

Δεν μπορεί να μην είναι το τέλος όταν την Υγεία, τους ιατρούς, τους νοσοκόμους, όλους τους ανθρώπους του πόνου και της αφοσίωσης στον πονεμένο, τούς εκπροσωπεί ένας παλιάτσος του ναζισμού.

Δεν μπορεί να μην είναι τελική σκηνή όταν τον Πολιτισμό, τους συγγραφείς, τους σκηνοθέτες, τους ηθοποιούς, τους ανθρώπους της Τέχνης και του Λόγου, τους ποιητές, τους εκπροσωπεί ένας γλίτσας, ένας σάλιαγκας.

Δεν μπορεί να μην είναι το οριστικό τέλος του έργου όταν οι υιοί και οι θυγατέρες, απαίδευτα, αδαή ως προς τη ζωή, θλιβερά ανθρωπάκια, κατεστραμμένα από τους γονείς τους που κατέστρεψαν και τη χώρα, πιάνονται κι αυτά χέρι χέρι, όχι για να χορέψουν τισγκολελέτα στο διάλειμμα της εσώκλειστης θητείας τους στα κολέγια της αποβλάκωσης όπως θα τους άρμοζε, αλλά για να κυβερνήσουν και να αποτελειώσουν τη μπίζνα που λέγεται Ελλάδα.

Δεν μπορεί να μην είναι το φινάλε όταν όσοι ήταν να συμμετάσχουν στο έργο εδώ και τόσα χρόνια, συμμετείχαν, όσοι ήταν να περάσουν, πέρασαν, και τώρα έμειναν μονάχα οι βασικοί πρωταγωνιστές, να βγουν στο σανίδι όλοι μαζί, να κάνουν την βαθιά υπόκλιση, να τουρλώσουν τα οπίσθια και να παραδώσουν τη χώρα μαζί με τους πολίτες της, για να πάρουν το τελικό χειροκρότημα από τους δανειστές αφέντες τους, χορηγούς της παράστασης.

Είμαι απολύτως βέβαιος ότι είμαστε στο φινάλε.

Αυτό που δεν ξέρω είναι πόση ακριβώς διάρκεια θα έχει αυτή η τελευταία πράξη του έργου. Αλλά δεν έχει καμιά σημασία αυτό νομίζω. Σημασία έχει ότι δεν διαφαίνεται καμία ένδειξη ανατροπής έστω και λίγο πριν την αυλαία. Διότι τα δυο κόμματα που επί δεκαετίες κατέστρεψαν αυτή την πατρίδα και τώρα μαζί την εκποιούν, αποτελούν την ήδη ολοσχερώς κατεστραμμένη πλειονότητα των νεοελλήνων υποκριτών, πελατών του πολιτικού συστήματος που ζούσαν εις βάρος της πατρίδας τους, των εαυτών τους, των παιδιών τους των ίδιων.

Πηγή http://www.ramnousia.com/

Ηλίθιε, έρχεται η σειρά σου…

Ναι, είναι πια καιρός να λέγονται τα πράγματα με το όνομα τους και όποιοι μετά τις καθημερινές οικονομικές δολοφονίες εξακολουθούν να μην καταλαβαίνουν τι συμβαίνει στον περίγυρό τους, δίπλα τους, τότε ασφαλώς δεν είναι νοήμονα όντα και εξ αυτού δικαιώνουν τον τίτλο αυτού του σημειώματος…

Σε σένα απευθύνομαι που εξακολουθείς ακόμα και σήμερα να χαίρεσαι τώρα που ξεδιπλώνεται το σχέδιο για το πογκρόμ των απολύσεων και στον δημόσιο τομέα… Λες και τώρα που απολύουν δημόσιους θα προσλαμβάνουν ιδιωτικούς… Κούνια που σε κούναγε!

Λες και τώρα που κλείνουν νοσοκομεία, σχολεία, οργανισμούς κοινής ωφέλειας, διώχνοντας και ξεπουλώντας ακόμα και το νεράκι, θα σου ξαναδώσουν αυτά που σου έχουν κλέψει από το μισθό και σύνταξη…

Τα ίδια ακριβώς μου έλεγε και ο μικροαστείος της γειτονιάς μου ψιλικατζής, λάβρος και αυτός κατά του δημοσίου και των κηφήνων του…

Δεκάτη πρωινή λοιπόν μόλις είχε τελειώσει η… επιμορφωτική ζώνη του Μέγκα των Καμπουράκη – Οικονομέα!

Ξαναμμένος ο Θεόφιλος, αφρούς και σπίθες ο μικρομεσαίος!

Το μεσαίος βέβαια χάριν ευφωνίας, γιατί πώς να είσαι μεσαίος με ένα μαγαζάκι εικοσιτέσσερα τετραγωνικά και ελάχιστα ακόμα, λαθραία επί του πεζοδρομίου…

Και όμως φίλε μου το έλεγε και το πίστευε ο τύπος, ότι με αυτά τα τετραγωνικά αποτελούσε και αυτός μέρος της σπονδυλικής στήλης που στήριζε κάποτε την ελληνική οικονομία και εξ αυτού και την κοινωνία…

Φαίνεται πως ακόμα είναι κολλημένος σ΄ αυτό που έλεγαν κάποτε μετ΄ επιτάσεως πολιτευτές και βουλευτάδες κυρίως της εθνικοφρόνου, πως η μικρομεσαία τάξη, όταν βέβαια υπήρχε τέτοια, ήταν η σπονδυλική στήλη της χώρας…

Εκεί είχε μείνει ο δυστυχής και άρχισε να με «πυροβολεί» γνωρίζοντας πως εγώ είχα άλλη γνώμη περί δημοσίου και «κηφήνων» από αυτήν που έχουν οι Καμπουράκηδες, οι Πρετεντέρηδες και όλοι οι ανά την επικράτεια… Λάρι Κινγκ!

Εντάξει ρε Θεόφιλε ξέρω τις απόψεις σου, να τους εκτελέσουμε, να τους ρίξουμε στη χωματερή, στην πυρά της ανεργίας όλους τους από το δημόσιο αμειβόμενους…

Να σου κάνουμε το χατίρι να γλυτώσουμε από μισθούς και από κηφήνες τεμπέληδες όπως λένε και οι… Σταχανοβίτες «δημοσιογράφοι» των ιδιωτικών καναλιών και τότε για ρώτα το συρτάρι σου μαγαζάτορα; Η κυρία δασκάλα που σου αφήνει το παραδάκι για τα τρία παιδάκια της, ο κύριος Φανούρης ο συμβασιούχος των ΟΤΑ, ο ταχυδρόμος με την τετραμελή φαμίλια, ακόμα και εκείνος ο νοσηλευτής που περιέθαλψε προχθές την συμπαθέστατη πεθερά σου από το δημόσιο αμειβόμενος είναι…

Δηλαδή Θεόφιλε για να μην κουραζόμαστε μετρώντας αυτούς που θέλεις να «πυροβολήσεις», την ενεργή πελατεία σου δηλαδή, αυτή που ακόμα δεν είναι καταχωρημένη στο τεφτέρι σου «γράφτα και κλάφτα», εργάζονται στον ευρύ και στενό δημόσιο τομέα…

Καταλαβαίνεις πως αν και αυτοί περάσουν από την πόρτα της απόλυσης και οι υπόλοιποι πελάτες σου που έχουν με τη σειρά τους πελάτες όλους αυτούς τους υπό απόλυση…

Να μην συνεχίσω… Στην πιάτσα είσαι και καταλαβαίνεις σε τι μεγέθους «κηδεία» δημοσία δαπάνη θα κληθούμε να συμμετάσχουμε ως στενοί συγγενείς των νέων ανέργων…

Τα μόνα καταστήματα που κάνουν ακόμα χρυσές δουλειές είναι τα σαράφικα που αρπάζουν όσο – όσο βέρες και βαφτιστικούς σταυρούς και εκείνα που πουλάν λουκέτα!

Α, ξέχασα και ο χοντρέμπορος της φούντας στη γωνία…  

Γι αυτό σου λέω, έρχεται συντόμως και η σειρά σου και πίστεψέ με, το πρόβλημα δεν είναι το μεγάλο δημόσιο που κράζουν κυρίως τα «ηλεκτρονικά» παπαγαλάκια, μα το ανύπαρκτο ήθος των πολιτικών που κυβέρνησαν και κυβερνούν, τινάζοντας την «μπάνκα στον αέρα…» 

Με τις αρπαχτές και το συνεχές πλιάτσικο, την ανηθικότητα τους και την υποταγή τους στο σύστημα της χρηματοπιστωτικής φούσκας που τους έχει υπηρέτες έχοντάς τους γραμμένους στις λίστες της μίζας τους περισσότερους…

Δες τώρα ένα δείγμα «ήθους» της εξουσίας Θεόφιλε, τελευταίε «υπό σπόνδυλε» της αστικής μικρό μεσαίας υπό διάλυση τάξης… 

Εκείνος που κατήγγειλε τις προάλλες ως αμαρτωλή την ΕΡΤ και κατέβασε τους διακόπτες της, κατ΄ εντολή των αλλοδαπών αφεντικών και των ντόπιων συνεργατών τους, είναι αυτός που διορίστηκε με σύμβαση αορίστου χρόνου κατ΄ εξαίρεση στην ΕΡΤ όταν ο μπαμπάς του ήταν βουλευτής του ΠαΣοΚ…

Σκέψου τώρα Θεόφιλε ότι αυτός, θα μας την… εξυγιάνει!!!

Η τότε σύμβαση αορίστου χρόνου ήταν το “διαβατήριο” για να εκδράμει ο κ. Κεδίκογλου, με χρήματα της ΕΡΤ προς το CNN για να μετεκπαιδευτεί, ώστε επιστρέφοντας να σταδιοδρομήσει, με επιπλέον εφόδια, στο BRAVO Ρούλα, της καλλιτέχνιδος κ. Κορομηλά στο MEGA… Τι σύμπτωση και αυτός στο MEGA σταδιοδρόμησε για να φτάσει μέχρι και στο κατέβασμα των διακοπτών της ΕΡΤ!!! Εκεί στο MEGA στη MEGάλη του γένους σχολή…


Πηγή http://www.ramnousia.com/

Ο Σουν Τζου και ο κ. Σαμαράς (του Γιάννη Βαρουφάκη)

 Η τακτική του κλεισίματος της ΕΡΤ έχει πολλές ομοιότητες με αυτήν του Κινέζου στρατηγού.


Στην Τέχνη του Πολέμου ο Σουν Τζου προέτρεπε τον στρατηγό επιτιθέμενου στρατού, αφού περάσει τον ποταμό που τον χωρίζει από τα στρατεύματα στα οποία επιτίθεται, να κάψει στο διάβα του τη γέφυρα που μόλις χρησιμοποίησε. Καίγοντάς την, ο επιτιθέμενος στρατηγός δείχνει τόσο στους στρατιώτες του όσο και στον εχθρό ότι επιλέγει να στερήσει από τον στρατό του, και τον εαυτό του, το δικαίωμα της υποχώρησης – της φυγής. Βλέποντας τις φλόγες να καταπίνουν τη γέφυρα, οι στρατιώτες του καταλαβαίνουν με τρόμο ότι έχουν απολέσει τη δυνατότητα οπισθοχώρησης. Ότι η μόνη επιλογή που τους έμεινε είναι η μάχη μέχρι τελικής πτώσεως. Από την άλλη, ο εχθρός βλέπει την ίδια ακριβώς εικόνα και συνειδητοποιεί ότι οι επιτιθέμενοι θα πολεμήσουν λυσσαλέα, καθώς αυτο-στερήθηκαν τη διέξοδο διαφυγής. Έτσι, χάνουν το ηθικό τους και είναι πολύ πιθανόν να τραπούν σε φυγή.

Η πεμπτουσία της συμβουλής του Τζου βασίζεται σε ένα παράδοξο, το οποίο όμως, όσο περισσότερο το αναλύουμε, αποκαλύπτεται πως δεν είναι καθόλου, μα καθόλου παράδοξο: καλεί τον στρατηγό να καταστρέψει κάτι που έχει τεράστια αξία γι' αυτόν και τον στρατό του – μια γέφυρα που μπορεί να αποδειχτεί σωτήρια στην περίπτωση που η επίθεσή τους απωθηθεί. Γιατί; Επειδή αυτή η καταστροφική πράξη, το κάψιμο της γέφυρας, (α) τρομοκρατεί τον αντίπαλο και (β) δίνει κίνητρο στους δικούς του στρατιώτες να παλέψουν σκληρότερα απ' ό,τι αν γνώριζαν ότι η γέφυρα είναι «εκεί», έτοιμη να τους «φυγαδέψει».

Γυρνώντας στις «δικές» μας μάχες, πολλοί αναρωτιούνται τι μύγα τσίμπησε τον κ. Σαμαρά και προέβη στο αυταρχικό κλείσιμο της ΕΡΤ. «Δεν γνώριζε ότι θα είχε μεγάλο κόστος;» αναρωτιούνται φίλοι και αντίπαλοι του πρωθυπουργού. Από την πρώτη στιγμή που άκουσα τα περί λουκέτου στην ΕΡΤ μου ήρθε στον νου η τακτική της «καμένης γέφυρας» του Σουν Τζου. Αρνούμενος να αποδεχτώ την ερμηνεία ότι ο κ. Σαμαράς απλώς δεν φαντάστηκε τις αντιδράσεις που θα έχει η κίνησή του αυτή, κατέληξα στο συμπέρασμα ότι κάποιος στενός του συνεργάτης, επηρεασμένος (έμμεσα ή άμεσα) από τον Σουν Τζου, του πρότεινε να χρησιμοποιήσει την ΕΡΤ ως τη γέφυρα που έπρεπε να καεί. Και εκείνος δέχτηκε τη λογική της συμβουλής.

Υπό αυτό το πρίσμα, ο κ. Σαμαράς γνώριζε πολύ καλά το τεράστιο πολιτικό κόστος του κλεισίματος της ΕΡΤ, τόσο για εκείνον όσο και για το κόμμα του. Όμως, ακριβώς όπως το κάψιμο της γέφυρας, οι μαύρες οθόνες πέτυχαν δύο πράγματα. Πρώτον, έβαλαν τον ίδιο και την περί αυτόν ομάδα νεοδημοκρατών σε θέση τέτοια ώστε να μην μπορούν να κάνουν πίσω – να είναι αδύνατον να υποχωρήσουν χωρίς να ηττηθούν κατά κράτος στον στίβο τόσο της κοινής γνώμης όσο και των εσωκομματικών αντιπαραθέσεων. Δεύτερον, έδωσαν στον κ. Κουβέλη και στον κ. Βενιζέλο να καταλάβουν ότι, με τη γέφυρα καμένη, ο πρωθυπουργός δεν μπορεί να κάνει πίσω πια – οπότε εκείνοι να πανικοβληθούν (όπως ο αμυνόμενος στρατός που βλέπει να καίγεται η γέφυρα) και, υπό το καθεστώς αυτού του πανικού, να αποφασίσουν, με το πιστόλι στον κρόταφο, είτε να υποκύψουν στο κλείσιμο της ΕΡΤ (καταστρέφοντας όποιο ποσοστό της αξιοπιστίας τους απέναντι στους οπαδούς τους έχει επιβιώσει) είτε να τον ανατρέψουν, δίνοντάς του τη δυνατότητα να κατέβει στις εκλογές ως ο ισχυρός άνδρας που τόλμησε και τον οποίον ανέτρεψαν «άτολμοι» εταίροι.

Ο Σουν Τζου δεν μπορούσε βέβαια να εξασφαλίσει τη νίκη του επιτιθέμενου στρατηγού, καθώς οι αμυνόμενοι κάλλιστα μπορούσαν να επικρατήσουν την ώρα της μάχης, είτε η γέφυρα καιγόταν είτε όχι. Το μόνο που μπορούσε να κάνει ο θεωρητικός της στρατηγικής ήταν να αυξήσει τις πιθανότητες νίκης του επιτιθέμενου στρατηγού, βοηθώντας τον να σπείρει τον πανικό στις γραμμές του εχθρού. Έτσι και στην περίπτωση του κ. Σαμαρά: το κλείσιμο της ΕΡΤ έσπειρε τον πανικό στα επιτελεία ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜ.ΑΡ., τους έσπασε το ηθικό, αυξάνοντας τις πιθανότητες να υποχωρήσουν άτακτα. Όπερ και εγένετο.

Και μετά; Με τη γέφυρα καμένη, ο κ. Σαμαράς γνώριζε ότι θα αυτο-εγκλωβιζόταν σε μια επιθετική «στάση» που θα κατέληγε είτε σε εκλογές, είτε σε πλήρη σύνθλιψη των κ.κ. Βενιζέλου και Κουβέλη. Αντίθετα με την περίπτωση του στρατηγού, ο κ. Σαμαράς έπρεπε να υπολογίσει και μια σειρά άλλων, αστάθμητων παραγόντων. Ένας εξ αυτών ήταν το Συμβούλιο της Επικρατείας. Η απόφασή του μπορεί να θεωρηθεί, κατά μία άποψη, ένας από μηχανής θεός που ξαναχτίζει την καμένη γέφυρα. Δεν είναι η δική μου άποψη. Η γέφυρα μπορεί να αναδύθηκε, αλλά δεν μπορεί να σηκώσει το βάρος ενός κ. Σαμαρά που υποχωρεί. Αν το κάνει, και τη χρησιμοποιήσει για να υποχωρήσει, απλώς θα έχει υπογράψει το πολιτικό του τέλος. Οι εταίροι του, ΔΗΜ.ΑΡ. και ΠΑΣΟΚ, θα βρουν την ευκαιρία να τον κυνηγήσουν, εγκλωβίζοντάς τον στο αδιέξοδο που βίωσε ο κ. Γιώργος Παπανδρέου τον Νοέμβριο του 2011.

Κλείνοντας, από τη μεριά όσων εξ ημών ενδιαφέρονται για την ουσία των πραγμάτων (και όχι για τους τακτικισμούς των πολιτικών μας), όλα αυτά αποδεικνύουν ένα: το σκάσιμο της φούσκας του greek success story!Με μία κίνηση, που μπορεί να του «βγει» πολιτικά, ο πρωθυπουργός δήλωσε ευθαρσώς ότι η εδώ και μήνες προβαλλόμενη αισιοδοξία δεν ήταν παρά ένα επικοινωνιακό παίγνιο το οποίο θα διαλυόταν, όπως η φθινοπωρινή ομίχλη στον μεσημεριανό ήλιο. Γι' αυτό, πριν διαλυθεί αυτό το προπέτασμα ομιχλώδους αισιοδοξίας, και με στόχο να επεκτείνει τη θητεία του στο Μαξίμου, ο κ. Σαμαράς επέλεξε μια άλλη τακτική, αρχικώς εμπνευσμένη από έναν τετραπέρατο Κινέζο: τις μαύρες οθόνες στη δημόσια τηλεόραση.


Πηγή http://www.lifo.gr/

ην Τέχνη του Πολέμου ο Σουν Τζου προέτρεπε τον στρατηγό επιτιθέμενου στρατού, αφού περάσει τον ποταμό που τον χωρίζει από τα στρατεύματα στα οποία επιτίθεται, να κάψει στο διάβα του τη γέφυρα που μόλις χρησιμοποίησε. Καίγοντάς την, ο επιτιθέμενος στρατηγός δείχνει τόσο στους στρατιώτες του όσο και στον εχθρό ότι επιλέγει να στερήσει από τον στρατό του, και τον εαυτό του, το δικαίωμα της υποχώρησης – της φυγής. Βλέποντας τις φλόγες να καταπίνουν τη γέφυρα, οι στρατιώτες του καταλαβαίνουν με τρόμο ότι έχουν απολέσει τη δυνατότητα οπισθοχώρησης. Ότι η μόνη επιλογή που τους έμεινε είναι η μάχη μέχρι τελικής πτώσεως. Από την άλλη, ο εχθρός βλέπει την ίδια ακριβώς εικόνα και συνειδητοποιεί ότι οι επιτιθέμενοι θα πολεμήσουν λυσσαλέα, καθώς αυτο-στερήθηκαν τη διέξοδο διαφυγής. Έτσι, χάνουν το ηθικό τους και είναι πολύ πιθανόν να τραπούν σε φυγή. Η πεμπτουσία της συμβουλής του Τζου βασίζεται σε ένα παράδοξο, το οποίο όμως, όσο περισσότερο το αναλύουμε, αποκαλύπτεται πως δεν είναι καθόλου, μα καθόλου παράδοξο: καλεί τον στρατηγό να καταστρέψει κάτι που έχει τεράστια αξία γι' αυτόν και τον στρατό του – μια γέφυρα που μπορεί να αποδειχτεί σωτήρια στην περίπτωση που η επίθεσή τους απωθηθεί. Γιατί; Επειδή αυτή η καταστροφική πράξη, το κάψιμο της γέφυρας, (α) τρομοκρατεί τον αντίπαλο και (β) δίνει κίνητρο στους δικούς του στρατιώτες να παλέψουν σκληρότερα απ' ό,τι αν γνώριζαν ότι η γέφυρα είναι «εκεί», έτοιμη να τους «φυγαδέψει». Γυρνώντας στις «δικές» μας μάχες, πολλοί αναρωτιούνται τι μύγα τσίμπησε τον κ. Σαμαρά και προέβη στο αυταρχικό κλείσιμο της ΕΡΤ. «Δεν γνώριζε ότι θα είχε μεγάλο κόστος;» αναρωτιούνται φίλοι και αντίπαλοι του πρωθυπουργού. Από την πρώτη στιγμή που άκουσα τα περί λουκέτου στην ΕΡΤ μου ήρθε στον νου η τακτική της «καμένης γέφυρας» του Σουν Τζου. Αρνούμενος να αποδεχτώ την ερμηνεία ότι ο κ. Σαμαράς απλώς δεν φαντάστηκε τις αντιδράσεις που θα έχει η κίνησή του αυτή, κατέληξα στο συμπέρασμα ότι κάποιος στενός του συνεργάτης, επηρεασμένος (έμμεσα ή άμεσα) από τον Σουν Τζου, του πρότεινε να χρησιμοποιήσει την ΕΡΤ ως τη γέφυρα που έπρεπε να καεί. Και εκείνος δέχτηκε τη λογική της συμβουλής. Υπό αυτό το πρίσμα, ο κ. Σαμαράς γνώριζε πολύ καλά το τεράστιο πολιτικό κόστος του κλεισίματος της ΕΡΤ, τόσο για εκείνον όσο και για το κόμμα του. Όμως, ακριβώς όπως το κάψιμο της γέφυρας, οι μαύρες οθόνες πέτυχαν δύο πράγματα. Πρώτον, έβαλαν τον ίδιο και την περί αυτόν ομάδα νεοδημοκρατών σε θέση τέτοια ώστε να μην μπορούν να κάνουν πίσω – να είναι αδύνατον να υποχωρήσουν χωρίς να ηττηθούν κατά κράτος στον στίβο τόσο της κοινής γνώμης όσο και των εσωκομματικών αντιπαραθέσεων. Δεύτερον, έδωσαν στον κ. Κουβέλη και στον κ. Βενιζέλο να καταλάβουν ότι, με τη γέφυρα καμένη, ο πρωθυπουργός δεν μπορεί να κάνει πίσω πια – οπότε εκείνοι να πανικοβληθούν (όπως ο αμυνόμενος στρατός που βλέπει να καίγεται η γέφυρα) και, υπό το καθεστώς αυτού του πανικού, να αποφασίσουν, με το πιστόλι στον κρόταφο, είτε να υποκύψουν στο κλείσιμο της ΕΡΤ (καταστρέφοντας όποιο ποσοστό της αξιοπιστίας τους απέναντι στους οπαδούς τους έχει επιβιώσει) είτε να τον ανατρέψουν, δίνοντάς του τη δυνατότητα να κατέβει στις εκλογές ως ο ισχυρός άνδρας που τόλμησε και τον οποίον ανέτρεψαν «άτολμοι» εταίροι. Ο Σουν Τζου δεν μπορούσε βέβαια να εξασφαλίσει τη νίκη του επιτιθέμενου στρατηγού, καθώς οι αμυνόμενοι κάλλιστα μπορούσαν να επικρατήσουν την ώρα της μάχης, είτε η γέφυρα καιγόταν είτε όχι. Το μόνο που μπορούσε να κάνει ο θεωρητικός της στρατηγικής ήταν να αυξήσει τις πιθανότητες νίκης του επιτιθέμενου στρατηγού, βοηθώντας τον να σπείρει τον πανικό στις γραμμές του εχθρού. Έτσι και στην περίπτωση του κ. Σαμαρά: το κλείσιμο της ΕΡΤ έσπειρε τον πανικό στα επιτελεία ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜ.ΑΡ., τους έσπασε το ηθικό, αυξάνοντας τις πιθανότητες να υποχωρήσουν άτακτα. Όπερ και εγένετο. #img# Και μετά; Με τη γέφυρα καμένη, ο κ. Σαμαράς γνώριζε ότι θα αυτο-εγκλωβιζόταν σε μια επιθετική «στάση» που θα κατέληγε είτε σε εκλογές, είτε σε πλήρη σύνθλιψη των κ.κ. Βενιζέλου και Κουβέλη. Αντίθετα με την περίπτωση του στρατηγού, ο κ. Σαμαράς έπρεπε να υπολογίσει και μια σειρά άλλων, αστάθμητων παραγόντων. Ένας εξ αυτών ήταν το Συμβούλιο της Επικρατείας. Η απόφασή του μπορεί να θεωρηθεί, κατά μία άποψη, ένας από μηχανής θεός που ξαναχτίζει την καμένη γέφυρα. Δεν είναι η δική μου άποψη. Η γέφυρα μπορεί να αναδύθηκε, αλλά δεν μπορεί να σηκώσει το βάρος ενός κ. Σαμαρά που υποχωρεί. Αν το κάνει, και τη χρησιμοποιήσει για να υποχωρήσει, απλώς θα έχει υπογράψει το πολιτικό του τέλος. Οι εταίροι του, ΔΗΜ.ΑΡ. και ΠΑΣΟΚ, θα βρουν την ευκαιρία να τον κυνηγήσουν, εγκλωβίζοντάς τον στο αδιέξοδο που βίωσε ο κ. Γιώργος Παπανδρέου τον Νοέμβριο του 2011. Κλείνοντας, από τη μεριά όσων εξ ημών ενδιαφέρονται για την ουσία των πραγμάτων (και όχι για τους τακτικισμούς των πολιτικών μας), όλα αυτά αποδεικνύουν ένα: το σκάσιμο της φούσκας του greek success story!Με μία κίνηση, που μπορεί να του «βγει» πολιτικά, ο πρωθυπουργός δήλωσε ευθαρσώς ότι η εδώ και μήνες προβαλλόμενη αισιοδοξία δεν ήταν παρά ένα επικοινωνιακό παίγνιο το οποίο θα διαλυόταν, όπως η φθινοπωρινή ομίχλη στον μεσημεριανό ήλιο. Γι' αυτό, πριν διαλυθεί αυτό το προπέτασμα ομιχλώδους αισιοδοξίας, και με στόχο να επεκτείνει τη θητεία του στο Μαξίμου, ο κ. Σαμαράς επέλεξε μια άλλη τακτική, αρχικώς εμπνευσμένη από έναν τετραπέρατο Κινέζο: τις μαύρες οθόνες στη δημόσια τηλεόραση. Πηγή: www.lifo.gr

Στην Τέχνη του Πολέμου ο Σουν Τζου προέτρεπε τον στρατηγό επιτιθέμενου στρατού, αφού περάσει τον ποταμό που τον χωρίζει από τα στρατεύματα στα οποία επιτίθεται, να κάψει στο διάβα του τη γέφυρα που μόλις χρησιμοποίησε. Καίγοντάς την, ο επιτιθέμενος στρατηγός δείχνει τόσο στους στρατιώτες του όσο και στον εχθρό ότι επιλέγει να στερήσει από τον στρατό του, και τον εαυτό του, το δικαίωμα της υποχώρησης – της φυγής. Βλέποντας τις φλόγες να καταπίνουν τη γέφυρα, οι στρατιώτες του καταλαβαίνουν με τρόμο ότι έχουν απολέσει τη δυνατότητα οπισθοχώρησης. Ότι η μόνη επιλογή που τους έμεινε είναι η μάχη μέχρι τελικής πτώσεως. Από την άλλη, ο εχθρός βλέπει την ίδια ακριβώς εικόνα και συνειδητοποιεί ότι οι επιτιθέμενοι θα πολεμήσουν λυσσαλέα, καθώς αυτο-στερήθηκαν τη διέξοδο διαφυγής. Έτσι, χάνουν το ηθικό τους και είναι πολύ πιθανόν να τραπούν σε φυγή. Η πεμπτουσία της συμβουλής του Τζου βασίζεται σε ένα παράδοξο, το οποίο όμως, όσο περισσότερο το αναλύουμε, αποκαλύπτεται πως δεν είναι καθόλου, μα καθόλου παράδοξο: καλεί τον στρατηγό να καταστρέψει κάτι που έχει τεράστια αξία γι' αυτόν και τον στρατό του – μια γέφυρα που μπορεί να αποδειχτεί σωτήρια στην περίπτωση που η επίθεσή τους απωθηθεί. Γιατί; Επειδή αυτή η καταστροφική πράξη, το κάψιμο της γέφυρας, (α) τρομοκρατεί τον αντίπαλο και (β) δίνει κίνητρο στους δικούς του στρατιώτες να παλέψουν σκληρότερα απ' ό,τι αν γνώριζαν ότι η γέφυρα είναι «εκεί», έτοιμη να τους «φυγαδέψει». Γυρνώντας στις «δικές» μας μάχες, πολλοί αναρωτιούνται τι μύγα τσίμπησε τον κ. Σαμαρά και προέβη στο αυταρχικό κλείσιμο της ΕΡΤ. «Δεν γνώριζε ότι θα είχε μεγάλο κόστος;» αναρωτιούνται φίλοι και αντίπαλοι του πρωθυπουργού. Από την πρώτη στιγμή που άκουσα τα περί λουκέτου στην ΕΡΤ μου ήρθε στον νου η τακτική της «καμένης γέφυρας» του Σουν Τζου. Αρνούμενος να αποδεχτώ την ερμηνεία ότι ο κ. Σαμαράς απλώς δεν φαντάστηκε τις αντιδράσεις που θα έχει η κίνησή του αυτή, κατέληξα στο συμπέρασμα ότι κάποιος στενός του συνεργάτης, επηρεασμένος (έμμεσα ή άμεσα) από τον Σουν Τζου, του πρότεινε να χρησιμοποιήσει την ΕΡΤ ως τη γέφυρα που έπρεπε να καεί. Και εκείνος δέχτηκε τη λογική της συμβουλής. Υπό αυτό το πρίσμα, ο κ. Σαμαράς γνώριζε πολύ καλά το τεράστιο πολιτικό κόστος του κλεισίματος της ΕΡΤ, τόσο για εκείνον όσο και για το κόμμα του. Όμως, ακριβώς όπως το κάψιμο της γέφυρας, οι μαύρες οθόνες πέτυχαν δύο πράγματα. Πρώτον, έβαλαν τον ίδιο και την περί αυτόν ομάδα νεοδημοκρατών σε θέση τέτοια ώστε να μην μπορούν να κάνουν πίσω – να είναι αδύνατον να υποχωρήσουν χωρίς να ηττηθούν κατά κράτος στον στίβο τόσο της κοινής γνώμης όσο και των εσωκομματικών αντιπαραθέσεων. Δεύτερον, έδωσαν στον κ. Κουβέλη και στον κ. Βενιζέλο να καταλάβουν ότι, με τη γέφυρα καμένη, ο πρωθυπουργός δεν μπορεί να κάνει πίσω πια – οπότε εκείνοι να πανικοβληθούν (όπως ο αμυνόμενος στρατός που βλέπει να καίγεται η γέφυρα) και, υπό το καθεστώς αυτού του πανικού, να αποφασίσουν, με το πιστόλι στον κρόταφο, είτε να υποκύψουν στο κλείσιμο της ΕΡΤ (καταστρέφοντας όποιο ποσοστό της αξιοπιστίας τους απέναντι στους οπαδούς τους έχει επιβιώσει) είτε να τον ανατρέψουν, δίνοντάς του τη δυνατότητα να κατέβει στις εκλογές ως ο ισχυρός άνδρας που τόλμησε και τον οποίον ανέτρεψαν «άτολμοι» εταίροι. Ο Σουν Τζου δεν μπορούσε βέβαια να εξασφαλίσει τη νίκη του επιτιθέμενου στρατηγού, καθώς οι αμυνόμενοι κάλλιστα μπορούσαν να επικρατήσουν την ώρα της μάχης, είτε η γέφυρα καιγόταν είτε όχι. Το μόνο που μπορούσε να κάνει ο θεωρητικός της στρατηγικής ήταν να αυξήσει τις πιθανότητες νίκης του επιτιθέμενου στρατηγού, βοηθώντας τον να σπείρει τον πανικό στις γραμμές του εχθρού. Έτσι και στην περίπτωση του κ. Σαμαρά: το κλείσιμο της ΕΡΤ έσπειρε τον πανικό στα επιτελεία ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜ.ΑΡ., τους έσπασε το ηθικό, αυξάνοντας τις πιθανότητες να υποχωρήσουν άτακτα. Όπερ και εγένετο. #img# Και μετά; Με τη γέφυρα καμένη, ο κ. Σαμαράς γνώριζε ότι θα αυτο-εγκλωβιζόταν σε μια επιθετική «στάση» που θα κατέληγε είτε σε εκλογές, είτε σε πλήρη σύνθλιψη των κ.κ. Βενιζέλου και Κουβέλη. Αντίθετα με την περίπτωση του στρατηγού, ο κ. Σαμαράς έπρεπε να υπολογίσει και μια σειρά άλλων, αστάθμητων παραγόντων. Ένας εξ αυτών ήταν το Συμβούλιο της Επικρατείας. Η απόφασή του μπορεί να θεωρηθεί, κατά μία άποψη, ένας από μηχανής θεός που ξαναχτίζει την καμένη γέφυρα. Δεν είναι η δική μου άποψη. Η γέφυρα μπορεί να αναδύθηκε, αλλά δεν μπορεί να σηκώσει το βάρος ενός κ. Σαμαρά που υποχωρεί. Αν το κάνει, και τη χρησιμοποιήσει για να υποχωρήσει, απλώς θα έχει υπογράψει το πολιτικό του τέλος. Οι εταίροι του, ΔΗΜ.ΑΡ. και ΠΑΣΟΚ, θα βρουν την ευκαιρία να τον κυνηγήσουν, εγκλωβίζοντάς τον στο αδιέξοδο που βίωσε ο κ. Γιώργος Παπανδρέου τον Νοέμβριο του 2011. Κλείνοντας, από τη μεριά όσων εξ ημών ενδιαφέρονται για την ουσία των πραγμάτων (και όχι για τους τακτικισμούς των πολιτικών μας), όλα αυτά αποδεικνύουν ένα: το σκάσιμο της φούσκας του greek success story!Με μία κίνηση, που μπορεί να του «βγει» πολιτικά, ο πρωθυπουργός δήλωσε ευθαρσώς ότι η εδώ και μήνες προβαλλόμενη αισιοδοξία δεν ήταν παρά ένα επικοινωνιακό παίγνιο το οποίο θα διαλυόταν, όπως η φθινοπωρινή ομίχλη στον μεσημεριανό ήλιο. Γι' αυτό, πριν διαλυθεί αυτό το προπέτασμα ομιχλώδους αισιοδοξίας, και με στόχο να επεκτείνει τη θητεία του στο Μαξίμου, ο κ. Σαμαράς επέλεξε μια άλλη τακτική, αρχικώς εμπνευσμένη από έναν τετραπέρατο Κινέζο: τις μαύρες οθόνες στη δημόσια τηλεόραση. Πηγή: www.lifo.gr

Στην Τέχνη του Πολέμου ο Σουν Τζου προέτρεπε τον στρατηγό επιτιθέμενου στρατού, αφού περάσει τον ποταμό που τον χωρίζει από τα στρατεύματα στα οποία επιτίθεται, να κάψει στο διάβα του τη γέφυρα που μόλις χρησιμοποίησε. Καίγοντάς την, ο επιτιθέμενος στρατηγός δείχνει τόσο στους στρατιώτες του όσο και στον εχθρό ότι επιλέγει να στερήσει από τον στρατό του, και τον εαυτό του, το δικαίωμα της υποχώρησης – της φυγής. Βλέποντας τις φλόγες να καταπίνουν τη γέφυρα, οι στρατιώτες του καταλαβαίνουν με τρόμο ότι έχουν απολέσει τη δυνατότητα οπισθοχώρησης. Ότι η μόνη επιλογή που τους έμεινε είναι η μάχη μέχρι τελικής πτώσεως. Από την άλλη, ο εχθρός βλέπει την ίδια ακριβώς εικόνα και συνειδητοποιεί ότι οι επιτιθέμενοι θα πολεμήσουν λυσσαλέα, καθώς αυτο-στερήθηκαν τη διέξοδο διαφυγής. Έτσι, χάνουν το ηθικό τους και είναι πολύ πιθανόν να τραπούν σε φυγή. Η πεμπτουσία της συμβουλής του Τζου βασίζεται σε ένα παράδοξο, το οποίο όμως, όσο περισσότερο το αναλύουμε, αποκαλύπτεται πως δεν είναι καθόλου, μα καθόλου παράδοξο: καλεί τον στρατηγό να καταστρέψει κάτι που έχει τεράστια αξία γι' αυτόν και τον στρατό του – μια γέφυρα που μπορεί να αποδειχτεί σωτήρια στην περίπτωση που η επίθεσή τους απωθηθεί. Γιατί; Επειδή αυτή η καταστροφική πράξη, το κάψιμο της γέφυρας, (α) τρομοκρατεί τον αντίπαλο και (β) δίνει κίνητρο στους δικούς του στρατιώτες να παλέψουν σκληρότερα απ' ό,τι αν γνώριζαν ότι η γέφυρα είναι «εκεί», έτοιμη να τους «φυγαδέψει». Γυρνώντας στις «δικές» μας μάχες, πολλοί αναρωτιούνται τι μύγα τσίμπησε τον κ. Σαμαρά και προέβη στο αυταρχικό κλείσιμο της ΕΡΤ. «Δεν γνώριζε ότι θα είχε μεγάλο κόστος;» αναρωτιούνται φίλοι και αντίπαλοι του πρωθυπουργού. Από την πρώτη στιγμή που άκουσα τα περί λουκέτου στην ΕΡΤ μου ήρθε στον νου η τακτική της «καμένης γέφυρας» του Σουν Τζου. Αρνούμενος να αποδεχτώ την ερμηνεία ότι ο κ. Σαμαράς απλώς δεν φαντάστηκε τις αντιδράσεις που θα έχει η κίνησή του αυτή, κατέληξα στο συμπέρασμα ότι κάποιος στενός του συνεργάτης, επηρεασμένος (έμμεσα ή άμεσα) από τον Σουν Τζου, του πρότεινε να χρησιμοποιήσει την ΕΡΤ ως τη γέφυρα που έπρεπε να καεί. Και εκείνος δέχτηκε τη λογική της συμβουλής. Υπό αυτό το πρίσμα, ο κ. Σαμαράς γνώριζε πολύ καλά το τεράστιο πολιτικό κόστος του κλεισίματος της ΕΡΤ, τόσο για εκείνον όσο και για το κόμμα του. Όμως, ακριβώς όπως το κάψιμο της γέφυρας, οι μαύρες οθόνες πέτυχαν δύο πράγματα. Πρώτον, έβαλαν τον ίδιο και την περί αυτόν ομάδα νεοδημοκρατών σε θέση τέτοια ώστε να μην μπορούν να κάνουν πίσω – να είναι αδύνατον να υποχωρήσουν χωρίς να ηττηθούν κατά κράτος στον στίβο τόσο της κοινής γνώμης όσο και των εσωκομματικών αντιπαραθέσεων. Δεύτερον, έδωσαν στον κ. Κουβέλη και στον κ. Βενιζέλο να καταλάβουν ότι, με τη γέφυρα καμένη, ο πρωθυπουργός δεν μπορεί να κάνει πίσω πια – οπότε εκείνοι να πανικοβληθούν (όπως ο αμυνόμενος στρατός που βλέπει να καίγεται η γέφυρα) και, υπό το καθεστώς αυτού του πανικού, να αποφασίσουν, με το πιστόλι στον κρόταφο, είτε να υποκύψουν στο κλείσιμο της ΕΡΤ (καταστρέφοντας όποιο ποσοστό της αξιοπιστίας τους απέναντι στους οπαδούς τους έχει επιβιώσει) είτε να τον ανατρέψουν, δίνοντάς του τη δυνατότητα να κατέβει στις εκλογές ως ο ισχυρός άνδρας που τόλμησε και τον οποίον ανέτρεψαν «άτολμοι» εταίροι. Ο Σουν Τζου δεν μπορούσε βέβαια να εξασφαλίσει τη νίκη του επιτιθέμενου στρατηγού, καθώς οι αμυνόμενοι κάλλιστα μπορούσαν να επικρατήσουν την ώρα της μάχης, είτε η γέφυρα καιγόταν είτε όχι. Το μόνο που μπορούσε να κάνει ο θεωρητικός της στρατηγικής ήταν να αυξήσει τις πιθανότητες νίκης του επιτιθέμενου στρατηγού, βοηθώντας τον να σπείρει τον πανικό στις γραμμές του εχθρού. Έτσι και στην περίπτωση του κ. Σαμαρά: το κλείσιμο της ΕΡΤ έσπειρε τον πανικό στα επιτελεία ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜ.ΑΡ., τους έσπασε το ηθικό, αυξάνοντας τις πιθανότητες να υποχωρήσουν άτακτα. Όπερ και εγένετο. #img# Και μετά; Με τη γέφυρα καμένη, ο κ. Σαμαράς γνώριζε ότι θα αυτο-εγκλωβιζόταν σε μια επιθετική «στάση» που θα κατέληγε είτε σε εκλογές, είτε σε πλήρη σύνθλιψη των κ.κ. Βενιζέλου και Κουβέλη. Αντίθετα με την περίπτωση του στρατηγού, ο κ. Σαμαράς έπρεπε να υπολογίσει και μια σειρά άλλων, αστάθμητων παραγόντων. Ένας εξ αυτών ήταν το Συμβούλιο της Επικρατείας. Η απόφασή του μπορεί να θεωρηθεί, κατά μία άποψη, ένας από μηχανής θεός που ξαναχτίζει την καμένη γέφυρα. Δεν είναι η δική μου άποψη. Η γέφυρα μπορεί να αναδύθηκε, αλλά δεν μπορεί να σηκώσει το βάρος ενός κ. Σαμαρά που υποχωρεί. Αν το κάνει, και τη χρησιμοποιήσει για να υποχωρήσει, απλώς θα έχει υπογράψει το πολιτικό του τέλος. Οι εταίροι του, ΔΗΜ.ΑΡ. και ΠΑΣΟΚ, θα βρουν την ευκαιρία να τον κυνηγήσουν, εγκλωβίζοντάς τον στο αδιέξοδο που βίωσε ο κ. Γιώργος Παπανδρέου τον Νοέμβριο του 2011. Κλείνοντας, από τη μεριά όσων εξ ημών ενδιαφέρονται για την ουσία των πραγμάτων (και όχι για τους τακτικισμούς των πολιτικών μας), όλα αυτά αποδεικνύουν ένα: το σκάσιμο της φούσκας του greek success story!Με μία κίνηση, που μπορεί να του «βγει» πολιτικά, ο πρωθυπουργός δήλωσε ευθαρσώς ότι η εδώ και μήνες προβαλλόμενη αισιοδοξία δεν ήταν παρά ένα επικοινωνιακό παίγνιο το οποίο θα διαλυόταν, όπως η φθινοπωρινή ομίχλη στον μεσημεριανό ήλιο. Γι' αυτό, πριν διαλυθεί αυτό το προπέτασμα ομιχλώδους αισιοδοξίας, και με στόχο να επεκτείνει τη θητεία του στο Μαξίμου, ο κ. Σαμαράς επέλεξε μια άλλη τακτική, αρχικώς εμπνευσμένη από έναν τετραπέρατο Κινέζο: τις μαύρες οθόνες στη δημόσια τηλεόραση. Πηγή: www.lifo.gr

Πράσινοι φρουροί στο ραδιομέγαρο (του Άρη Χατζηστεφάνου)

Όποιος δεν αδράξει την ευκαιρία που προσφέρει η κατάληψη της ΕΡΤ δεν δικαιούται να επικρίνει ξανά το μνημόνιο

Από το πρώτο 24ωρο είχε γίνει σαφές ότι η κατάληψη του ραδιομεγάρου δεν αφορούσε μόνο τους εργαζομένους της ΕΡΤ αλλά τη δημοκρατία, την ελευθερία και τη διαχείριση των δημοσίων αγαθών. Τα πολιτικά γραφεία ΠΑΣΟΚ, ΝΔ και ΔΗΜΑΡ συνειδητοποιούσαν ότι καθώς η ΕΣΗΕΑ κατάφερε να μπλοκάρει το μηχανισμό προπαγάνδας της Τρόικας, με την απεργία στα ΜΜΕ, το άνοιγμα των μικροφώνων της ΕΡΤ στην κοινωνία απειλούσε άμεσα όχι μόνο την επιβίωση της κυβέρνησης αλλά ολόκληρης της μνημονιακής πολιτικής.

Η δυνατότητα ευθείας αμφισβήτησης της οικονομικής πολιτικής αλλά και η ανάδειξη της ίδιας της ενημέρωσης ως δημοσίου αγαθού, που ανήκει, παράγεται και καταναλώνεται από τους πολίτες ήταν ένα από τα σημαντικότερα πλήγματα που έχει δεχθεί ο κρατικός μηχανισμός προπαγάνδας τις τελευταίες δεκαετίες. Ίσως ποτέ άλλοτε από την εποχή του πολυτεχνείου ένα μικρόφωνο δεν αμφισβήτησε τόσο βαθιά την κυριαρχία ενός καθεστώτος στην Ελλάδα.

Η ανησυχία των κυβερνώντων άρχισε να μετατρέπεται σε πανικό καθώς η ΕΤ3 έδινε δείγματα γραφής για το τι μπορεί να σημαίνει δημόσια τηλεόραση. Με απόλυτο επαγγελματισμό οι συνάδελφοι παρουσίασαν τις περιπτώσεις της ΒΙΟΜΕ αλλά και της μάχης που δίνουν οι κάτοικοι της Χαλκιδικής απέναντι στην καναδική πολυεθνική Eldorado ενώ είχαν συνεχή ενημέρωση και ανταποκρίσεις από την πλατεία Ταξίμ της Κωνσταντινούπολης.

Στην Αθήνα η ΝΕΤ, παρά τις υπεράνθρωπες προσπάθειες των εργαζομένων, έχασε πολύτιμο χρόνο ομφαλοσκοπόντας, τη στιγμή που ο κόσμος απ’ έξω της ζητούσε να μετατραπεί σε αυτό που θα έπρεπε να είναι – ένα βήμα για τους αποκλεισμένους των κυρίαρχων μέσων ενημέρωσης. Είναι χαρακτηριστικό ότι δημοσιογράφοι του καναλιού έφτασαν να παρουσιάζουν ακόμη και τα πρωτοσέλιδα των απεργοσπαστικών εφημερίδων, τα οποία κυκλοφόρησαν με τη βοήθεια των ΜΑΤ, τη στιγμή που άλλοι συνάδελφοί τους έδιναν μάχη για να κυκλοφορήσουν το απεργιακό φύλλο που στήριζε την ΕΡΤ.

Από το βράδυ της Παρασκευής όμως η κατάσταση άρχισε και εδώ να βελτιώνεται με θεαματικούς ρύθμούς. Η δημιουργία θεματικών ενοτήτων έδωσε το λόγο σε ανθρώπους που αμφισβήτησαν το κύμα ιδιωτικοποιήσεων και έθιξαν θέματα που αποτελούσαν ταμπού για τα ΜΜΕ των εργολάβων και των εφοπλιστών.

Ήταν προφανές ότι η επικοινωνιακή ομάδα του Μαξίμου- ο περιπλανώμενος θίασος με επικεφαλής των Μουρούτη – έπρεπε να περάσει στο περιθώριο και να αναλάβουν δράση οι δυνάμεις που εδώ και αρκετές δεκαετίες αναλαμβάνουν να σβήνουν κάθε ξέσπασμα κοινωνικής οργής για λογαριασμό των εκάστοτε οικονομικών ελίτ: το ΠΑΣΟΚ, η ΓΣΕΕ και η ΑΔΕΔΥ.

Όσοι παρακολούθησαν τη γενική συνέλευση των συνδικαλιστών το απόγευμα του Σαββάτου συνειδητοποίησαν ότι ενώ η βάση καλούσε απεγνωσμένα σε γενική απεργία, η οποία θα μπορούσε να ανατρέψει άμεσα την κυβέρνηση, οι δυο μεγάλες συνδικαλιστικές ενώσεις απέφευγαν να δεσμευτούν και προσπαθούσαν να ροκανίσουν τον χρόνο για λογαριασμό της κυβέρνησης.

Την ίδια ώρα άνθρωποι του Βενιζέλου, όπως η Αφροδίτη Αλ Σαλεχ, είχαν στρατοπεδεύσει στο ραδιομέγαρο και προετοίμαζαν την επικοινωνιακή αντεπίθεση μαζί με διευθυντικά στελέχη της ΕΡΤ που έκαναν αιφνιδίως την επανεμφάνισή τους. Το ΠΑΣΟΚ είχε κάθε λόγο να παίξει αυτό το παιχνίδι καθώς από τη μια παρουσιαζόταν ως η δύναμη που ζητά την επαναλειτουργία της ΕΡΤ αλλά ταυτόχρονα απασφάλιζε τον πραγματικό εκρηκτικό μηχανισμό: το ενδεχόμενο δηλαδή η ΕΡΤ να μετατραπεί σε κέντρο αγώνα για το σύνολο της κοινωνίας.

Το τι ακριβώς σχεδιαζόταν έγινε σαφές όταν η Ελλη Στάη ξάφνιασε τους εργαζόμενους εμφανιζόμενη στο κεντρικό στούντιο μαζί με ένα από τα πλέον φιλομνημονιακά και πράσινα πάνελ που έχουν στηθεί στην ιστορία της ελληνικής τηλεόρασης. Αξίζει να δούμε μερικά από τα πρόσωπα κλειδιά της πράσινης φρουράς που κατσικώθηκε στο στούντιο και να θυμηθούμε ορισμένες από τις θέσεις τους.



Πρώτος και καλύτερος ο σύζυγος της υποψήφιας με το ΠΑΣΟΚ Άννας Νταλάρα – ο άνθρωπος που γιουχάρεται και γιαουρτώνεται στις συναυλίες του ύστερα από την στήριξη που παρείχε στα μνημόνια και την εκχώρηση εθνικής κυριαρχίας.

Απέναντι του ο πολιτευτής του ΠΑΣΟΚ Θανάσης Χειμωνάς ο οποίος δεν εξελέγη αλλά τοποθετήθηκε στη θέση του γραμματέα πολιτισμού. Πρόκειται για τον συγγραφέα που πίστευε ότι όσοι ασκούσαν κριτική στην κυβέρνηση για το θάνατο των παιδιών από το μαγκάλι στη Λάρισα “γούσταραν” με το θάνατο τους γιατί έτσι θα μπορούσαν ” να στηρίξουν την επανάστασή τους”. Είναι ο ίδιος δε που σατίριζε τα κρούσματα ασιτίας στα σχολεία μιλώντας για “τα παιδάκια που λιποθυμούν από ασιτία επειδή οι γονείς τους δεν έχουν να τους πάρουν κόρνφλεϊκς”.

Στο στούντιο βρισκόταν επίσης ο Θανάσης Τσεκούρας, από το απεργοσπαστικό Εθνος, ο οποίος στο παρελθόν είχε διαγραφεί από την ΕΣΗΕΑ με το αιτιολογικό ότι σε προηγούμενη απεργία “παίρνοντας το μέρος της εργοδοσίας, εκτράπηκε σε ειρωνικούς χαρακτηρισμούς, ύβρεις και συκοφαντίες κατά των μελών του Δ.Σ”.

Στο πάνελ συμμετείχε και ο δημοσιογράφος Νίκος Φελέκης, σύζυγος της ευρωβουλευτή του ΠΑΣΟΚ Μαριλένας Κοππά, ο οποίος επίσης είχε διαγραφεί από την ΕΣΗΕΑ για δυο χρόνια. Στο παρελθόν δημοσιεύματα τον έφεραν  να προαλείφεται για τη θέση του κυβερνητικού εκπροσώπου επί κυβερνήσεως ΠΑΣΟΚ και να διατηρεί στενότατες σχέσεις με το περιβάλλον Παπανδρέου.

Οι εργαζόμενοι της ΕΡΤ αλλά και ο κόσμος που βρισκόταν έξω από το ραδιομέγαρο εξαγριώθηκαν και σύμφωνα με δημοσιεύματα η Στάη έφυγε από την πίσω πόρτα. Το ερώτημα όμως παραμένει: Έχει καταλάβει κανείς από τις συνδικαλιστικές και κομματικές ηγεσίες της κοινοβουλευτικής Αριστεράς πόσο κοντά στην πτώση βρίσκεται η κυβέρνηση και κυρίως πόσο σαρωτικό θα είναι το χτύπημα στην αντισυνταγματική πολιτική του μνημονίου εάν η κοινωνία διατηρήσει ένα μέσο έκφρασης σαν την ΕΡΤ;

Περάσαμε μήνες απαξιώνοντας τον ελληνικό λαό, λέγοντας ότι έχει παραιτηθεί και ότι ολόκληρη η κοινωνία προχωρά σε μια φάση εκφασισμού. Κι’ όμως όποτε είχαν την ευκαιρία τα πιο πρωτοπόρα τμήματα των εργαζομένων έδειξαν ότι είναι έτοιμα για μια ολοκληρωτική σύγκρουση που θα μπορούσε να συμπαρασύρει όχι μόνο όλους τους Έλληνες αλλά ολόκληρη την Ευρώπη.

Οι καθηγητές ήταν έτοιμοι να χτυπήσουν τη γροθιά στο μαχαίρι, αδιαφορώντας για το γιγαντιαίο μηχανισμό λάσπης που είχε στηθεί εναντίον τους. Προδόθηκαν όμως την τελευταία στιγμή σε μια ακόμη απεργιακή Βάρκιζα. Κάποιοι θέλουν να επαναλάβουν αυτό το σκηνικό με τους εργαζομένους της ΕΡΤ. Το βάρος που πέφτει στις πλάτες των τελευταίων είναι δυσανάλογα μεγάλο και προφανώς δεν μπορούν να το σηκώσουν μόνοι τους. Έχουν όμως την στήριξη εκατομμυρίων ανθρώπων σε όλη την Ελλάδα.

Δεν είναι απλό, χρειάζεται καθημερινή παρουσία και πίεση από τους έξω για να αλλάξουν τα πράγματα μέσα.

Αν όμως η ΝΕΤ γίνει ΕΤ3, αν δώσει το μικρόφωνο στην κοινωνία και κάνει αυτό που ξέρει πολύ καλά να κάνει – σωστή δημοσιογραφία – η πτώση της κυβέρνησης και μαζί του μνημονίου είναι θέμα ημερών. Αν περιμένει έτοιμες λύσεις από τα μεγάλα συνδικάτα και τα κόμματα της αντιπολίτευσης οι μέρες της είναι μετρημένες. Αυτά υπάρχουν για να διατηρούν το status quo και το απέδειξαν σε κάθε ευκαιρία μέχρι στιγμής. Σε αυτή την περίπτωση δεν θα έχει προδώσει μόνο τον εαυτό της αλλά το αγαθό που της εμπιστεύτηκε όλη η Ελλάδα – τη δημόσια ενημέρωση.

Ένα είναι σίγουρο κανένας δεν δικαιούται στο εξής να παραπονιέται για το μνημόνιο αν δεν κάνει κάτι σήμερα για να το ανατρέψει

Άρης Χατζηστεφάνου


Πηγή http://info-war.gr/

Μη, παρακαλώ σας, μη

Σαμαράς, Βενιζέλος και Κουβέλης -με τη βοήθεια του Συμβουλίου της Επικρατείας- προσπαθούν να κάνουν το παιχνίδι τους στις πλάτες των εργαζομένων της ΕΡΤ. Οι άλλοι θα παίξουν μαζί σου μόνο αν τους το επιτρέψεις.

Δεν έχω το δικαίωμα και δεν μπορώ να δώσω συμβουλές σε κανέναν.

Νιώθω, όμως, την ανάγκη να παρακαλέσω τους εργαζόμενους της ΕΡΤ να μείνουν ενωμένοι.

Δεν περισσεύει κανείς από τους εργαζόμενους της ΕΡΤ. Ούτε οι μουσικοί από τις ορχήστρες της ΕΡΤ, ούτε οι εργαζόμενοι στην Ραδιοτηλεόραση. Ούτε οι δημοσιογράφοι, ούτε οι ηχολήπτες, ούτε οι καθαρίστριες.

Δεν ξέρω αν οι εργαζόμενοι της ΕΡΤ έχουν αντιληφθεί τι έχει συμβεί από το βράδυ της περασμένης Τρίτης που η κυβέρνηση έριξε το σήμα της ΕΡΤ.

Αυτό που έχει συμβεί τους ξεπερνάει. Εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι -στην Ελλάδα και το εξωτερικό- κινητοποιήθηκαν, για να υπερασπιστούν τους εργαζόμενους στην ΕΡΤ, την ελευθερία της έκφρασης, την ενημέρωση και την Δημοκρατία.

Χιλιάδες άνθρωποι φρόντισαν, ώστε το πρόγραμμα των εργαζομένων στην ΕΡΤ να φτάσει μέσα από το Διαδίκτυο σε εκατομμύρια σπίτια.

Η κυβερνητική προπαγάνδα για διεφθαρμένους και τεμπέληδες εργαζόμενους έπεσε στο κενό.

Το παραμύθι που θέλει όλους τους πολίτες να είναι καθάρματα και τους Σαμαράδες, τους Πάγκαλους και τους Κεδίκογλου ακέραιους πατριώτες τελειώνει εδώ.

Το βράδυ της περασμένης Τρίτης, η ΕΡΤ άνοιξε. Και είναι όμορφη. Πιο όμορφη από ποτέ.

Η Ελλάδα απέκτησε δημόσια τηλεόραση.

Οι εργαζόμενοι στην ΕΡΤ έχουν μια τεράστια ευκαιρία να αλλάξουν τη χώρα.

Σε αυτό τον αγώνα, είναι μπροστάρηδες αλλά δεν είναι μόνοι τους. Έχουν δίπλα τους στρατιές ανθρώπων.

Τις προηγούμενες ημέρες, οι εργαζόμενοι της ΕΡΤ έπαιξαν στο πρόγραμμά τους αρκετά αφιερώματα στις κορυφαίες στιγμές της ιστορίας της ΕΡΤ.

Εμφανίστηκαν σπουδαία πρόσωπα και γεγονότα από τις προηγούμενες δεκαετίες.

Όμως, η κορυφαία στιγμή της ιστορίας της ΕΡΤ είναι ο αγώνας των εργαζομένων της.

Η κορυφαία στιγμή της ιστορίας της ΕΡΤ είναι τώρα.

Στα αφιερώματα που θα κάνει η ΕΡΤ στο μέλλον για την ιστορία της, ο σημερινός αγώνας των εργαζομένων θα έχει την πρώτη θέση.

Βέβαια, για να συμβεί αυτό, θα πρέπει η ΕΡΤ να συνεχίσει να υπάρχει.

Εμείς είμαστε εδώ. Και δεν θα σας αφήσουμε να πέσετε, όπως έπεσαν χιλιάδες συμπατριώτες μας τα τελευταία χρόνια.

Από δω και πέρα, δεν θα αφήσουμε κανέναν να πέσει.

Εσείς να μείνετε ενωμένοι. Ενωμένοι θα νικήσετε και θα σας γράψει η Ιστορία.

Μην αφήσετε κόμματα, πολιτικούς και εργατοπατέρες που σύντομα δεν θα υπάρχουν και δεν θα τους θυμάται κανείς, να μπουν ανάμεσά σας, να σας διχάσουν και να σας πουλήσουν για μια ακόμα φορά.

Μη, παρακαλώ σας, μη.


Πηγή  http://pitsirikos.net/

Γιατί φοβάμαι Χούντα (του Κώστα Βαξεβάνη)

Ξέρω πως αυτό το άρθρο θα σχολιαστεί και ίσως να γίνει και η αιτία για να μου αποδοθούν κατηγορίες πεσιμισμού, απαισιοδοξίας, αιρετικού λόγου ή αδυναμίας να κρίνω πώς έχουν τα πράγματα. Ειλικρινά δεν με ενδιαφέρει. Θεωρώ πως μερικές φορές ο φόβος είναι πιο χρήσιμος από την άγνοια κινδύνου και ο φόβος πως τα πράγματα ισχύουν στη χειρότερη πλευρά τους πιο πολιτικός από οποιαδήποτε politically correct ανάλυση.

Η Δημοκρατία δεν απειλείται και δεν πέφτει, αν δεν ξεφτιλιστεί. Δεν εξαφανίζεται με αυτοματισμό, αν δεν φανεί περιττή στα μάτια του κόσμου. Δεν κυριαρχούν σωτήρες, αν πρώτα η Δημοκρατία δεν έχει δείξει ανίκανη να λύσει τα προβλήματα που δημιουργεί η λειτουργία της. Η Δημοκρατία πέφτει αν δείξει πως είναι ανίκανη και περιττή.

Ας δούμε τι γίνεται στην Ελλάδα αυτή τη στιγμή. Η Δημοκρατία αδυνατεί να επιλύσει οποιοδήποτε πρόβλημα στην ελληνική κοινωνία. Η Δημοκρατία που διαχειρίζεται η τρικομματική κυβέρνηση έχει επιλέξει τα χειρότερα σενάρια για τις ζωές όλων μας. Δεν χρειάζεται ανάλυση. Νομίζω πως διαφωνούμε μεταξύ μας στο αν αυτό είναι αναγκαίο ή όχι. Όπως και να το χαρακτηρίσουμε, όμως, υπάρχει. Η Δημοκρατία μας εμφανίζεται όλο και πιο ανίκανη να λύσει τα προβλήματα. Ακόμη και αυτοί που χειροκροτούν την «γερμανική επιβολή» ως Δημοκρατία, θα συμφωνήσουν πως δεν μπορούν να ψηφίσουν Μέρκελ στις επόμενες ελληνικές εκλογές.

Η Δημοκρατία μας επίσης, κάθε ημέρα εμφανίζεται και πιο περιττή. Αχρείαστη, με υποκατάστατα λειτουργίας. Ο κοινοβουλευτισμός περιορίζεται σε εκλογή Κοινοβουλίου και όχι απαραίτητα στον τρόπο λειτουργίας του. Αφήνω κατά μέρος τα σκανδαλώδη που διανθίζουν τη δράση του (όσοι διαβάσετε το HOT DOC που είναι στα περίπτερα θα δείτε πως λειτουργούν ως μαφιόζοι για να μην δικαστεί ποτέ υπουργός και για τίποτα) και πάω στο συνεχές κλάδεμα κάθε θεσμικής ουσιαστικής λειτουργίας.

Από την πρώτη στιγμή που προέκυψε το θέμα «ΕΡΤ» επιμένω, πως αυτό που κυρίως αποδεικνύεται είναι η κατάργηση της Δημοκρατίας. Τι εννοώ; Η κυβέρνηση πέρασε για τις ΔΕΚΟ (όχι μόνο για την ΕΡΤ) Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου που αφορούν την κατάργησή τους. Η Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου, είναι η προσωρινή ανάθεση της Νομοθετικής Εξουσίας (που έχει η Βουλή) στην Εκτελεστική Εξουσία (την κυβέρνηση). Δηλαδή ένας μη ψηφισμένος νόμος εφαρμόζεται σε απρόβλεπτες και επείγουσες καταστάσεις και επικυρώνεται εκ των υστέρων από τη Βουλή. Τον τελευταίο χρόνο, η κυβέρνηση κυβερνά με νόμους που περνά με Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου χωρίς να υπάρχει επείγουσα ή απρόβλεπτη κατάσταση. Κάθε φορά που υπάρχει κοινωνική ή εσωκοινοβουλευτική αντίδραση για κάποιο μέτρο, αυτό περνά αυτόματα για να αποφευχθούν οι αντιδράσεις και οι κλυδωνισμοί. Στο μεσοδιάστημα ως την ψήφισή του, τα media έχουν προετοιμάσει τον κόσμο ή έχουν επέλθει τόσα πολλά ακόμη ανάλογα μέτρα, που η κοινή γνώμη αποκτά τον ρόλο του τρομαγμένου τερματοφύλακα πριν το πέναλτι.

Ίσως αυτό φαντάζει μια υπερβολή. Δηλαδή μπορεί να χαρακτηριστεί αισχρός πολιτικαντισμός, αλλά όχι και απραξία της Δημοκρατίας. Θα μου επιτρέψετε να αναφέρω ένα ιστορικό παράδειγμα. Μετά από τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, στην Γερμανία δημιουργήθηκε το Κράτος της Βαϊμάρης. Η Γερμανική Δημοκρατία δηλαδή, η οποία προσπαθούσε να διαχειριστεί την διάλυση της Γερμανικής Αυτοκρατορίας, την ταπεινωτική ήττα και την ανάγκη για τη δημιουργία μιας Δημοκρατίας. Το 1930 η Γερμανική Δημοκρατία σπαρασσόταν και αδυνατούσε να λύσει πολλά από τα προβλήματα των Γερμανών. Μια ασταθής κυβέρνηση Συμμαχίας κυβερνούσε τη χώρα. Ανάμεσα στις αδυναμίες ήταν και αυτή του να νομοθετήσει. Έτσι η κυβέρνηση θεώρησε καλό, στο όνομα της σταθερότητας και της διακυβέρνησης της Γερμανίας, να ενεργοποιήσει το άρθρο 48 του Συντάγματος, που της έδινε το δικαίωμα να νομοθετεί με Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου, σε περιπτώσεις ανάγκης.(Σας θυμίζει κάτι;)

Επί τρία χρόνια ο Καγκελάριος Χίντεμπουργκ υπέγραφε νόμους που δεν ψηφίζονταν από το Κοινοβούλιο. Η κοινοβουλευτική λειτουργία έγινε περιττή. Ο κόσμος καταλάβαινε πως τον κοροϊδεύουν και πως η Δημοκρατία όχι μόνο ήταν υποκριτική, αλλά δεν μπορούσε να λύσει κανένα από τα προβλήματα που είχε δημιουργήσει η κατάρρευση της Γερμανικής Αυτοκρατορίας. Έτσι το 1933, ο Χίτλερ κατάφερε να πάρει την εξουσία (με εκλογές και όχι με πραξικόπημα όπως νομίζουν πολλοί) καταδεικνύοντας αυτή την υποκρισία και την μη λειτουργία της Δημοκρατίας. Η Δημοκρατία κατέρρευσε όταν έγινε ανίκανη και περιττή.

Ακόμη και στην Ελλάδα του ‘60 που έγινε το πραξικόπημα, χρειάστηκε η Δημοκρατία να φανεί αδύναμη να αντιμετωπίσει το παρακράτος και οι πολιτικοί να εμφανιστούν ως μαριονέτες που αρκεί κάποιος να τους πληρώσει πολλά για να κάνουν μια αποστασία όπως αυτή του 1965. Ο Παπαδόπουλος δεν ήρθε με εκλογές, αλλά αν δεν είχε αυτοξευτελιστεί η Δημοκρατία, ούτε θα ερχόταν, ούτε θα έμενε.

Σήμερα ζούμε μια Δημοκρατία σε αυτή την κατάσταση. Ο θεσμός του Κοινοβουλίου έχει ξεφτιλιστεί. Η Δημοκρατία είναι απαξιωμένη και φαίνεται όλο και περισσότερο αχρείαστη, περιττή. Το Κοινοβούλιο «δείχνει» να μην χρειάζεται και η συνεχής επίκληση «κινδύνων» κάνουν την αυταρχική διακυβέρνηση να φαίνεται όλο και πιο δικαιολογημένη.

Η κατάσταση αυτή θα χειροτερεύει. Για να σταθεί, μια αυταρχική κυβέρνηση θα παράγει όλο και περισσότερο αυταρχισμό. Για να αποκτά την επίφαση της δημοκρατικής νομιμότητας, θα μετατίθεται σε όλο και πιο ακραίες θέσεις για να ψαρεύει ψήφους από το χώρο που γοητεύει η Χρυσή Αυγή. Τα κόμματα της συγκυβέρνησης, κενά πολιτικά και χρήσιμα μόνο για την επιβίωση της κυβέρνησης, θα αποδέχονται όλα τα συντηρητικά μέτρα για να διατηρείται η κυβέρνηση και να επιβιώνουν πολιτικά οι ηγέτες τους. Έτσι, θα βοηθούν όλο και περισσότερο στην συντηρητική στροφή διατηρώντας την λεκτική διαφοροποίηση. Το χειρότερο είναι πως περισσότερο αυτά παρά ο Σαμαράς, θα επισείουν την ανάγκη μη εκλογών, ξέροντας πως οι εκλογές μπορεί να σημάνουν το τέλος.

Έτσι, με τη μέθοδο του Χίτλερ ή του Παπαδόπουλου, η Δημοκρατία ως ανίκανη, περιττή, ατιμασμένη, δεν θα έχει λόγο να υπάρχει. Σε όλα αυτά που περιγράφω, φαίνεται να απουσιάζει ένας βασικός παράγοντας που μπορεί να τα ανατρέψει όλα. Είναι η θέληση του κόσμου και η απόφαση να τα ανατρέψει. Αυτό για να γίνει πρέπει τα κόμματα της αντιπολίτευσης ή οι παραπλανημένοι της συμπολίτευσης να ξεκαθαρίσουν τους κινδύνους στον κόσμο και να απαιτήσουν η ανατροπή των αντιδημοκρατικών μέτρων να γίνει τώρα. Και ελπίζω να είναι ο λόγος που θα αποδειχθώ πολύ κακός προφήτης.

Υ.Γ. Με φοβίζει περισσότερο ότι ακόμη και ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας έχει μπει στο ρόλο κλητήρα. Παρά τις περιορισμένες αρμοδιότητές του, θα μπορούσε, όταν -όπως συμβαίνει πάντα- ενημερώθηκε για τα Προεδρικά Διατάγματα που πρέπει να υπογράψει, να προειδοποιήσει πως δεν θα το κάνει για την αποφυγή πολιτικής κρίσης. Δεν το έκανε.


Πηγή http://www.koutipandoras.gr/